islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقہ 104

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 104

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 104
Rate this post

مولوی غلام رسول عالمپوری

چوتھے وار ڈٹھا اج اوہا جس دے نت جھوریوں
منت کردیاں ہتھ نہ آیا لبھ پیا اج ایویں
ایہہ اوہا توں جس دے دردوں سُنیاں میریاں چیخاں
جس دا اکا ناز کرشمہ جگر بھُنے دھر سیخاں
ایہہ اوہا تُوں نقشہ جس دا وہمی نقش ٹھرایا
ہئے مر جانئے ٹبر کھانیئے تینوں ترس نہ آیا
ویکھ میرا محبوب لڈکڑا چھڑ دلوں بے رحمی
کر انصاف جو ہاں میں وہمی یا تو ہیں خود وہمی
لے مائی ایہہ دلبر میرا راتیں آون والا
ویکھ سکتیں تے ویکھ پیاری لُٹ لے جاون والا
اُجڑیاں نوں ساڑ جدایوں جان جلاون والا
سُفنے دے وچ نال اساڈے قول کماون والا
ورھیاں چھوڑ تڑفدی مینوں حال نپاون والا
وچ اُجاڑاں تے وچ ندیاں سیر کراون والا
لوو سہیلیوں نظراں کھولو سوہنے دا مونہہ تکو
اس تھیں دور نہیں چھل جانا پھیر کتھے تک سکو
ویکھو نی اس ناز ستی نوں ٹنب چواتیاں لائیاں
ویکھو نی اس بے پروایاں پھیر نہ جھاتیاں پائیاں
ویکھو نی ایہہ شیر شکاری وسدی نوں پُٹ بیٹھا
ویکھو نی ایہہ مار اُڈاری باز ہتھوں چھُٹ بیٹھا
ویکھو نی ایہہ رہزن میرا مال میرا لُٹ بیٹھا
ویکھو نی ایہہ دلبر میرا دل میرے گُھٹ بیٹھا
ویکھو نی ایہہ لاونہارا لگیاں تے ٹُٹ بیٹھا
ویکھو نی ایہہ بانہوں پھڑ کے ادھواٹے سُٹ بیٹھا
ویکھو نی ایہہ چھلیا بھارا ول چھل کر گیا بھارے
ویکھو نی ایہہ کاری ہارا کیہ کیہ کر گیا کارے
ویکھو نی ایہہ نور حقیقی ہر مشہد سر چھایا
پہن تشخص دا پیرا ایہہ بن بن بہے پرایا
ویکھو نی ایہہ نقش دَرُونی ظاہر اُگھڑ آیا
واہ تعجب اجے ٹکانیوں ناہیں قدم اُٹھایا
ویکھو نی ایہہ آپے اوہو کیہ کیہ بازیاں کردا
ہو متعین رُخ پر دھریا غیرت دا پردا
ویکھو نی تسیں لوڑ تعین جس جس تھیں اج سردا
پیئے ساہور جس دیاں واراں ایہہ اوہ مالک گھردا
ویکھو نی ایہہ ذہنی جلوہ کھول بیٹھا چمکارے
اج بے درد تکن جے ناہیں نین جلن ہتیارے
ویکھو نی ایہہ ذہنی جلوہ کھول بیٹھا چمکارے
اج بیدرد تکن جے ناہیں نین جلن ہتیارے
ویکھو نی ایہہ مینوں کہہ گیا توں میری میں تیرا
ویکھو نی ہُن سارے جگ وچ کیئوں کر بیٹھا ڈیرا
ویکھو نی ہے میرا صاحب یا ہے سارے جگ دا
میں اُس دی ایہہ میرا آخر ہوراں دا کیہ لگدا
دوڑیو نی اس گھیر لیایو گھیریوں نکل نہ جاوے
پکڑیو نی ایہہ چلا نہ جاوے مت مُڑ پھیر نہ آوے
پیتایو نی رس نہ جاوے میں سر غیر نہ لاوے
آکھیو نی میں اوگن ہاری میں پر رحم کماوے
دسیو نی میں تیرے باجھوں غیراں پاس نہ آئی
تے جے میں وچ غیراں آئی توں خود تور وگائی
کڈھ غیراں تھیں سانبھ بندی نوں ناکر چھڈ پرائی
بخش میری تقصیر کرم تھیں ہُن ناتاب جُدائی
وچ برہوں دی لاٹ زُلیخا تڑف تڑف اوہ جلدی
دُکھ بری جاں آہیں بھردی لاٹ عمّاریوں بلدی
تے اوہ رو رو فکراں اندر کردی جوش بتھیرے
ہُن دلبر وچ دھیریاں بیٹھا کردا قتل ودھیرے
اوہ دردیں رو مردی جاندی ہتھ ملدی پچھاندی
یار میرا بازار وکیندا قیمت خلق لیاندی
کیہ جاناں میں بخت کویہے اج کس دے ہتھ آوے
