islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخاورقه 13

قصہ یوسف زلیخاورقه 13

  • مولوی غلام رسول عالمپوری
قصہ یوسف زلیخاورقه 13
Rate this post

ورقہ 13

درخواست نمودن یوسف از پدر عصای بہشتی و خواستن
یعقوب از جنابِ باری تعالیٰ و عطا شُدنِ آن

ساقی آب نشہ دے دے تازہ دل دا روگ گواوے
جوش اُٹھاوے جان میری نوں کڈھ غموں لَے جاوے
نقل کباب جِگر دا کافی بِرہوں لُٹے دل تائیں
جاں جاں جوش خمار نہ ہلے لین حسُود سزائیں
گھر یعقوب نبی دے بیری طُوبیٰ دی مانندوں
وانگ درختاں جنت میوہ فایق خُرما قندوں
طرف زمیں دی سجدے کارن جھُک جھُک شاخاں آئیاں
اِک اِک طرف فلک چڑھ چلیاں تے اِک طرفیں چھائیاں
سبز زمُرد برگ سُوہاندے جنتیاں جیئوں حُلّے
نازک گِرد پلمدیاں شاخاں جیوں زُلفاں بند کُھلے
پُر سایہ وِچ بَرگاں ظُلمت فرق نہ نظری آوے
ایہہ اسمان تے میوہ اِسدا تاریاں وانگ دِساوے
خارسنان اکھیں بدخواہاں چُبھ چُبھ کاری آئے
جِگر حسُوواں پُرزے کر کر فرشیں خار وچھائے
ہور دَرختیں وِچ جہانے جانوراں دیاں ڈاراں
اِس ہر برگ ثمر ہر شاخے پھِردے ملک ہزاراں
جاں جاں تار ہوائی ہلاوے ایہہ وِچ وَجد سوایا
تے ہر دَم تحمید پُکارے تینوں حمد خُدایا
نرم ہوائیں وَگن جُدائیں موج چھڈن پت سارے
شاخاں نرم پیاں جُھک پینگھاں لگراں لین ہُلارے
شبنم صُبح سُوہاندی برگیں مینا کار دِساوے
گنبد سبز زبر جَد جیہا ویکھدیاں دل بھاوے
میوے نال رہن پُر شاخاں گھت گل ہار پَروتے
لذّت مِلے بہشتی میویاں چکھ پَون دل غوطے
لعل چُنجاں پر ہرے جناور نام جیہناں دا طوطے
کھاون قوّت دُعائیں دیون دِن تے رات کھلوتے
پر پَتّر چونجہ بیر دِساون رل مل جاندے شاخیں
رج شکم بھر حمد پُکارن کُوک فلک دے کاخیں
گھر یعقوب نبی دے بیٹا جِس دم ہووے پیدا
شاخ عجب اک ایس درختوں ہووے تُرت ہویدا
شاخ ودھے جیئوں بیٹا وَدھدا سبھ شاخاں وچ فایق
تِس دی ہوش لیاقت تائیں ہوندی عاصہ لایق
تاں اِس بیٹے تائیں دیوے کٹ نبی ایہہ عاصا
ایس دَرختے اندر ایہا ظاہر جوہر خاصا
ایہہ عاصا ہتھ اس لڑکے دے دایم سی درکارے
ایویں یاراں پسراں ہوئے ایہہ عنایت سارے
پر یُوسف دی واری اس تھیں شاخ نہ جمی مُولے
چوب عصا کد لایق اُس دے تے اوہ کدوں قبولے
اک دن پاس پِدر دے یوسف عجزوں عرض گُزاری
بھائیاں نوں توں عاصے دتے کر شفقت غمخواری
کرو دُعا جناب اِلاہوں مینوں عاصا آوے
جنت وچوں اللہ صاحب کر کے فضل پچاوے
ہتھ اُٹھا یعقوب نبی نے جاں ایہہ لفظ اَلایا
جو کجھ یوسف منگدا فضلوں معلم تُدھ خدایا
لَے جبریل زمّرد عاصا تُرت بہشتوں آیا
اللہ پاک پُچایا اِس نوں سبھناں تھیں وڈیایا
خوبی حد شُمار نہ کائی عاصا قدروں بھارا
صاف شفاف ہرا خوش رنگوں وزن موافق سارا
یوسف جگ وچ سبھ تھیں سوہنا جس دا کو نہ ثانی
اِسدے لایق جنّت عاصا سَو ہویا ارزانی
یوسف لیا بہشتی عاصا ساتھیں قدر ودھایا
اسیں بڑی ایہہ چھوٹا ساتھیں وڈیائی وچ آیا
ایویں پئیو دیاں اکھیں اگے اس دا قدر وڈیرا
نیویں شان اساڈی اس تھیں تے ایہہ بہت اُچیرا
وچھڑیوں پل جان پِدر دِی ہووے باجھ قراروں
ہر دم اِس نُوں اکھیں اگے رکھے لُطف پیاروں