islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصه یوسف زلیخا ورقہ 93

قصه یوسف زلیخا ورقہ 93

قصه یوسف زلیخا ورقہ 93
Rate this post

شاعر:مولوی غلام رسول عالمپوری

کُل سکاوت والے میرے لیا شرماندے
ویکھن زخم اکھیں سب مِیٹن ترس نہیں اج کھاندے
اج گماں دھراں میں کس تے تھانوں نریہا کائی
ماں پیو نے خود دِھی رُہڑ جانی قید بندی وچ پائی
کر پیمان گیان نوں کوئی کتھوں لبھ لیاوے
جس دے باجھ پناہ نہ کوئی اُس نوں کون ملاوے
تے وچ قید پئی دِی دردیں کیہڑا خبر پُچاوے
سُکے قول نہ درد مٹاون مینوں صبر نہ آوے
میں مر گئی تساڈے بھانے رویو میریو سیّو
بھلا ہویا میں قیدی ہوئی تُسیں سبھے چھُٹ گیّو
قید پئی دھی والےی مائیے کر لے وین جو کرنے
دھی تیری چڑھ ناز ہولارے انت جھڑی سر پرنے
باپ تتی دیا بے پرواہا میں دُکھ بھری نکمی
ویری ننگ نموس تیرے دی کیوں تیرے گھر جمی
اے وچ خوب لوٹیندیا یارا رات براتے آویں
وقت نزول تیرا شب پچھلی جاں جلوہ فرماویں
بے پرواہ نظر دی رمزوں سینیوں دل لے جاویں
جاں توں پکی یاری لاویں اگ بلدی وچ پاویں
جاں ہفتاد ہزاد ہجابوں رُخ پر گھنڈ چڑھاویں
تاں بھی دِلیں اُلنبھے لاویں خودیاں ساڑ بُجھاویں
چا پردہ جے گھات وگاویں پتھر نوں اگ لاویں
تے ہر برگوں لاٹ چھوڑاویں لکھ لکھ طور جلاویں
اُٹھ صبا لبھ اس دلبر دا کدھرے تھانو ٹکاناں
جس دا عشق میرے پر کردا ول ول زور دھگاناں
قول سچّے توں جھوٹھا ناہیں پر میں جھل نہ سکدی
قہر وچھوڑے سخت ستایاں رہاں راہاں ول تکدی
دل لے گیوں نہ مہر کمایو مار گیئوں وچ فرقے
نین میرے دو تیرے زخموں رہن لہو وچ غرقے
برہوں بال غماں دا لانبو اگ لگایُو خانے
میں وچے توں باہر بیٹھوں دھر وچ تیر کمانے
جلاں وِچے جے باہر جاواں تاں توں مار گواویں
اوہا قول تیرا سو ایویں کیوں توں رحم نہ کھاویں
تیرا تیر گیا بہہ کاری سینے دے وچ کارے
کاء توانا پٹ نہ سکے زور کرن جے سارے
اج طبیب نہ تیں بن کائی میریاں درداں والا
گھول پلایو سُفنے اندر مینوں زہر پیالا
اول والے زخمے اُتے توں اوہ مرہم لائی
جس تھیں ہوش حیاتی والی رہی اُمید نہ کائی
نام تیرا کیوں پُچھ نہ سکی تاں میں ورد کریندی
غم درداں دے اکھیں خونوں نا طوفان چڑھیندی
تھانو تیری دے پتے نشانی پُچھ نہ لئے زُبانوں
تاں میں جاء طواف کریندی سچے صدق ایمانوں
توں خوشیاں وچ بیٹھا ہو سیں چھوڑ مینوں وچ غم دے
میں گھائل دے سینے اندر رَڑکن گھاء الم دے
زندیاں دے وچ واسا میرا مُردیاں وچ شماروں
اج بیزار پرایاں سکیاں میری گریہ زاروں
واہ وا درد اوہناں دا جیہناں وجے عشق کٹاری
جیہناں دلاں وچ درد نہیوں مرن بھلا لکھ واری
حال زُلیخا دم دم دوناں روندی جگ وہائے
زخم پئے زنجیروں پیریں دل وچ زخم سوائے
درد بھرے دو نین اوہدے تھیں اوہ وہندی رت سوہے
تے اوہ دردوں اتنی روئی پئے اکھیں وچ روہے
جاں پیراں ول ویکھے رووے تپدے نین نراسے
تے سینے وچ دل بھی زخم تے جگرا وچ پاسے
نیندر کھا قسم سو واری اس تھیں رُخصت ہوئی
صبر قرار تسلّی تائیں مُڈھوں ملی نہ ڈھوئی
کدی طعام پئے نوں اگے مونہہ نہ لاوے سوئی
تے خوش مزہ ہزاراں شربت قدر نہ رکھدا کوئی
عہد پکا کر دل تھیں ہویاں دو اکھیاں اقراری
آب سُکن سوگندا ساہاں توبہ لکھ لکھ واری
رسیاں زخماں وانگ ہمیشہ رات رہے رت جاری
کھولے راز ایہا وچ روزاں خاک قدم گُلناری
غم درداں نے قسما چایاں زخم نہ ملے کدائیں
زخم تیرے نہ ملنے دیئے ایہ کم سونپ اسائیں
تے اوہ زخم اجیہے وگن کدی نہ ملن دوائیں
تے تدبیراں پیش نہ جاون روز قیامت تائیں
گرم آہاں تے سینے اندر بہ سو گنداں چایاں
تن من کراں جلاء سواہیں اندر سوز جُدائیاں
کیتے قول قرار جگر نے نال وفائیں پالے
ہر شب نین تیرے نوں خونوں بھر بھردیاں پیالے
کر پیمان دماغ کیہا سو اویں رہے کوسالا
صفحہ نقش اوگھاڑیا رکھاں یار پیارے والا
ایہا حال زُلیخا سندا تے ایویں ورتارا
نال غماں تے درداں دُکھاں سال گذاریاں سارا
مُشکل واٹ دواراڈا پینڈا نہ ربہر ہمراہی
زخمی پیر نہ زاد نہ مرکب منزل لمی اہی
بال ایانی برہوں ظالم بھارا بھار چوایا
سٹ نہ سکے چاون اوکھا اوس دا مغز کھپایا
جاں ایہ زخم پُراناں ہویا لگیاں ملن دوائیں
دن کائی آرام کٹاوے وگسی پھیر کدائیں
عشقا چل صبر گھر نیڑے منزل اجے دوراڈی
پانی چھڑک کرم دا اک دم جل دی جان اساڈی