islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقہ 111

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 111

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 111
3 (60%) 7 votes

مولوی غلام رسول عالمپوری
عرض کراں ہتھ ہتھ ہزاراں دل تے نہ لیاوے
اُچی نظر نہ کرے کدائیں میں ول جھات نہ پاوے
ایڈک میتھیں نسّا جاوے کد میرے ہتھ آوے
چڑھ اسمان ہوواں میں سُورج دُھپوں نظر لُکاوے
عیدے چند چڑھاں بن بھاویں تاں بھی دیکھے ناہیں
وچ کناں دو اُنگل گھتے گجّاں برق جداہیں
جے سُرمہ ہو اُس ول آواں نہ وچ جشم سماواں
بلکہ ہوواں بینائی بھاویں اکھیں دخل نہ پاواں
بوٹا مہندی دا گھر لاواں اکھیں نہر وگاواں
رگڑاں گھولاں کھڑاں سجن ول اوہ نہ پیریں لاوے
اس تھیں پرے کیائی مشکل میں قسمت نے ماری
یاری بھاری جالن ہاری یاد کرے بے زاری
دل میرے نے آفت چائی میری جان کھپائی
تے دلبر نے وچ جُدائی میری گرد اُڈائی
جے میں وڈی حُوروں پریوں خاکی یار نوائی
جے میں شمع جمع وچ بہہ کے سرتا پیر جلائی
لاواں اگ جلاواں خانہ جلاں وچے جی چاہے
پھیر کہاں ایہہ داغ نہ جاوے بُرے برہوندے پھاہے
خاک لواں سر پاواں راتیں روواں وچ جُدائی
عشق اسانوں کُنڈیاں پایاں وانگ مچھی تڑفائی
ایڈ دُکھاں تھیں مرگ سوکھالی پر جے مرگ قبُولاں
قبر میری دی مٹی وچوں جمن غم دیاں سُولاں
درد میرے تے بدل روندے ندیاں نیر وگائے
سنگستان مصر دے وچوں نالے ظاہر آئے
خونی چشمے چشم میری دے ویکھ شفق رت روئی
تے آتش سُن میریاں آہیں جل بل کولا ہوئی
پر اس بے پرواہ سجن نوں اثر نہ میرے دردوں
نہ تاثیر میری آہ گرموں ترس نہیں دم سردوں
کیاں کراں کجھ پیش نہ جاوے میں کر تھکی زاری
توں غم خوار پرانی میری واہ لگے کر کاری
کر حیلہ اِک وار میں ول یوسف کر تھلی زاری
نین کرے ول میریاں اکھیں شوق گھتے چمکارا
سُن دائی بھر ٹھنڈھیاں آہیں سوچ وچاریں دھائی
ساعت بعد چُکے سر کہندی اِک مصلاحت آئی
یار ملے ہُن اس تدبیروں حکمت دے زنجیروں
دُکھ نہ رہے وچھوڑے والا خبر نہیں تقدیروں
زر چاہیے پر گئے خزانے دولت دے انباروں
میں اِک کراں تیار عمارت زینت ودھ شماروں
یوسف دی تے تیری ہا جا مُورت وچ لکھاواں
ذوق خوشی دی حالت ظاہر اس وچ نقش کراواں
تیرا اس دے نال خوشی تھیں وصل کرایا ہویا
وچ کنار پیاروں تینوں پکڑ دبایا ہویا
جیونکر طرفے حُوت دو پیکر تیر چلایا ہویا
جیوں ایّام سلخ وچ سورج چند سمایا ہویا
اس کوٹھے وچ یوسف تائیں پھڑ باہوں لے جائیں
عشق پرستاں دا بُت خانہ اُس نوں جا دِکھلائیں
جے ہُن تیں ول نظر نہ کردا اتول کرے نگاہاں
ویکھ اوہدے دل جوش اُوٹھیسی وصل ملے دلخواہاں
سُن کے ہوئی شاد زلیخا ایہہ لگی دل ساری
وہ تدبیر بُڈھی دی عمدہ بُڈھی کاریہاری
کہے زُلیخا ملن مُراداں دولت مال اڈاواں
دولت مال میرے کِت کاے جاں لگ وصل نہ پاواں
پکڑے پیر زُلیخا اُس دے کہندی شابش مائی
ایہہ تدبیر جو کھوج نہ کالی خوب ٹکانے لائی
دل میرے اُمیداں پیّاں وصل ملے اس حیلے
زر دولت میں خاک برابر بِن محبوب رنگیلے
لے ہُن کراں عمارت کانہ روڑھاں دولت ساری
چاہیں جویں تویں کر ظاہر ہتھ تیری مختاری
٭٭٭