کِت ول جاوے مار گواوے یا تے قول نبھاوے
جھب عماریدار مینوں چل سُٹو دروازے
مت کو ہور وہاج لے جاوے مُل گھلاں اندازے
بے ہوشی وچ رہی زُلیخا ایہا گھت پوکاراں
پہنچائی دروازے ناقہ جھب عماریداراں
اندر وار گئی لے دائی ہوش کہے کر کائی
کھول اکھیں کجھ کر لے کاری مت رُہسیں پچھتائی
بیٹھی ہوش سمھال زُلیخا خالی صبر قراراں
خبر کیا اج کون سوہاگن اُس دے ونج بپاروں
مت کوئی دے مُل لے جاوے پھر میں حال کویہا
وگ وگ جان دِلے وچ سانگاں درد ریہا سو ایہا
باندی گھل عزیز بُلایا جھبدے تُس فرمایا
جاہ خرید بندہ کنعانی جو اج وکدا آیا
گیا عزیز چُکاوے قیمت دسیں باز گاناں
جو منگیں سولَے یوسف دا حاضر مال خزانہ
کہے فرشتہ مالک تائیں سُن تدبیر ہماری
لے یوسف دے تول برابر اذفر مشک تتاری
عنبر تے کافور دَرم تے لعل دَروں دیناروں
ہر ہم وزن تولا دھر چھابے پاویں نفع بپاروں
مالک کہے عزیزے تائیں تول دیو مُل سارا
تھوڑا منگیو بازر گانا کہے عزیز بے چارا
خازن نوں فرمایا اوویں تول دیو سب چیزاں
یوسف دے ہم وزن تولن دیاں تُلے مال عزیزاں
پلے وچ تُرازو والے یوسف چاء بہایا
دوجے چھابے دھر اندازے زرہم وزن چڑھایا
پنج لکھ تارے دینار چڑھے تے چھابا اجے نہ ہلے
حیرانی وچ خازن کمروں بند گئے ہو ڈِھلے
کل خزانے پُر زر جیہرے کر تدبیر چڑھائے
یوسف تنہا سب تھیں بھارا ایہہ ہم وزن نہ آئے
لعل دَرم دَر عنبر مشکوں ہر چھابے وچ پایا
یوسف والا چھابا دھر توں نا اپراہاں آیا
مال خزائن شاہ مصر دے تُل نہ آئے پوری
نور نبوت سبھ تھیں بھارا ایہی فضل غفوری
حیرانی وچ شاہ مصر دا کہندا مالک تائیں
یوسف دا مل ادا نہ ہووے میتھیں مُول کدائیں
مالک خوش ہو یوسف تائیں ہتھ عزیز پھڑایا
جو چھابے وچ چڑھیا شاہا اساں قبولوں آیا
لے یوسف ہُن مال تساڈا میرا مال خزانے
کرے قبُول مصر دا والی تے شاداں وچ خانے
کہے پوکار خزانے میرے تُل گئے جے سارے
رب اسانوں ہور پوچاوے فضل اوہدے نے بھرے
مال خزائن شاہی سارے مالک لد سدھایا
دولت دنیا رتبہ حشمت جو چاہیا سب پایا
پر کجھ وچ خزانے شاہی نام نہ درم دیناروں
شاہ عزیز مصر دا والی راضی ایس بپاروں
پر غمناک خزانیاں ولوں مت فوجاں ہٹ جاون
تے مت سُن کے دشمن کوئی کٹک گھتن جنگ پاون
برکت نال نگاہے یوسف اوویں بھرے خزانے
خازن ویکھ ریہا متعجب کیتا فضل خدا نے
اوویں آن عزیزے تائیں خازن خبر سُنائی
شاہا یوسف برکت والا اُس دے جیڈ نہ کائی
اُس دی برکت کل خزانے مُڑ پر ہوئے سارے
دام روم کجھ گیا نہ تیرا اندر ایس بپارے
ویکھ عزیز رہیا متحیر یوسف شان کیائی
گھر میرے تھیں گیا نہ کائی میں ایہہ دولت پائی
یوسف کہندا جے نہ ہوندا میرا مل خزانے
میں تیرے دل نیواں ہوندا اندر رُتبے شانے
اللہ نے خود قیمت میری کر کے فضل ودھائی
آپ دتی احسان تساڈا میں پر رہیا نہ کائی
سُن قیطُوس ہویا دل راضی ہس ہس کے فرماوے
تینوں رب فضیلت دتی وچ شمار نہ آوے
آہے جاں ہُن یوسف وِکیا مشتریاں غم دھانے
دو ہزاراں جاناں گیاں مرمر رہے ٹکانے
جولانگا ہے یوسف والے جان رہی اوہناں مرداں
ٹُٹ اُمید کلیجے پھاٹے فرقت وچ درداں
چہل ہزار ایہناں دے باجھوں جان رہی دُکھ لگے
بیماری محرومی دے وچ اُٹھ گھراں نوں وگے