islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقہ 110

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 110

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 110
2.7 (54.29%) 7 votes

مولوی غلام رسول عالمپوری

در تعریف بستانسرای زُلیخا و ذِکر فرستاون او یُوسف بگلشن آرائی آن و حیلہ انگحتین
برائے وصل بہ تُعیّن فرمودن خواصانِ خود در خدمت بابرکت یوسف علیٰ نبینا و علیہ الصلٰوۃ والسلام

باغ عجب واہ جس دا ثانی ہوگ نہ کسے کُوٹے
ہرے بھرے وچ جوش جوانی اس وچ نازک بوٹے
ریحان عطر کھلار چڑھیا پنکھیاں وچ دماغے
تارے کھول اُگھاڑ ویکھائے چنبیلی وچ باغے
صبح ہوندی نوں نازک غنچے ہس ہس گلاں کردے
صبح ہوندی نوں نازک غنچے ہس ہس گلاں کردے
لارے لاء سٹاون بُلبُل شوق طلب دے دردے
نرگس چشم اُگھاڑ نہ دیکھے فتنہ نظری آوے
شب دیاں خواب آلودہ اکھیں نظر پونشرماوے
سوسن سوسن باد بہاروں دنگ رہیا چُپ کیتا
زُلف کھلار سُنبل نے رس مس جام وصالوں پیتا
گلناراں دیاں خونی شکلاں گُل لالہ پر داغوں
سورج مُکھی سیاہی راتے لبھے نور چراغوں
کلغی دار بھنا رَت کلغہ لاٹا چھوڑیندا باغوں
مرز نجوش نجوش مرض دا چھوڑے کسے دماغوں
گُل عباسی سبھ گُل سوری کردے ناز بہاراں
مِل مِل پنجے کھول چناراں کرن مصافحہ باراں
وچ خوش رنگ گلاں کد لائق رکھے تاب نظارا
سو صد برگ ہزار ہزارہ لکھ لبلاب بے چارا
گُل کچنار کچا وچ رنگ کھولے راز ہزاراں
رس رسدا تے رس رس وسدا وانگ پریت گواراں
میوہ دار درختاں باغے خوان دھرے یغمائی
باد بہار پکھرُوواں بھکھیاں ایہہ خوشخبر سُنائی
نارنجوں لے رسا جوانی ٹھنڈ پوے وچ سینے
چکھ انجیر رہے وچ لب دے لذت چار مہینے
کھاوندیاں دے جانھ ماں وچ ضعف قواؤں سارے
ورم طَحال ہزال الکلیہ سینے دے دُکھ بھارے
گوچھے واکھ لٹکدے اُچے جیوں کُرسی پرویناں
تے وچ باغ قرنفل بوٹے لُٹے ماہ جبیناں
ماہ جبیناں دے دل تائیں قوت فرحت آئی
وحشت تے وسواس اڈائے ذہن دماغ صفائی
شہتوتاں وچ تِلیر ڈاراں راکھے رہن مدامی
بال سیاہ سفید سینے خوش آواز تمامی
راگ ایہناں دا گوہلاں پکیاں رس چو وگیا جاندا
صبح کھویندیاں شریرں شربت بعد دوپہر جوشاندہ
پیوندی وچ بیریاں نازک خار نہ نظری آوے
بیر پکا لے طوطا چوری پکڑ نیچے اُڈ جاوے
یاد وچ ہرے پتاں بے معلم چُپ چپاتا کاوے
کجھ کھاوے کجھ کٹ گواوے تداں نجیل سداوے
بُلبُل چھوڑ گلاں دی یاری بعضے وقیں آوے
چھوڑ کچے چُگ پکے کھاوے رج رج دُنب ہلاوے
سدھے قد خجوراں گیاں ودھ ودھ کے اپراہاں
سر چا دور ویکھیندیاں راہے جاندیاں گم نگاہاں
پکیاں لعل خجوراں رسیاں پر اوہ نظر نہ آون
واؤ وگے جھڑپون زمیں تے پوندیاں ضائع جاون
راکھیا حاجت ایناں نہ کائی ایتھے واہ نہ چوراں
طوطے تے چمگدِڑ باجھوں ہتھ نہ پہنچے ہوراں
دن طوطے چمگِدڑ راتیں تھکے بھُکھے ماندے
دین دُعائیں شکر گزارن آون کھا کھا جاندے
انب پکن تے ظالم طوطے پھردے ڈالی ڈالی
