islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقه 60

قصہ یوسف زلیخا ورقه 60

قصہ یوسف زلیخا ورقه 60
Rate this post

لکهاری:مولوی غلام رسول عالمپوری

ورقہ 60

وال پرُتے موتیاں والے لٹکن نال کنارے
نال تواضع رُخ دے اگے جھکن ادب کر سارے
میڈھیاں وَلاں چھَلاں دیاں بھریاں سرانہہ پتہ دساون
لِفدیاں جاندیاں نازک ویلاں پیچ گھتن ول کھاون
گوند جیہناں دی گوندن والی طاق اندر اُستادی
نافہ گھال عنبر گھت لپ لپ کہے مبارکبادی
واہ پیشانی خوش نورانی دسے ہسدی رسدی
نور بھِنی وچ حُسن ڈُبائی زیب محل وچ وسدی
اوہ نازک گل لالہ نالوں خوش بے داغ چمن تھِیں
پر سیموں پیراہن تن تھیں تے پُر جیب سمن تھیں
گُزر وگے بیمار نظر دا رو تشخیص طبیبوں
تے وصاف حُسن دے وصفوں بھل وگے ترتیبوں
اوہ خوش رنگ رنگ وچ رنگی اس تھیں بہت اگاہاں
جیں تک پہنچ سکن کر شوخی وصافاں دیاں واہاں
دولت بھرے خزانیاں والی مُرشد عقلمنداں دی
صاحب قدر تے حشمت والی عمر کٹے من بھاندی
مال جمال جوانی خوشیاں پر دِل کِتے نہ ٹِکدا
اُس نے سُنیاں اج وچ مصرے دلبر شامی وِکدا
یوسف نام اجیہا سوہناں ویکھدیاں جند جاندی
سُن وچ پیا ککھاں دے شعلہ دِل تے تاب نہ آندی
مال متاع خزانے سارے شُتریں کڈھ لدائے
گھت وہیر چلّی ول مصرے شوق سُنیہے آئے
اِک عمّاری ناقہ اُتے زرکش دِیبا والی
بازغہ آپ سوار اُسے تے باندیاں ہور ادوالے
دہ سے نال غلام روانہ شُتر لدے زرنالے
حُسن ندی دی لہریں تردی فوج پری دی جاندی
روشن رنگ سواریاں والے ہر بندہ ہر باندی
پیا پکارا گرد نواحی ہر جا شہر گرائیں
لے اموال وہاجن چلّی بازغہ یوسف تائیں
نال تجمل شوکت شانے مصر وڑی آ اوویں
اُٹ ول چلّی جس مجلس وچ وک گئے عالم دوویں
آن وڑی وچ جولانگاہے ناقہ دی اسواری
چیر صفاں ودھ گئی اُگاڑی ڈاچی وچ خماری
یوسف دے آون آن مقابل آپے انت کھلوئی
پنکھیاں دے پر سڑدے اگے تے اُس نوں کد ڈھوئی
وچ مقام ادب گھلیاری دلبر دی خوش روئی
جے خود حُسن نکرے سیاست ورجیاں رُکے نہ کوئی
بازغہ نے کڈھ پردے وچوں جاں دو نین وگائے
اکو وار نگاہ پئی پھر ہتھوں وس گوائے
تڑف عماریوں بے خود اُلٹی آن پئی وچ دھرتی
مصریاں دے سر جو کجھ گُزری سو اُسدے سر ورتی
غوطے گئی غشی نے لُٹی ہوش پئی تے اُٹھی
آہ دریغ کہے مرگیاں اس صورت نے مُٹھی
اُٹھ پچھے توں کیہ کجھ ایہی تینوں کس بنایا
رگاں پیاں تن ہڈیاں اُتے ایہہ کِن رنگ چڑھایا
کس صانع نے نور چڑھایا پیشانی پر تیرے
صاد ضاد لکھے کن دوویں زیبا نین لُٹیرے
کس معمار کھچے پرکاروں ابرو طاق نوائے
وچ کمنداں زُلفاں تیریاں کہہ کس نے ول پائی
کس نہروں کہہ آب دتو ای گُل تازہ رُخساراں
لعل لباں نوں کِن سِکھلایاں ایہہ شیریں گفتاراں
حرف ونگے ایہہ زُلفاں والے کس دی قلم وگائے
نوح جبین گھڑے کس گھاڑُو بن ہتھیار لگائے
نرگس برگ دو لالیاں اندر کس مالی نے ویجے
موہ طیوراں سعت لوئے سو اُڈدیاں جان ندیجے