islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصه یوسف زلیخاورقه 103

قصه یوسف زلیخاورقه 103

قصه یوسف زلیخاورقه 103
Rate this post

شاعر:مولوی غلام رسول عالمپوری

درذِکر خریدن زُلیخا یوسف راو پرورش کردن در ناز و نعم ور سیدن یوسف
بجوانی و طلبِ وصل کَردین زُلیخا و اعراض فرمودن آنحضرۃ
جس نوں یار وکیندا لبھے قیمت ہووس پلّے
اُس دے جیڈ نہ طالع والا اُس دے کرم سوّلے
اَن ڈٹھیاں دا شوق جیہناں نوں انملیاں دی یار
ایتھے دل دیاں دل نوں ضرباں وجدیااں بے وس کاری
جے محبوب خوشی وچ وسے عاشق دا دل ہسے
جے معشوق غماں وچ دھے عاشق دا دل کھسّے
جاں دل جھک ات جائے پہنچے منزل مقصد پاوے
ایہہ مقام دوراڈا جاں جاں خام اجے دسیاوے
جنہیں دِنیں وچ کھوہے یوسف سُٹ وگایا بھایاں
بیٹھی مصر زُلیخا دل وچ غم دیاں نوکاںلایا
ولوں قرار گیا اُٹھ سارا غم دی وگی اندھیری
کجھ سبب اس نظر نہ آوے کردی ڈھونڈ بتھیری
عمر ساری دیاں دُکھاں نالوں درد پیا سوبھارا
دل بے صبر نہ بھاوے جیون دل دا حال آوارا
جگر تپے دل تڑفے رووے کویں قرار نہ پاوے
اندر وڑے کدائیں باہر دھرت جھڑے غش کھاوے
کہے ایہا میں برہوں جالی مُدت دی بیماری
ایہہ کیوں باجھ سبب ودھ چلے زخم دِلے دی کاری
اوہ اک داغ وچھوڑے والا میرے جوگ بتھیرا
بے صبری دی ایہہ کیا آفت پاوے گُھمن گھیرا
بس دلا کیا اُچھل وگیں سہہ غم رجیوں ناہیں
اگلے دردیں میں مر مُکّی رو رو اُبھے ساہیں
تینوں جگ جلاندیاں رہیاں غم رجویں ناہیں
اگے دردیں میں مر مُکی رو رو اُبھے ساہیں
تینوں جگ جلاندیاں رہیاں غم برہوں دیاں آہیں
جو اج حال سرے پر آیا ویکھیا نہیں کداہیں
جیوںجیوں کرے ملامت دل نوں لا لا ساریاں واہیں
اُس دا قدم دُکھاں دی طرفے ودھدا گیا اگاہیں
ناسہ سکی حکم کریندی سد عمّاری داراں
دائی ناں کنیزاں لےکے دھائی ول گُلزاراں
سیر چمن تھیں دل نے پایاں رمزاں ہور ودھیرے
نرگس برگ ڈِٹھے دل گُزرے اوہانیں لوٹیرے
سرو آزاد سندی آزادی ویکھ غشی وچ آئی
تے دلبردی بے پروائی لُوں لُوں وچ سمائی
سُرخ گلاں تے بُلبُل روندی کردی کھڑی سیاپے
ایہہ سرمار کہے ہتھ دوویں لج جنیندے ماپے
ملے مثال سجن دیاں دنداں ویکھ چنبے دیاں کلاں
ویکھ شقائق دے رُخسارے دل وچ لاٹاں بلیاں
جاں دلدار سُنبل دی زُلفوں مغز معنبر ہویا
ول ول دِل ول در بلائیں زنجیراں ول ڈھویا
گل لالے دی خونی صورت کُھل پئی وچ سینے
سینیوں داغ برہوں گُل سینے جھاڑے نقش نگینے
اوڑک دوڑ وگی گُلزاروں کر دی ورد پکارے
لق لق جنگل دے وچ رو رو کتنے روز گزارے
عشق اُجاڑے گھت پواڑے وسدیاں رہن ندیوں
وسوں اجاڑ نظر وچ وسے عشق جیہناں دل لیوے
آبادی جا کرے اجاڑیں کُوکے درد پہاڑیں
ایہہ آبادی عاشق والی خوش ہو وسے اُجاڑیں
عشق وطن وچ مجنوں تائیں رہن دیندا جے وسدا
وچ پہاڑیں پربت غاریں کیوں اوہ جا جا دھسدا
گئی زُلیخا وچ اُجاڑاں تاں بھی صبر نہ آیا
تن دناں تن راتاں تائیں درد قضیّہ پایا
اس تھیں بعد پیا غم گھاٹے یار پیا جاں راہے
تاں بھی ہور دناں تھیں اُس نوں درد دو چنداں آہے
آوے کدی سدھاوے مُڑ مُڑ کر کر گریہ زری
کیاں دِلا تُد آفت جھلی گھل ڈَھل جا اک واری
یوسف آن مصر وچ وریا اوہ تد وچ اُجاڑاں
باجھ قراروں فُرقت یاروں روندی وچ پہاڑاں
