islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقہ 112

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 112

قصہ یوسف زلیخا ورقہ 112
3 (60%) 3 votes

مولوی غلام رسول عالمپوری

عمارت کنانیدن زُلیخا خانہء نگارین و بُردن یوسف راد آن و التماس
وصل کرن و ابا نمُودن یُوسف ازان و گریختن از پیش وی ورسیدن زُلیخا
از عقب و دردن دامن پیراہِن یوسف پیش آمدن عزیز و تظم بر آوردن
زُلیخا و استکشاف احوال نمُودن عزیز و شہادت دا دن طِفل چہل روزہ
برعفتِ آنحضرت

آ دردا وگ پردیاں وچوں پا وچ دیس دُہائیاں
ان سُنیاں نُوں چاء سناؤ سوز فراق جُدائیاں
گوشے تھیں کڈھ لاٹ برہوں دی دیس النبھے لاؤ
بے خبراں نوں خبر پُچاؤ آؤ روگ ونڈاؤ
مے رسوائی دا سٹ شیشہ مجلس دے وچکارے
دیہہ خوشخبر رقیباں تائیں آن رلن وچ ڈارے
جاں ایہہ مستی جوش کھلارے ورلے رہن کنارے
تے ایہہ تلخی لبوں نہ جاوے وِیت رہن جُگ سارے
کہے زُلیخا پیش عزیزے اِک دن لُطف پیاروں
اذن کریں بنواواں خان زینت ودھ شماروں
کہے عزیز حوالے تیرے دولت مال خزانے
میتھیں اذن ایہائی تینوں جیوں چاہیں کرخانے
تے معمار عزیز پُچاوے فن جیہناں فرہادی
مِینا کار فلک دے طاقے نقش لبھن اُستادی
محکمے نال زُلیخا سندے دھریاں آن بنائیں
برفوں ودھ سفید رخاموں دیواروں ہرجائیں
مر مر سنگ صفائی اندر وانگ صبح دسیایا
کوٹھے ست اگے تے پچھے اِک تھیں اِک سوایا
وانگ بہشت ایہناں وچ زینت چمکن وانگ ستارے
استاداں تھیں واری جاون اُس دے ویکھن ہارے
ہر خانہ زیبائش اندر سوہناں نظرے آیا
آ بنوسوں در صندل بازو تے وچ عاج جڑایا
زرّیں سردر سونیوں کُنڈا پُشتیبان مُرصعّ
دروازے وچ لُطف سوہائے صنعت نال مقطّع
ستواں کوٹھا سب تھیں سوہناں بہت کشاد بنایا
چار ستون عقیق زمرد مر مر سنگ لگایا
چالھی وچ ستون سنہری موتیاں جڑت جائے
زرّیں اسب شِکم بھر نافہ کول ستون ٹکائے
لعل اکھی دُم پُر یاقوتوں قطع عجب زیبائی
ہور درکت صحن وچ اُس دے زینت حد نہ کائی
پورا سیم سنہری شاخاں برگ زمرد لائے
دُرّ رمانی گوچھے جڑ جڑ میویاں تھانو لگائے
شاخاں اُتے مور بہائے لعلوں پیر بنائے
بال زمرد اکھیں موتی چونجھ عقیق سوہائے
نہ اوہ اُڈدے نہ اوہ بولن بیٹھ رہن چُپ کیتے
تے اوہ مست حُسن دے نشیوں جام جمالوں پیتے
اس کوٹھے دی چھت سنہری لعل جڑے دیواریں
رنگین فرش زبر جد والا بھاوے نقش نگاریں
زرّیں تخت وچھایا اس وچ گوہر جڑے چوپھیرے
مینا کار مقاماں گوشے ہوون دور اندھیرے
چھت کندھیں وچ فرش لگائیاں تصویراں پر کر کے
نال زُلیخا یوسف بیٹھا شوق بھلے ڈر ڈر کے
باندیاں جیہناں ڈٹھا مُڑ جھڑیاں خون ندی تر تر کے
ہرصورت دی اداؤں بچیاں پر مر مر کے
