islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصه یوسف زلیخا ورقہ 97

قصه یوسف زلیخا ورقہ 97

قصه یوسف زلیخا ورقہ 97
Rate this post

شاعر:مولوی غلام رسول عالمپوری

میں رکھ ہیٹھ تڑفدی تِشنہ ویرانی وچ پئیّاں
زہر سَپّوں رس وہندی ویکھی آب سمجھ پی گئیاں
میں جنگل وچ غم تنہائی ساتھی شیر رلایو
میں توشہ راہ طلب سوالوں سپ استینے پایو
عاجز بکری گُرگوں ڈردی آن وڑی گھر شیہاں
تے ایہہ درد نہ ہوون پورے عُمراں زار کریہاں
بھُکھی مکھی شہد پیالی لین نوالہ آئی
پر جھڑ رہے تے لتاں باہاں اجے اُمید نہ کائی
چڑھی شکارے گُرکھاں کھادی کر کر حال آوارا
نئیوں دھری میں ذوق محلّوں جھڑی سروں کر سارا
میں بے حال گئی بھل راہوں وڑی بلائیں گھاتی
بختوں شکل ڈِٹھی بہہ گوشے جان چلی اِک جھاتی
اسپ گواچا جنگل لبھدی دُوروں شیر وسایا
پکڑ کنوں جاں نظر گُزاری کجھ سر پیر نہ آیا
نازک بال کبوتر تنہا محرم یار گوایا
مدت لبھدی ڈِٹھس دُوروں گیاں باز دسایا
وائے دریغ میری واہ قسمت کیوں ناہیں مر گئیاں
نازک زُلفاں لبھدی تائیں غم دِیاں کُنڈیاں پئیاں
بھلا ہوندا میں غم وچ مردی ہو ہو کے دِل بیرے
ہونا تانی کیوں اج پھسدی وچ دُکھاں دے گھیرے
ایس سوہانوں خوب رنڈیپا مرگ بھُلّی لکھ واری
نائیں نال ویاہیاں رلدی نائیں رہی کواری
داناں جھاک غماں دے پینڈے چڑھی سلاں دے بیڑے
سو حصہ ودھ اگے نالوں پئے دُکھاں دے جھیڑے
دل زخمی تے جگر دو پارہ دوجا دیس پرایا
تے غمخوار نہ واہرُو کائی حاکم ظالم آیا
کیا کراں ہُن کدھر جاواں تھاؤں نہ ریہا ٹکاناں
میرے وانگ نہیں اج کوئی عاجز حال نتاناں
پیئے ملی نہ ڈھوئی مینوں ساہوریاں گھر سیلے
چھلیا یار تے گم ڈھونڈاؤ کون لبھے کد میلے
واہ دردا میں ایویں جانی پالدیاں نوں کھانی
تیشہ پیر لگا خود ہتھیں زہر کٹی بھر چھانی
ساہوریاں دے مرن جنیندے ویری روز ازل دے
ایس ویاہوں خوشیاں کردے رہن سدا ہتھ مَلدے
ماپیاں دے گھر قہر قضّیے کردی ساں دن راتیں
تے ہُن واسا ہوون لگا غم دیاں وچ آفاتیں
میں گھائل ول درداں والی بڑے قضّیاں والی
آس وصل دھر نسی آئی رہی مُرادوں خالی
واہ مرجاہ دلارو آہیں ٹُٹ گئیاں اج آساں
لُٹ لیوں مر جاندی ایویں پردیسیاں دیاں واساں
اج اُمید نہ رہیا کائی گیا واٹ نکمی
واہ حسرت میں غم دِیاں ہڈیں کس ساعت وچ جمی
ایس سوہاگ خرابے اُتے میں کیوں مونہہ چڑھ بولی
وقت وداع کیوں ظالم مائی پکڑ چڑھایا ڈولی
کِنہیں اُمیدیں دل پرچایا میں کملی دی جائی
کیہڑیاں ذوق سوہاگاں اُتے ملکوں نسی آئی
عشق اُجاڑ چھڈی میں دیسوں سٹی پرے پریرے
پیئے رہندی سر پر سہندی اوہا درد بتھیرے
واہ قسمت میں کجھ منگیا آخر کیہ کجھ پایا
خالی رہی مُرادوں روندی دُکھ دوناں ہتھ آیا
فضل کرم تھیں باراں منگدی پئے پلے تن کانے
تنے زخم لگے تن میرے غم دُکھ درد پرانے
تِنّے مینوں تیغاں وگیاں تِنّے کاری پئیاں
بے وس ہوئی آس نہ کوئی سیاں وچھڑ گئیاں
تِنّے مینوں خواباں آیا تِنّے سختیاں پائیاں
مُدت روئی قیدی ہوئی ڈھوئی ول ایذائیاں
تِنّے مینوں ول چھل ہوئے تِنّے شخت سیاپے
یار نہ مِلیا ویری مِلیا تے ویری دے ماپے
تِنّے دُکھ پئے سر میرے تِنے مشکل بھارے
میں روناں دُکھ کنے نہ سنناں وگنے زخم فوارے
تِنّے مینوں لیکاں لگیاں تِنّے گھٹ نہ کائی
دھرت پرائی درد جُدائی ظالم کونت کسائی
تِنّے میں سر نیزے ورہنے تنِّے سخت سزائیں
ملناں غیر سجن رس بہناں پوناں داس بلائیں
تِنّے بھرے جہاز تتی نے تِنّے پور نگھارے
ماپے سارے سکے پیارے ہور سہیڑ نہارے
تِنے ساتھ ساہ رلائے تِنّے روڑھ وگائے
دل دُکھیارا جگر دُوپارہ نین فراق جلائے
تِنّے میرے دُھر دے ویری تِنّے بنے وسیلے
تَن بالن من بلدا لانبو نین رتوں رنگیلے
تِنّے داغ لگائے حسرت تِنّے باجھ رہائی
گھر چھڈ آئی رہی جُدائی منگی موت نپائی
تِنّے سل وجے دل میرے تِنے وجے کاری
طمع نکاری آس دھاری برہوں درد کٹاری
تِنّے حرف طمع دے آہے تِنّے نکتیوں خالی
میں خالی ہتھ میرا خالی خالی سفراں جالی
تِنّے حرف ہوا ہوس دے تِنے خالی سارے
ایہناں تنِاں میں مُلکوں پٹی لا لا کوڑے لارے
صبروں جیبھ قراروں جُثہ سُرمیوں دھیری کالی
رگاں رتوں دل خوشیوں مغزوں ہڈیاں خالی خالی
خالیاں نال پیا واہ میرا میں بھی خالی ہوئی
ہتھ میرا مقصودوں خالی تے ہُن واہ نہ کوئی
سر میرا دانایوں خالی تے میں درداں والی
ایویں درد میرے دیاں بیتا اوہ بھی نقطیوں خالی
دُھردا ہولا کرم اساڈا اُسدا کھلّا دیہاڑا
گھاہ اگلا اوہ وگدا آہا لگا ہور دُگاڑا
کُھسا وس سروسر ورہدا ہر دم درد کوہاڑا
ساڑ دِلا گھر درد اَلم دا کڈھ کڈھ آہ اواڑا
گھر گھر سوگ مصر ول دسدا ساڈا ملک دوراڈا
کیہڑا موڑ ملا وگ اودھر دُکھ مصرول ڈاڈھا