تے اوہ درد دِلے دا اُس دا پہتا آخر تائیں
ہُن تاخیر ہوندی دیداروں مردی جھور ازائیں
لوک رہے قربان مصر وچ یوسف دے دیداروں
اوہ بے خبر پھرے وچ جنگل مصر آبادی یاروں
ایہہ ویران آبادی مصرے ایہہ روندی جگ ہسدا
بے مقصود پھرے ایہہ بھوندی اُجڑی دا گھر وسدا
جان یوسف دی قیمت چُکدی خلق خریدن آئی
تُدوں زُلیخا جنگل طرفوں مُڑ ول مصر سدھائی
وچ عماری نال کنیازاں گُزری جولانگاہے
مُشتریاں جِتھ جاناں وکیاں مجلس دے وچکاہی
خلق ڈِٹھی سو باجھ شماروں سارے شہر پکارا
پردہ چاء نگاہ وگایس ڈٹھا عالم سارا
حال پچھے ایتھے کیا اچنبہ باندیاں راز وسائے
یوسف نام بندہ کنعانی وکدا ہے اِت جائے
اے بی بی ایہہ سوہنا بندہ اُس دا حُسن دلارا
حدوں باجھ ڈٹھی جاں خوبی اُلٹ پیا جگ سارا
آپ زُلیخا بحر غماں دے اگے ڈُبدی جاندی
سوہنا بندہ خبر سُنی سُو وچ دل دے کُرلاندی
جے ایہہ بندہ سوہنا وکدا میں بھی سوہنے لٹی
خبر نہیں اج لُٹی جاسی کون کوئی جڑ پٹی
کرے وچار نظر کر ویکھاں ڈِٹھس گَھت نظارا
پئی نظر چھُٹ گئیاں آہیں لیا پچھان پیارا
جھڑی غشوں محبوبا واری میں وگ گئی نظاریں
کِتھوں آیوں وکدا پھر دوں شہراں دے بازاریں
شہر وکیں میں جنگل لبھاں سستے مُل وِکاویں
سائی جان نہ جہان قیمت ارزاں اجے دساویں
سورج چند اک دند تیرے دا مُل تکن وچ گھاتاں
واریاں ساریاں تار زُلف تھیں تاریاں بھریاں راتاں
میں واری بازار وکن دیاں مُل تولِندیاںجاناں
میں وکنے تھیں اگے وکیاں کُوک سُنی سُلطاناں
عشق دمیں میں وِکدی آئی تیرے شوق وہاجی
مصر سٹی بیماریاں لایاں اج مل پیئوں علاجی
آپ کتھے بہہ رہیوں پچھاڑی مینوں تور اگاڑی
توہیں جان تتی دی ساڑی توہیں گھروں اُجاڑی
پردیسیاں وچ تیریوں دَردوں چھوڑ حکومت آئی
عشق تیرے نے واگاں چایاں کسے بنے اج لائی
میں قربان تیرے وچ درداں روندیاں جگ وہائے
لبھ پیئوں اج وِسر بھلّے مُڑ طالع گھر آئے
تیرے جہے مبیع دے مُلّوں تخت وکن سن تاجاں
مُشتری ہووے طالع میرا میں بھی یار وہاجاں
میں وک چُکی پہلے دن تے جاں تینوں سر دھریا
تے تُوں عشق امانت کر کے پھُوک میرے دل بھریا
لکھ لکھ شُکر امانت تیری جاں میں دُھر اپڑائی
زمیں فلک پھٹ پُرزے ہوون جے دُکز سہن جُدائی
میں وچ آس تیری دی ہر دم نین دھرے سرانّیاں
آخر تینوں معلم ہو سی جو میرے سر بنیاں
کرے پوکار ایہائی دائی میریاں خواباں والا
عشق جیہدے وچ گود کھلیندیاں پیتا زہر پیالا
ایہہ اوہا میں جس دے کارن پایاں ایڈ ایذایاں
جس نے شوخیاں تے وڈیایاں میریاں روڑھ وگایاں
ایہہ اوہا جس سُفنے اندر پکے قول کمائے
تے میں جس دے ملنے کارن گاہے دیس پرائے
دن تے رات ڈھوڈیندیاں جس نوں جال کھوہاں وچ پائے
وچ فراق سمندر سجدے بھر بھر پُور رُڑھائے
جس دی وچ اوڈیک اکھیں نے کنڈیاں فرش وِچھائے
تاریاں بھریاں راتاں دے وچ روندیاں وقت وہائے
ایہہ اوہا گھر باپ میرے دے جس دیاں دُھماں پیّاں
جس دیاں واہیاں ویجیاں پالیاں مصریاں نے وڈھ لیاں
تے دُکھ ویکھ جیہدے دل میرے سیاں بھی نس گئیاں
تے انجوڑے جوڑ جیہدے دی سُنی بشارت کئیاں
ایہہ اوہو میں جس دے ہتھوں درد پیالے پیتے
غم دُکھ سدے پیراہن جس نے میں کارن خود سیتے
تے میں جس دیاں وچ اُڈیکاں کھڑے سیاپے کیتے
جس دیاں سوز فراقاں والے دمن میرے سر ویتے