سیب انار بہیاں دیاں شاناں وہم گمانوں عالی
کتے ترنج کتھائیں نبو سرد دوای سوکھالی
گلگل کتے لٹکدی شاخیں لِپھ گواون والی
فستق لوز دوویں وچ جوازاں کشمش پھڑے کنارے
خشک دماغاں نوں ہر شاخوں جُھک جُھک کر اِشارے
میرے دار درخت ہزاراں کُھلیاں گُل گلزاراں
غنچیوں قبض گُلاں دیاں بسطان کھولن راز ہزاراں
غنچگیاں وچ گلشن زاداں خون جگر دا پیتا
باد صبادم مُرشد والے غُنچے تھیں گُل کیتا
گُلبُن دے نوزاد مراقب لب بستہ گلزاریں
نکہت پیا تجلی برقے گُل ہو گئے بازاریں
دامن چاک رتو رت روندے گُل خوش رنگ چمن دے
رنگ مجازی زود فنا تے قہمقہ ویکھ سمن دے
میوے روندے تے گل ہسدے وچ اس باغ ہزاراں
رنگا رنگ جناور اس وچ سو ڈاراں دیاں ڈاراں
گُلزاراں وچ بُلبُل بولے گُل نوں بولیاں کردی
میں روواں توں کھِل کھِل ہسیں واہ تیری بے دردی
تے گل حال زبانوں کہندا واہ تیری نامردی
جیں صدمات فنا متعاقب شوق اوہدا سردردی
اوہ کہندی خوش رنگی تیری تے نکہت دم بھردی
تُوں منظور نظر دلبر دا دلوں جیہدی میں بردی
ہر ہر برگ تیرا آئینہ صنعت صیقل گردی
جلوہ ویکھ سجن دا جس تھیں میں دل تاب نہ دھردی
اوہ کہندا توں وصلوں روویں قید فراقوں ڈردی
ہو آزاد مقید نقشوں ٹُٹے بند صُور دی
وچ گلاں دے بلبل رُجھی تے سرواں وچ قُمری
شمشاداں پر کوئل کوکے نار وناں پر خمری
وچ عراقاں چُگن کبوتر مور پھرن دیوارے
منگے مینہ بنبیہا بولے ہُد ہُد لین ہولارے
رل مل کانو کرن فریاداں کوئل دغا کمایا
بیٹھ عدالت کہے چمونا عملاں دا پھل پایا
زیرک مُرغ لشکدا شاخوں حق حق بھرے گواہی
موسیقار اندر موسیقی پڑھدا حمد الٰہی
قُقنس نار برہوں دا جلیا دیندا خبر فراقوں
وقت نوای حجاز رہاوے لُٹدا صبر عشاقوں
بو سِلیک صفاہاں کو چک ہور بزرگ عراقوں
زنگلیوں کے راست نغمہ پڑھے حُسینی طاقوں
ارحم ارحم مُرغ سنہری پڑھدا صدق یقینوں
ملی نوید قبول دما دم اس نوں مُرغ آمینوں
چیلاں چھوڑ گیاں گھر وسدے ڈردیاں کال کلینوں
بُوم کلوخ انداز فسادی بھُلا دنیا دینوں
تے باخہ وچ آب چوپھیرے حق حق کرے سویرے
نہراں وچ مُرغابی بولے کھایاں وچ وٹیرے
تے شارک دے پیر رنگیلے کرم نکھٹی سوئی
تے گُل گُل دے رنگاں اُتے بُلبُل بھی بہہ روئی
خوش آواز جناور کُوکن وچ گلستاں زارے
تے محرم اسرار دلاں نوں ملدے راز اشارے
واہ باغ جیہدے وچ وسدے گئے بہشت کنارے
تے وچ وگدیاں چارے نہراں طرف مُجدول چارے
تازہ رویوں وچ بہشتاں ایہہ گُلشن وڑھ بیہندا
تے شاعر اس باغے وڑیا نکلنوں اڑ بیہندا
مر مر سنگوں حوض دو زیبا پر خوش لذّت آبوں
ودھوں چٹا شہدوں مٹھا خوشبودار گلابوں
دونہہ حوضاں دے تخت وچالے کر زینت رکھوایا
اس گُلشن دا مالی کرے اوہ گُل رُخ پہنچایا
اک سو ہور کنیزک زیبا خدمتگار پُچائی
یوسف نوں اس جاندی واری گل ایہا فرمائی
جے میں آپ حلال نہ تیں پر رہساں اندر دوری
ایہہ کنیزاں بخشیاں تینوں جاہ کر لذت پوری
اُٹھ یوسف ول باغ سدھایا جانوراں گھر شادی
تاں نظراں وچ اون لگی جنت دی آبادی
