islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقه 84

قصہ یوسف زلیخا ورقه 84

قصہ یوسف زلیخا ورقه 84
Rate this post

مولوی غلام رسول عالمپوری

ورقہ 83

گُجھے درد جیہناں نوں لگدے اوہناں کرے غمخواری
رُٹھے یار پلیں آ میلے کر کر منت داری
زخم جیہناں لگ جاون سینے مرہم لاوے کاری
تے جیہناں راز کھلن دا جھورا کردے پردہ داری
ہلّے ہوش قدم تھیں جس دی اُس نوں فن سکھاوے
تے جیہناں مور ہتھوں چھُٹ جاون باز بنے پھڑ لیاوے
تے جیہناں چور چور اون جُھنگا لہاندے رخت دواوے
جیہناں دا جگت نہ کائی واہرُو رحم اوہناں تے کھاوے
جیہناں دے روگ پرانے ہوئے دیوے گھول دوائیں
تے جیہناں درد دِلاں نوں ناہا اوہناں نوںکرے سزائیں
روندیاں بہہ اکھیں پونجھے ہسدیاں دند اوکھیڑے
تے جیہناں جھگڑے برہوں والے بیٹھ نیاؤں نبیڑے
جیہناں نوں حال اُداسیاں لگن اوہناں دا من پرچاوے
تے بیماریاں جیہناں قدیمی روگ چھنڈے پن پاوے
رات جیہناں دے سُفنے اندر آون شکلاں نوری
اوتھے عقل اوہدی بھی ڈُبدی ویدن کرے نہ پوری
تے اس آپ جوانی ویلے خوشیاں ذوق ہنڈائے
سیّاں جیّاں دے نظروں بیڑے روڑھ گھتے دریائے
ول چھل یاد برہوں دے سار تے سبھ درد دلاں دے
اُس نے نرمیاں گرمیاں والے ڈِٹھے وقت وہاندے
تے ایہہ آپ کیاں موہ تھکی اس موہ گئے ہزاراں
عشق مجازی اُس دے اگے حفظ سبق دس یاراں
پر اوہ شعلہ جالن والا ڈٹھا ناہ کداہاں
تے کدی اوہناں تگادیاں اندر لاء نہ تھکی واہاں
اس نے ڈِٹھ حال زُلیخا چال وضع رنگیلی
اوہا بھَکھدا لعل بدخشاں اج زرنیخوں پیلی
جا تِس عشق نشانہ وجا لگ گیا سُوکاری
اوسے دے ایہہ وچ قضّیاں کردی گریہ زاری
شوخ اکھیں دا وگیا کائی ناوک غمزے والا
اوہا اِکو کاری آیا بدل گیا سُو حالا
جا بیٹھی اوہ پاس زُلیخا گھول گھتی میں واری
اے میری فرزند پیاری سُن لے گِریہ زاری
حال تیرا میں ظاہر ڈٹھا ویکھ جلے دل میرا
تُوں اوہ مینوں نظر نہ آویں نہ اوہ چالا تیرا
غمزے شوخیاں ناز ہولارے تیں وچ دِسن ناہیں
ویکھ رہیاںمیں ہو دیوانی صبر نہ ملے کداہیں
کدھر گئیاں بانکیاں چالاں تے خوشیاں دے حالے
ایہہ دو لب کیوں زردیوں رنگے بھرے تبسُّم والے
کتھے گئیاں تیریاں رمزاں تے اوہ ناز اِشارے
رسدیاں شہد کلاماں نازک اُٹھ وگیاں کت کارے
میں قربان میں اوہو دائی پلیوں جس کنارے
گود جیہدی نِکڑی ہوندی خوشیوں وقت گُزارے
تے میں جان جگر دی ندیوں تینوں آب پلایا
تے میں تیرے بیٹھن کارن دل تھیں فرش وچھایا
شِیر میرے تھیں وڈی ہویوں مہر میری وچ پلیوں
سچ کہہ راز چُھپانا میتھیں کِس آتش وچ جلیوں
کِس نے تینوں کملی کیتا درد کیہدے وچ پیّوں
خوشیاں کردی نازیں پلدی کس آفت جھپ لیّوں
کیوں مر مُکیوں کیہ کر چکیوں ہویوں حال آوارہ
دُکھاں بھرئیے کیسر ترئیے روگ لگا کیہ بھارا
کس قاتل دیاں اکھیں قاہر وِنھ گئیاں دل تیرا
کہہ کِس دی ایہہ دھاڑ تُرٹھی ہے اوہ کون لُٹیرا
کِس دے نین گئے کر گھائل بڑے تاثر والے
کس دے شوق پلائے تینوں بھر بھر غموں پیالے
کس دیاں مژگاں نیزے واہے سل دو سلو کڈھے
چین خوشی دے بوٹے ویلاں کرد کیہدی وگ وڈھے
کس دیوانی کیتا تینوں کس نے وار چلایا
کس تعویز ولاون والا تینوں گھول پلایا
پڑھ پڑھ منتر برہوں والے کس نے لونگ سونگھائے
کس نے تیرے لُٹن کارن غاریں چھِلے کمائے
کس نے لعل دھری وچ آتش نقش مجرب والی
دل تیرا کر نعل در آتش کیتیوں عقلوں خالی
تے کس نے بہہ وگدے پانی پھوک غرمت چلائی
ایہہ چیٹک دی چاٹ اچانک چا تیرے چِت لائی
پڑھ ستونییں دھاگے اُتے پھوک گنڈھیں کِس جڑیاں
نفّاثات عُقد دیاں سحرہ تیں سر کیوں وَگ چڑھیاں
پا سُرمہ پڑھ اسم جمالی کس نے نین دیکھائے
پُر تاثیر نظر تھیں تیرے زخم جگر وچ پائے
ایت نو چند چِٹے مُرغوں کس ظالم رت ورتی
تے کس نقش لکھے ست ناری لکھ دبے وچ دھرتی
تے کس نے شیرینی کائی تینوں پھُوک کھلائی
تے کس خاک قدم چپ تیریوں چا سر ہیٹھ دبائی