islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقه 82

قصہ یوسف زلیخا ورقه 82

قصہ یوسف زلیخا ورقه 82
Rate this post

لکهاری:مولوی غلام رسول عالمپوری

ورقہ 82

دریافتن مُصاحبان زُلیخا عادات و حالاتِ ویرا مُخالف طبع وَی
وگمان بُردن ہریکی بچیزے ووَا کردن دایہ گرہِ راز از دلِ وَی

عشقوں تیر وجے جتھے کاری رہے نہ زخم لوکایا
تدبیراں دے پردے اندر ایہ دُکھ کدی نہ آیا
عشق ایہا وچ ککھاں آتش بھَکھ بھَکھ لاٹاں مارے
عشق لوکاں لُکدا ناہیں آخر جوش کھلارے
آپ زُلیخا عشق لُکاوے دِل دا بھیت چھُپاوے
پر ایہہ کیویں چھُپایا جاوے کد پردے وچ آوے
وچے وچ دل لانبو لاوے دُھواں نہ دِکھاوے
جے اوہ دُھواں نہ دیکھاوے لاٹ کدی چھُٹ جاوے
برہوں ویل لگی وچ دل دے اشکوں پانی پایا
ایہہ ودھ سر چڑھ گئی درختیں حال سبھا دِسیایا
کدی کدائیں سیّاں ڈِٹھے نیں دو نہراں وگدے
ہتھ پلو ایہہ بیٹھی پونجھے چھُری گھتی وچ رگ دے
کدی کدائیں آہیں کردی باندیاں نوں دِسیائی
ٹھنڈے ساہ بھرے تے جاپے اُس دا راز کیا ای
کدی کدی وچ ادھیاں راتاں وین سُنے ہمسائیاں
ڈِٹھی کدی سرو سر پِٹدی کار ریہاریاں دایاں
ڈاواں ڈول رہے نت بھوندی خالی صبر قراروں
کھاون چھُٹا پِیوَن بھُلا کم بولے گفتاروں
ہتھ ملے تے پچھوتاوے اکھیں نیند نہ آوے
خُشک لباں تراکھیں دوویں کھیلن مول نہ بھاوے
تے اوہ چال نہ ڈیل سہاویں نہ اوہ ناز نہورا
تے اوہ خوشی نہ لبے تبسم دل نوں چین نہ بھورا
نہ اوہ شیریں گلاں رہیاں نہ اوہ اوہ شوق لباساں
نہ کجھ فرق سجھاپے اس نُوں سُندس وچ پلاساں
راتیں خبر نہ کیہ کجھ حالا دن وچ حال اوداسی
ہر دم نموں جھان دسیندی تے ہر وقت نراسی
نہ اوہ چمک منور چہرے نہ اوہ لب دی لالی
نہ اوہ چونپ نہ شوخی ہاسا سُرمیوں اکھیں خالی
نہ اوہ غمزیوں وِنگے ابرُو لفدے نظری آئے
نہ اوہ اُنگل ٹھوڈی اُتے رکھ رکھ سخن سُنائے
نہ اوہ ہس ہس لاڈیاں کردی دائی دا لڑ پھڑدی
نہ اوہ نال خوشی خوش ہوندی نہ غصے ہو لڑدی
نہ اوہ اِک تھاں پکڑ ٹکاناں بہندی اِک دو گھڑیاں
ہر دم دسدی دُکھیں جلدی نین وساندے جھڑیاں
بوء کباب دِلے دی پاون آہیں نال کنیزاں
ایہہ کا آفت اُستے درتی کر کر کہن تمیزاں
اک کیہا سو سوہنی وڈی اُسدا حُسن دُلارا
چشم گئی کر زخم کسیہے روگ ایہا سُو بھارا
اس نوں نظر کسے دی لگی حال رہے ویرانہ
بھاری نظر خد نگاں والی کیتُس پکڑ نشانہ
اک بولی کسے جادو کیتوس ویری نے گھت جڑیاں
دیو پری دا سایہ ہوسی ہور کہن دو کھڑیاں
کجھ بیماری ہوگ نہانی اِک ایہا فرماوے
اِک کہے بن عشقوں مینوں کائی نظر نہ آوے
میں ڈِٹھا خود وچ ورتارے ہوندا ایہو حالا
اوّل ایہا عشقے والا عاشق ملے نوالہ
اُچا چیت جھروکھے وچ دی شوخ کئی دسیایا
بے تقصیر سُٹی کر گھائل پھیر نہ دید کرایا
جے دلبر مُڑ ملدا رہندا نہ پوندی وچ درداں
گیا نہ زخم نہ دارُو ملیا ایہہ روندی سر گرداں
دُوجی کہندی سچ ایہا ای پر تُوں تھوڑی بھُلی
ایہہ کا خوابے وچ خیالا عشق اندھیری جُھلی
موہن ہار وسیندا ظاہر ایہہ کردی سو چارہ
لیندی کھِچ قدم وچ اُس نُوں آخر گھت نظارہ
کون ہوندا رُخ ویکھ اوہدے نُوں آن نہ ہوندا بردہ
ایہہ کجھ سر خیالی ہویا تے ایہہ رکھدی پردہ
جے کدی کسے جھرونکے دے وچ اس نوں دلبر دِسدا
وچ جھروکھیاں باریاں رہندا چشم سنے دل اُسدا
ہُن ایہہ کسے جھروکھے دے ول تکدی ویکھی ناہیں
انہیں اکھیں محبوب نہ ڈٹھا اُس نے نال نگاہیں
ایویں کرن وچ ار کنیزاں اُس دیاں ویکھ ادائیں
پر کجھ نال یقین نپایا کیہ ہویا اس تائیں
دائی اِک سیانی سبھ تھیں واقف ولاں چھلاں دی
محرم مُڈھوں اُنہاں گلاں دی سیونہار سلاں دی
ٹُٹے جوڑ ویکھاوے شیشے وِچھڑیاں نوں میلے
چھڑک گلاب گیاں نوں ہوشوں بخشے سُرت سویلے
روندیاں چاء ہساوے پل وچ یاراں یار ملاوے
مویاں گیاں دا منتر پڑھ پڑھ سُفنے روپ ویکھاوے