islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقه 86

قصہ یوسف زلیخا ورقه 86

قصہ یوسف زلیخا ورقه 86
Rate this post

مولوی غلام رسول عالمپوری

ورقہ 85

اوہ مشہود مشاہد آپے میں ناہیں شے کائی
میں مُقیّد ہاں اعتباری مُطلق اوہ صفائی
کس دا حال پُچھیں توں میتھیں میں عاجز کیہ جاناں
میرے وہم گمان خیالوں اُسدا دُور ٹکاناں
جاں میں ڈِٹھا ویکھدیاں ہی میں ہو رہیاں بردی
دائی پاس زُلیخا روندی رو رو گلاں کردی
وچھڑیاں دا ملن سوکھالا ایہہ اس تھیں دُکھ بھارا
جس دا نام نشان نہ ظاہر حال کہاں کیہ سارا
جیئوں جیئوں سُفنے اندر آیا نازک رمزاں والا
کھول زُلیخا دائی تائیں آکھ سُنایا حالا
سُن دائی وچ حیرت ڈُبی کجھ سر پیر نہ آیا
کجھ تدبیر نہ کُھلی ظاہر انت ایہا فرمایا
بس دھیّا چھڈ وہمی جھیڑے مُفت نہ مر ہو کملی
ایڈ خیالیں خوابیں ڈُبدے مست افیمی عملی
وہم تیرا اضغاث احلاموں جوڑ اشکال لیایا
توں طِفلک اوہ سچ کر جاتا اپنا آپ گوایا
لکھ ہزاراں خواب اویہی وقت نوقتے آوے
عاقل کون جو اُس دے تائیں وچ خیال لیاوے
وچ قُوای بدن دے رکھدا وہم سِپہ سالاری
جِت ول وہم دھرے رُخ اُتول وَگے طبیعت ساری
کوڑا نقش خیال تیرے وچ وہم تیرے گھڑ دھریا
توں ہُن اس انہوے نقشوں درد بھِنّا دِل بھریا
جس شے تے توں عاشق ہویوں اوہ ناہیں بن تیرے
خارج وچ وجود نہ اُس دا بھاویں لبھ چوپھیرے
وہمی نقش مجسّم نوں توں کر کر مشق پکایا
جُھوٹھا نقش دماغے دھریا کاہوں کوہ بنایا
دامن عقل سَندا پھڑ جھبدے وہم اُڈیسی آپے
جاں لگ عقل نہ کرے دلالت تینوں کجھ نہ جاپے
جُھوٹھی خواب ایہائی بی بی اِس وچ جُھوٹھیاں خواباں
میں سچی دی خواب نہ جُھوٹھی جُھوٹھ پلے کذّاباں
وہی نقش میرا انہویا عقل تیری نے پایا
کافر عقل تیری لا چکڑ چاہے شمس چُھپایا
وہم بے چارا نقش اجیہے کد گھڑ سکّے کداہیں
عکس صفات حُسن تک جس دے خود اُڈ سکدا ناہیں
اوہ بے مثل اجیہا سورج پردیاں تھیں اگ جھاڑے
عقل وہم جے اُڈّن اوہے ول دوہاں دے پر ساڑے
جے ایہہ سُفنا جُھوٹھا ہوندا کیوں کردا غم ہلّے
ایہہ تاں کائی سچّیاں رمزاں آن پیّاں میں پلّے
دائی کہے نہیں جے جُھوٹھی تاں بھی ہتھ نہ آوے
ہتھ نہ پہنچے جس مطلب نوں جھب عاقل ہٹ جاوے
کہے زُلیخا جے وس ہوندا کیوں ہو جاندی بیرے
کیویں ہٹاں کجھ چارہ ناہیں وس نہیں ہُن میرے
ایہہ ہے وہم دِلوں چھڈ اِس نوں مُڑ دائی فرماوے
من پرچاء وچ کھیل سیّاں دے وہم دلوں اُٹھ جاوے
اوہ کہندی توں آپے وہمی فہم سخن تیں ناہیں
ساڑ نہیں مت وہم تیرے توں ساڑ گھتاں وچ آہیں
وہم تیرا اک مُشت ککھاں دی ایہہ عشق بنتر
ہُن کیوں بھُل غرمتاں گیّاں سیفیاں منتر جنتر
اثر نصیحت کردی ناہیں جان گئی سودائی
سر نیویں ہٹ گئی پچھاہاں پھیر نہ کہیُس کائی
بلدیاں ویکھ برہوں دیاں لاٹاں اپنا آپ بچایا
جس لگّیاں اوہ نس نہ سکی جلی وچے دُکھ پایا
جس نوں دُکھ اوسے نوں درداں ہور کسے غم ناہیں
پالیاں چھوڑی کھسم نہ چھوڑن جرے زُلیخا آہیں
ویکھ دُکھاں دا دوزخ بلدا دوڑ گئی اُٹھ دائی
جا طیمُوسے حال سُنایا غم دی چھُری وگائی
سُن طیمُوس پیا وچ حیرت نیر چھُٹے دُکھ دَھانا
جے ہے عشق سچّا دُکھ دیسی ہوسی زخم پُراناں
نظر علاج نہ آوے کائی کون کرے ایہہ چارہ
رہی زُلیخا وچ غماں دے دن دن حال آوارہ
دن راتیں وچ روون گُزرے نیندر کدی نہ آوے
لاٹ بلے غم سینے وچوں ہوش کُھسے غش کھاوے
لے ہُن جھور دِلا دُکھ بھریا واٹ برہوں دی لمّی
آئی خواب عذاباں والی ماؤں دُکھاندی جمّی
٭٭٭