islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصہ یوسف زلیخا ورقه 91

قصہ یوسف زلیخا ورقه 91

قصہ یوسف زلیخا ورقه 91
Rate this post

مولوی غلام رسول عالمپوری

ورقہ 89

ول ول تیریاں درداں مینوں چا آتش وچ پایا
بے تقصیر سُٹی کر گھائل تینوں ترس نہ آیا
مار گئیوں کر چار گئیوں تُوں ٹکڑے میرے دل دے
ہوئے زخم پُرانے دل دے تے ہُن مول نہ ملدے
جے تو ملیں ملن گھاہ سارے ہور علاج نہ کائی
میں بلہار نمار فراقوں کر جا دور جدائی
ایہا اُسدی گریہ زاری غم ایہا فریاداں
تاں نیندر دا جھولا وگیّا لگّیاں ملن مُراداں
روندی روندی اکھیں اُتے جھمنیاں جھل پئیاں
دوویں اکھیں میٹیاں گئیاں بن قضا نے لئیّاں
تے اوہ جیٹھ ٹکانے آئی لباں ہلن تھیں ہٹیاں
نیند نے آ زخم جگر تے بن ویکھائیاں پٹیاں
اوہ آہاں دی مد چو الفی ساکن کر دِکھلائی
پیش دو زیر زبر دی لب تے مُہر خموشی لائی
ضم رہیاں دو لباں فغانوں کسر ولوں اُٹھ دھانی
فتح ہویا اوہ کوٹ مقاصد چشم سُکائے پانی
اکھیں ملیاںتے دل کھلا اثر دُعائیں ہویا
چشم سُتی تے طالع جاگے خوشی جمی غم مویا
تاں سُفنے وچ دوجی واری اوہا شکل دسائی
اوہو رمزاں اوہو غمزے ذرّہ فرق نہ کائی
اوہو ناز نہوراہ تازہ اوہو سرد خراماں
اوہو شہد کرشمیوں رسدا تری بھنے باداں
اوہو کا ریہاریاں زُلفاں لیندیاں لٹک ہُلارے
اوہو نور ندی دی دوویں ٹھاٹھ چھڈن رُخسارے
اوہو لعل لباں رت بھِنیاں دند شفق وچ تارے
نورانی پیشانی اوہو بجلی دے لشکارے
اوہو طاق بھواندے دوویں دین ادب پرکارے
اوہو صاف برہوں دا سیلا ابرو دے وچکارے
اوہو دید وکھاندا آیا جس لائے دُکھ بھارے
اوہو یار جیہدے وچ درداں رو رو وقت گُزارے
اوہو لُٹ لے جاوان والا ملیا دُوجی واری
اوہو جس دیاں قضّیاں کیتی گریہ زاری
ویکھ چھُٹے گھاہ خون فوارے دوڑ قدم سر دھردی
رو رو پکڑ قدم دیاں تلیاں عجز ہزاراں کردی
اے ول دار کمنداں والیا محبوبا میں واری
تیرے ناز کرشمیاں اُتے میں قربان بے چاری
جیون جوگیا جو کجھ ہو گیا سُن لے درد کہانی
جے نہ موئی میں مر جانی توں مت خام پچھانی
میں پر تیریاں درداں باجھوں جے اک گھڑی وہانی
منصب عشق حرام میرے پر تے میں جندیاں کھانی
میں وچ فرق تیرے دُکھ کٹے جان غماں وچ ڈالی
جس دن دا تُوں پھٹ سدھایوں میں نہ سُرت سمھالی
روندیاں خون جگر دا دردیں نین رنگے وچ لالی
نال تیرے غم برہوں والے دل بھریا ہتھ خالی
نین میرے پُر ہنج جدایوں جیوں اصداف لالی
وچ فراق تیرے دے میری جان دُکھاں نے گالی
جس دن دا توں میرے اُتے غمزیوں وار چلایا
مینوں صبر آرام تسلی خوابے نظر نہ آیا
جس دن دا میں تینوں دٹھا اپنا آپ بھُلایا
جس دا میں تینوں پایا خو دنوں روڑھ وگایا
جس دن دا میں تینوں جاتا جاتا ہور گوایا
جس دن دا میں تینوں منیاں دل تھیں غیر اُڈایا
جس دن دا میں تینوں لبھا ہور سبھا سُٹ پایا
جس دن دا میں تینوں پوجیا پوجا دال ول آیا
جس دا توں میں گھر آیا میرا رہیا نہ کائی
جس دن دا توں مینوں لُٹیا درداں تے لُٹ پائی
جس دن دا توں لانبو لایا میری جان جلائی
جس دن دا توں ہتھوں چھُٹّا میں روئی پچھتائی
جس دن دی توں میرے دل تے واہی ناز کٹاری
خوج جگر دا آب دلے دا رہیا اکھیں تھیں جاری
جس دن دا وچ سفنے میں تے گھت گیوں چمکارا
تس دن طوفان اکھیں تھیں کُھل پیا سو یارا
میں وچ درد تیرے دے رسمس ہور نہ درد پچھاتا
مرن چنگا کر لکھ لکھ واری اس جیون تھیں جاتا
ویکھ میرے دُکھ عاجز مائی جننے تھیں پچھتائی
جس دائی نے شِیر چُنگھایا ویکھ رہی سودائی
درد میرے دیاں واراں پئیاں دیسیں خبراں گیاں
شوخیاں میریاں توں لُٹ لیّاں روندیاں میریاں سیّاں
سر میرے تے سختیاں آیاں روندیاں دائیاں مائیاں
نین تیرے وگ روڑھ گوایاں میریاں سبھ وڈیایاں
لکھ پناہ میں کون بے چاری تے وچ کس شمارے
وچ محراباں تیریاں دوہاں نیوندیاں کوٹاں چارے