islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقه 37

قصہ یوسف زلیخا ورقه 37

قصہ یوسف زلیخا ورقه 37
Rate this post

لکهاری:مولوی غلام رسول عالمپوری

ورقہ 39
کہے امیر سُنو کِروانوں یوسف شاہ تساہاں
والی دین دُنی دا ایہا باجھ افواج سپایاں
تسیں غلام جیہدے کِروانوں اُس دِیاں عالی شاناں
غفلت دے وچ دریا ڈُبیاں جوش کیتا کرواناں
یوسف شاہ نہ والی ساڈا ایہہ خود ہے اک بردہ
ایہہ ڈیرا ہے خادم سارا ملک ابنِ ذغر دا
مالک ابنِ ذغر نے یوسف مُل خرید لیاندا
سُن کے لوک رہے متعجب سَندیاں صدق نہ آندا
کہے امیر جے مالک صاحب وڈی شان رکھاوے
بردے دی اسیں خوبی ڈٹھی مالک بھی دِکھلاوے
بردے نالوں خوبیاں دے وچ مالک غالب چاہے
جاں مالک دِکھلاوے خوبی دھو دِلوں شک لاہیے
یوسف کھو اوہناں تھیں لیے کرے امیر صلاحیں
تد نوں ڈیرا پُٹ کروانی لے تُر گئے اگاہیں
پیا امیر پچھاڑی اوہناں کرنے نوں پیکاراں
لے اسواراں جا ملیا سو باراں نال ہزاراں
یوسف جاء چھوڑا لیاساں خدمت عمر گُزاراں
اسیں بندے اوہ شاہ اساڈا ہتھ لگے جند واراں
یوسف پاس گئیاں جاں فوجاں کرواناں غم دھانے
یوسف بُرقہ لاہ لیا سو کِس دل رہے ٹکانے
زمیں فلک وچ نُور چمکیا جنگل گھاہ دمکدا
دلریشاں دیاں زخماں اُتے پیا غبار نک دا
اس صورت دیاں بڑیاں چمکاں سورج دیکھ نہ سکدا
ایہہ خاکی کیا عاجز بندہ جو اُس دے ول تکدا
فوج امیر ڈٹھا چمکارا دھرت جھڑے سب زینوں
تِن دناں تِن رات نہ کوئی اُٹھیا مرد زمینوں
لعل مذاب تاثُر والی وَیہہ رُخسار رنگینوں
روڑھ گئی لے ساریاں تائیں دم وچ دُنیا دِینوں
کرواناں دا ڈیرا تد نُوں پُہتا جا ٹکانے
کون چھوڑاوے کس دی طاقت ایویں حُکم ربانے
راہے جاندیاں خبراں سُنیاں شہر عرس ہُن آیا
یوسف دے وچ دِل دے ہویا سُن سُن شوق سوایا
ویکھن مینوں لوک عُرس دے دنگ رہن بے چارے
صُورت میری ویکھ جھڑیسن حیرانی وچ سارے
آن عُرس دی خلقت ویکھی یوسف نال نگاہاں
چند سورج دیاں شکلاں اَنور روشن رنگ صباحاں
شہر عُرس وچ حُسن جمالاں ایڈک چمکاں مارے
رین اندھیری تھیئی اُجالی چھُپ چھُپ ویکھن تارے
نور رخاں وچ لاٹاں بھکھن نور ثریا دندیں
لوڑھ لٹاویاں رمزاں غمزے ول ول دھرن کمندیں
انگشتاں سر رنگ عنابی مسیتوں نین شرابی
پریاں ویکھ اوہناں دے چہرے رہن اندر بیتابی
تن نازک موزونیوں قامت سرو چمن محبوبی
شمع متھے لعل بدخشاں تے زُلفاں وچ خوبی
اوہ سبھے نورانی شکلاں موج حُسن وچ گلیاں
پُھل جھڑن مونہہ گلاں کردیاں جھڑن تبسُّم کلیاں
گویا انور تازے موتی ہُنے صدف تھیں آئے
مست عُرس دے لوک حُسن تھیں وچ خوش طرز ادائے
اوہ سرشار شراب جمالوں رنگ رتے مستائے
بے پروا ہر حُسن کمالوں اندر شان گمانے
یوسف تائیں ویکھ کسے نے کیتا نہ نظارا
کنے نہ ڈِٹھا رغبت کر کے اِسد حُسن دلدارا
کتھوں آئے کتھے جاناں کِتے نہ حال پُچھایا
یوسف تاہیں ڈِٹھا لوکاں ویکھ نہ کنے بُلایا
جاں یوسف نے حالت جاتی لہہ دھرتی تے آیا
سر سجدے رکھ کہے زُبانوں بخش خطا خُدایا
میں بھُلّا توں بخشن ہارا پکڑ نہ ات خیالوں
شیشہ ڈٹھا عبرت پائی رحم کریں میں حالوں
پئی ندا سر چاء پیارے نہ کر دل غمناکی
یوسف نوں سُن ملی تسلّی رہیا اندوہ نہ باقی
جاں یوسف سر سجدیوں چایا ڈِٹھے لوک ہزاراں
دوڑے آون کرن زیارت سُن خوبی دیاں ساراں
آ تعظیم گُزارن سجدہ کرن ادب سو واری
یوسف ویکھ کرے شُکرانہ حمد تینوں یا باری
ڈیرا پُٹ تُرے کروانی اُٹھ ول مصر سدھائے
وچ منازل راہاں اندر ایویں حال وِہائے
مالک ابنِ ذغر تھیں کردے راوی ایہہ روایت
جو یوسف دیاں خوبیاں ڈِٹھیاں کیہ کیہ کراں حکایت
نت سلام فرشتے کردے رکھدے نال سواری
ملک الٰہی آ اسمانوں کردے خدمت گاری
جِدھر یوسف رہندا بہندا نال فرشتے رہندے
وحشی جنگل ہور اڈارُو آن سلاماں کہندے
لوک فدا ہو رہندے سارے ہوندا جِتھ اُتارا
برکت یوسف ہر جا میرا قدر کریندے بھارا