دل وچ آب قلم دے وہندا وانگ نمک کُھر کُھر کے
جان ہتھوں دل چھڈے آخر آہ چھُٹی جر جر کے
یوسف دی ہر مورت اُتے قامت جھُکے قمر دا
نال زلیخا وانگ دو پیکر اُلفت دا دم بھردا
اک ہتھ گردن دوجا چھاتی ہس ہس خوشیاں کردا
میل وصل وچ کتے بہائے سچ کہاں جی ڈردا
کھولدیاں دل زخم نہانی ایہہ شکلاں بے پردہ
تے نقاش قلم دی کاروں ٹھاٹھ غضب دی تردا
ایڈ عجیب ایہہ عمارت ظاہر کر دُکھلائی
وچ زمین نہ اُس دے وانگوں جائے اچنبہ کھائی
جان بن خانہ پورا ہویا جھات زُلیخا پائی
ویکھ دوہاں تصویراں وصلے تڑف جھڑی غش آئی
پھاہی مکر صیّاد کھلاری باز پھسّے اِک واری
باز پھسّے یا پھسّے ممولے خود پھس مرے شکاری
بھَکھدی اگ لگائیاں پھوکاں تپ دل گھلے کسے دا
اجے کسے کجھ سیک نہ پہتا جلیا رخت اسے دا
ہوری نُوں اس لُٹن کارن مکروں دھاڑ چڑھائی
ہوری دا اجے گیا نہ کائی اُس دا رہیا نہ رائی
ہورس نوں اس مارن کارن تیغ فریب چلائی
ہورس نوں کجھ اثر نہ پُہتا اُس دی جند گوائی
دلبر دے اس موہن کارن موہنی شکل بنائی
دِلبر نوں اجے خبر نہ کائی خود من ہار سدھائی
تھوڑا بہت اگے دل قبضے صبر صبُوری جھلدا
ہُن صبروں مونہہ موڑ کھلویا تے کجھ زور نہ چلدا
اس کوٹھے ول ویکھ زُلیخا شوقوں جوش کھلارے
نظر مُراد پوے جاں ویکھے دل نوں ملن ہور لارے
جیوں جیوں کرے دھیان زُلیخا ہووے شوق سوایا
رہے اس وچ مُڑ مُڑ ویکھے صبر قرار سدھایا
اس کوٹھے وچ وڑن نہ دیوے ہر گز ہوراں تائیں
راکھیاں رہن کنیزاں در تے دن تے رات اتھائیں
آپ زُلیخا جس بُت تائیں سجدہ نت گُزارے
اس تھیں طلب مُراداں کردی اُس نوں رب پکارے
اوہ بھی ایسے کوٹھے اندر پوجن نوں رکھوایا
اس تھیں نت منگے رو مقصد تے اجے کجھ نہ پایا
کر کے ہار سنگار زُلیخا اس کوٹھے وچ آئی
آ رسیوں رُخ ویکھ پُکارے ایہہ کیا حسن صفائی
اج اُمید جُدائیں یوسف میں ول کرے نظارہ
ہوگ فرشتہ جے لکھ واری عاشق رہے بے چارہ
اس اندر وچ میں تے یوسف ناز کراں گے رل کے
بد خواہاں سُرخاک حسُوواں سڑ مر سن جل بل کے
بُت اگے جا سیں نوایا اج مدد دا ویلا
نظر کرم ول میرے رکھیں یار کرے اج میلا
کر ایہہ عرض چھپایا بُت نوں ویکھے متاں خواری
تے ایہہ سُنے نہ یوسف اگے میرے گریہ زاری
جاں سامان تیاری ہوئی دائی سدبولائی
ہُن مائی اِک یوسف باجھوں ہر شے حاضر آئی
اُنگلیاں پر مُندریاں تھیں پنجے رنگ حنائی
پوشاکاں تن زیور زیبا حُسن کُھلی روشنائی
شوق وگے طوفان دِلے تھیں میری جان رُڑھائی
نقش منور وچ محلاں چمک کڈھن زیبائی
جو چاہے اج سب کجھ حاضر اِک محبوب جُدائی
تے اس باجھوں جے سُچ پُچھیں حاضر اجے نہ کائی
لبھ لیا جاہ دلبر میرا اج قسمت ازماواں
کجھ دیکھاں میں اُس دیاں چمکاں تے کجھ آپ دِکھاواں