کہے زُلیخا پاس کنیزاں سو سو کر تاکیداں
یوسف دی وچ تابع ہو کے بنیاں ریہو مُریداں
زہر دیوے لے کھایو ہتھوں عُذر نمول لیایو
میں انعام دیاں زر زیور تے تسیں راز چھُپایو
یوسف جس نوں رغبت کر کے حکومت طرف بولاوے
اوہا اول میرے تائیں آن پتہ دس جاوے
میں اُس نوں آزاد کریساں خوشیوں عمر وہاوے
ایس نصیحت میری اُتے جیہڑی عمل کماوے
آپ گئی وچ باغ زُلیخا یوسف تخت بہایا
باندیاں تائیں حاضر کر کے سر سجدے رکھوایا
آپ مُڑی ول گھر دی اوویں شاد دِلے وچ آئی
ایہہ فریب بنایا خفیہ آس وصال لگائی
جس باندی نوں راتیں یوسف خلوت طرف بولاوے
دل چاہیا اندھیرے اندر تھاں اس دے خود جاوے
رات ہویائی جان وچ باغے باندیاں شوق سوائے
ویکھ لواں اج کس نوں یوسف لطف کرے گل لائے
ایک ویکھا پلمدیاں زُلفاں دو طرفیں رُخسارے
عرض کرے میں سب تھیں سوہنے کر لے وصل پیارے
اک بھرے وچ اکھیں سرمہ مازوں کرے اِشارہ
میں ایہی وچ خدمت حاضر غمزیوں پوے پکارا
اک کہے لے ویکھ جوانی میں پر آئی ہوئی
ذوق طلب نے مستی خوابوں ٹنب جگائی ہوئی
اک کہے میں سب تھیں چنگی ہنے جوانی آئی
مرد کسے اجے اُنگل کر کے میں ول نا ویکھائی
اک کہے میں پری نہیں پریریوں پرے پریرے
مینوں کرن سلام ہزاراں پریاں اُٹھ سویرے
اک کہے میں نال کرشمے تارے توڑ لیاواں
نظر وگاواں نار اڈاواں چھیک پتھر وچ پاواں
اِک کہے میں دید اولاراں کھولاں زخم ہزاراں
نظر گزاراں ناز کھلاراں جھڑن جناور ڈاراں
اِک کہے میں دند او گھاڑاں داغ پوے وچ کلیاں
پریاں بیہن میری مجلس رہن گھٹے وچ رلیاں
اک کہے میں نازاں والی میری چال نرالی
گُل لالہ لے گیا اساتھیں منگ دو لب دی لالی
اک کہے میں گُل رُخ دلبر لطف نزاکت والی
کر دی وصل اِشارے تیں ول رین زُلف دی کالی
اک کہے جے میں ول ویکھیں ہر دم رہیں سوالی
تے توں میں تھیں مقصد پاویں کدی نجاویں خالی
اِک کہے میں سب تے غالب وچ حُسن دیاں شاناں
میں ول تکیں کد رہ سکیں اے خوش رنگ جواناں
اک کہے میں اس تھیں وڈی عمروں کجھ چھوٹیری
خاطر تلے دھراں کد ہوراں پر ہاں لائق تیری
اک کہے اس حُسن میرے دل صبر تکے جل جاوے
مِثل میرے آئینے باجھوں کتے نہ نظری آوے
اک کہے میں رنگ جوانیوں رس مس رنگی ہوئی
مینوں چھوڑ لبھیں لکھ دلبر پاویں مثل نہ کوئی
اک کہے وچ میریاں نظراں لُٹن رخت پرائے
ابرو قوس دو پکیر چشموں غمزیوں تیر چلائے
اک کہے وچ سارے عالم کون جمی میں ثانی
واہ وا میری شیر اندامی واہ سورج پیشانی
اک کہے آستین میری وچ ماہی سیم نہانی
طالب مشتریوں اِک ماہی رمزوں سمجھ معانی
اک کہے وچ میریاں رمزاں شہد رسے سوواری
گُفتاریں شیرینیاں بھریاں پر ہے چشم کٹاری
اک کہے شمشاد قداں دی نام میرے سُلطانی
میں وانگوں وچ دیس مصر دے کست بھری جوانی
ایویں ہر اِک خوبی اپنی ظاہر آکھ سناوے
پر یوسف ول ایہناں کلاماں ذرا دھیان نہ پاوے
اک توحید دا رستہ چاہے اوہناں سکھاواں
ایہہ بُت پوجن ترک کریہن سدھا راہ دیکھاواں