تے جے پُچھے کم کیا ای رکھیں راز چُھپایا
کہیں زُلیخا باندی تیری تینوں سد بُلایا
آئی وائی لبھ لیائی آن وڑی دربارے
اگے در وچ کھڑی زُلیخا دل وچ کرے اشارے
منتظراں دیاں اکھیں یوسف ویکھدیاں ول راہیں
کریں نگاہیں ویکھیں آہیں ترس تیرے دل ناہیں
آ اج دور کرو دُکھ میرے توں صاحب میں بردی
میں قربان کمان بھواں دی زخمی تیر نظر دی
تد نوں در تھیں جلوہ نوری چمکیا یوسف سندا
پکڑ ہتھوں تس کہے زُلیخا توں کیا نیکو بندہ
میں سوگند کیا تُوں چنگا وچ فرمانبرداری
لکھ احسان میرے پر کیتو خدمت خوب گُزاری
حق گُزاسری کراں اویہی رہے جگت وچ قصّہ
آخر تیک جہاں چتارے ملے بقاؤں حصّہ
کر دلدار کلام اویہی اندر وار لیائی
در پہلے جُڑ کنڈا جندا رو رو عرض سُنائی
میں یوسف اوہ خوابیں لُٹی پردیساں وچ سُٹی
جھلے قہر قضیّے ہجروں اجے نہ غم تھیں چھُٹی
توں ہیں ابر بہار کرم دا میں خود خاک پیا سی
قطرہ آب وسا جھب ویلا بار غبار اُڈاسی
وہن نظر گھت روڑھ تپیندی ویکھ میرا دُکھ اکھیں
ایہہ جمال نہ ضائع کریو اگ نہ پاویں ککھیں
سر نیویں فرماوے یوسف وقت سہار زُلیخا
دے در کھول سدھاواں باہر نہ کر خوار زُلیخا
ہتھوں پکڑ لیایوں اندر پاون نوں بدراہیں
چھوڑ میرا ہتھ میں توں گُھلدے چنگے لگدے ناہیں
یوسف ڈریا دل دے اندر ہون لگا کجھ کارا
عرض کرے میں عاجز بندہ رکھ نگاہ غفارا
یارب وقت میرے سر آیا فضل کریں بچ جاواں
شیطان نفس دو ویری ظالم کداں برابر آواں
یوسف خوف اِلاہوں ڈردا کنبے صبر نہ آوے
تے اوہ حال زُلیخا والا شوقوںمردی جاوے
ہتھ اوہدا اس پکڑیا ہویا گئی دوئے لے خانے
جڑ جندا دھر سیس قدم تے کھولے درد خزانے
مل لیا میں تینوں یوسف پاون نُوں اُمیداں
یا تے وچ زندان ہجر دے جھلن نُوں سر قیداں
غم کھاواں دُکھ پیواں یوسف تینوں ترس نہ آوے
اگ بجھاء نہ جاہ پریرے غم نسّے دُکھ جاوے
یوسف کہے خدا تھیں ڈردا میں دم مار نہ سکاں
آوے نظر جہنم واسا نظر بھراں جے تکاں
لے جا وڑی تریجے خانے مُحکم قفل لگایا
میں یوسف وچ تیریاں درداں رو رو وقت وہایا
عشق تیرے وچ آفت جھلی میریاں دیہہ مُراداں
کر کجھ رحم میرے شاہا سُن سُن کے فریاداں
یوسف کہے خدا تھیں مینوں رحم اُمید ایہائی
جے اج قہر گناہ دی قیدوں مینوں ملے رہائی
چوتھے حُجرے داخل ہوئی قفل جڑے خود رووے
تیرا اِک نظارہ یوسف داغ پراناں دھووے
ویکھ میری ول سر چا شوقوں کیڈک چمک جمالوں
دُکھ میرے غم درد دِلے دے ہوون خواب خیالوں
یوسف کہے اکھیں جل جاون جے کراں نظارہ
چھور مینوں میں باہر جاواں نہ کر حال آوارہ
ہو پنجویں وچ کوٹھے داخل در تے قفل لگایا
یوسف تیرے درد وچھوڑے مینوں مار گرایا
آہیں نال گزارہ میرا وچ دکھاں دے واسا
ساڈا تڑف مرن جل آتش ایہہ دلبر دا ہاسا