یوسف نے فرمایا اوہناں نکتہ راز ایمانوں
اثر گیا کر وچ دلاں دے رہیاں دنگ بیانوں
توڑے بُت ایمان لیایاں واحد رب پچھاتا
راہ شرع دار روشن نوروں صدق یقینوں جاتا
اوہ مقبول ہویاں درگاہے لکھ لکھ کرن دُعائیں
گُم گیاں نوں راہ دیکھایا دیوے رب جزائیں
شاموں لا صبح تک یوسف حال کہے اسراروں
اُٹھ زلیخا وڈی فجرے سیر کرے گلزاوں
جا ڈِٹھا سو یوسف گردے پورے پوکار شہادت
اِکے رات دھرے سر سبھناں ڈِٹھے تاج سعادت
نور حکم عرفان ایہناں دیاں جرم سیاہیاں دھویاں
ہو متعجب کہے زُلیخا کیہ کجھ تھیں کیہ ہویاں
ایہہ انگُشتریاں دے حلقے لعل ہویاں وچ دم دے
شیخ کبیر فتُوح دھرے اج ویکھ فصُوص حکم دے
حال پُچھے سو کس تھیں راتیں یوسف رات گزاری
جیوں جیوں وعظ نصیحت ہوئی سُنی حقیقت ساری
روندی مُڑی کراں لکھ حیلے اوہ وچ پیچ نہ آوے
عقل اوہدی کیہ کہاں کویہی ول معلم کر جاوے
واہ وا باندیاں مقصد پائے مزے چکھے ایمانوں
عشق جیہناں ایمان پچھاتا اوہ محروم جہانوں
کہے زُلیخا دائی اگے کیا کراں دس مائی
یوسف وصلوں نسّا جاندا رہیا علاج نہ کائی
واہاں لایاں کم نہ آیا دِٹھیاں بے پرواہیاں
تیں جہیاں سُکھدایاں دائیاں جُگ جُگ جیون مائیاں
میں بے درد سجن تھیں لائیاں اس نے روڑھ گوایاں
تُوں بھی کر لے دوڑ کودائیاں میریا روڑھ جُدائیاں
کر کجھ لطف کویں کر کاری وصل ملے میں جیواں
جے تیرے بھی وس نہ کائی زہر پیالہ پیواں
یار میرے وچ گھردے رہندا اجے میرا دُکھ اوویں
ملیا وید تے وہندیاں دردوں اوہ وی اکھیاں دوویں
میرا رات دنے ورتارا نال اُسی دے سارے
میں بھی اوہ تے اوہ بھی اوہ پر او اجے نیارا
میرا باجھ اوہدے دیدارو ساعت نہیں گُزارا
اجے فراق جُدائی اوویں ویکھ تعجب بھارا
اوہ ظاہر وچ ہر ہر مظر گھر اُس دا چمکارا
اجے اندھیر میرے وچ اکھیں ویکھ برہوں دا کارا
ہم خانہ ہم خوان مدامی میرا یار پیارا
اجے میرا وچ درد وچھوڑے دم دم حال آوارا
میں اس تھیں اوہ میتھیں نیڑے دوری اجے بتھیری
دُکھ سُکھ تھیں میں گُزر سدھاری اجے اوہدے دُکھ گھیری
دل میرے وچ دلبر وسدا سو دل نہ ہتھ میرے
میں ہُن دلبر تھیں دل منگاں ریہن نہ نین لوٹیرے
جے میں کہاں سجن نے لُٹی جھِڑک ادب دی کھاواں
خود نوں کہاں کہاں کیہ ہو کے کِس نوں چور بناواں
دیسوں کڈھ اُجاڑیا مینوں جاں سُفنے وچ لائیاں
میں اُجڑی دے جان گھر وسیا اوہو اجے جُدائیاں
اول آخر ظاہر باطن آپے سب کجھ جانے
جان بنے انجان اساتھیں کار کرے من بھانے
دل وچ جان جگر وچ اوہو تے تن من وچ سارے
دھیریاں دے وچ تُردا پھردا دیندا لٹک ہولارے
لے مائی اوہ اجے بندی تھیں دِسدا بہت دور اڈا
تے بے درد ہسن کیوں ناہیں سُن سُن درد اساڈا
خانہ عکس سجن دا بنیاں دل رنگین آئینہ
تے کھلڑ ہے ہڈیں بھریا پدرداں دا سینہ
باجھ تیرے میں درداں لئی پاس کیہدے دُکھ پھولاں
دل تھیں سُن میں تیرے اگے درد دِلے دا کھولاں
نِت محبوب رہے گھر میرے نہیں نصیب وصالوں
کیا کراں بے چاری ہویاں وچ فراق دُبالوں