islamic-sources

  1. home

  2. article

  3. قصه یوسف زلیخا ورقہ99

قصه یوسف زلیخا ورقہ99

قصه یوسف زلیخا ورقہ99
Rate this post

شاعر:مولوی غلام رسول عالمپوری

جام خمیر میرے مَے پیندیاں روگ لگن دل بھارے
گرد میری جس چشم پویسی وگسّ خون فوارے
لازم درد ہوئے متعدی قسمت واہ اساں دی
ذات صفاتوں اس خطابوں میں اج گُزری جاندی
نہ میں اوہ اج مغر بزادی نہ گُل رُخ شہزادی
ناشہ بانو دیس مصر دی تُرک نہ چین خطاوی
اے مائے میں روڑھ گوائے درداں دے دریائے
پیکر ہندی تے بُت چینی جو تُوں نام دھرائے
اوہ نہ ملیا میں جس کارن پایاں ایڈ ایذائیں
گھر چُھٹا تے صبر نکھٹا پینڈا گیا ازائیں
نہ اُمیدیاں دی سو آہوں چڑھے بخار ہوائیں
نقش اڈن گے میرے غم دے رہندی دُنیا تائیں
گرد غبار جگت وچ چھایا میریوں حال ملالوں
وچ افلاک اٹھتالی شکلاں روندیاں میرے حالوں
آخر حال میرے تے توں بھی بہہ رو لے دو گھڑیاں
اے مائی میں مان تُرٹی پے شُعلے وچ سڑیاں
مراں نہیں تے حیف میرے پر ایڈ قضّیاں والی
ایہہ گل بول جھڑی غش کھا کے رہی حواسوں خالی
بے ہوشی وچ غیبوں سُنیاں ہوش سمھال زُلیخا
ہے معلوم اندر درگاہے تیرا حال زُلیخا
ایسے دے گھر مِلسی تینوں اوہ محبوب پیارا
جس دی صورت دا دسیایا تینہہ خوابیں چمکارا
تے ایہہ خاوند نام جو دھریانا اس تھیں ڈر کائی
میلی نظر جو تیں ول تکے طاقت ایس کیائی
جے ایہہ چاؤ دِلے وچ کر کے خوش ہو تیں دل آوے
اُس دا شوق جو شہوت والا سبھ اِس تھیں اُٹھ جاوے
رو شرمندہ تیتھیں رہسی شرموں چشم نواوے
خدمت دے وچ حاضر رہسی تینوں ہتھ نہ لاوے
اوہ محبوب ملے گھر اُس دے تینوں اِکت دیہاڑے
جس تھیں سُفنیاں اندر تینوں وجے نین دوگاڑے
جاں ایہہ غیبوں سُنی بشارت پئی تسلی کائی
پر اوہ درد وچھوڑے والا مدھم تھیئے نہ رائی
بیٹھی اُٹھ زلیخا اوویں پر وچ گِریہ زاری
حالا ویکھ تپی دل دائی مر مر پوے بے چاری
اکھیں پونجھے وال سوارے کُرتیوں خاک او تارے
اس نوں رونوں چُپ کراوے تے خود آہیں مارے
مُٹھیں بھر تے پکھا جھلے سر اُتے ہتھ پھیرے
بنھ لیائے ملک پرائے طالع تیرے میرے
تے زور آور قسمت تیری زرو و زور لیائی
تینوں مینوں ول چھل کر کے طرفے گوریائی
توں بھی رو تے میں بھی روواں روناں پیا بتھیرا
پتھر ورھن تیری ہر آہوں سٹ سہے سر میرا
وچ قضّیاں ماواں دِھیاں رو دوویں مر جائیے
آ ہُن نج جمّی دیتے جائےے کرم لکھے بھر پائیے
سوہنی کڑیے سیں بُت چیتی لائق شان ضم دے
کر تیزی جاں گھر تھیں نسیوں ہویوں لائق غم دے
لے ہُن ہیٹھ شفق وچ رو رو خون اکھیں تھیں دم دم
منصب عشق پچے جے تینوں سہہ سر تے دُکھ جم جم
پٹ نصیباں نے دھک سٹیوں کڈھ چھڈیوں گھر باروں
لے ہُن کٹ اندھیریاں راتاں بہہ بہہ گریہ زاروں
دُکھ بھیرے نج جمدیے دھئیے سن لے درد کوسالے
فال تیرے ایہہ چارے مصرع بھریاں نکتیاں والے
نج جنی جن جنی تتی نی بخت پُٹی بُت چینی
شب خیزی بے چینی تیزی جیں تِن نقش یقینی
دائی رو رو وین کریندی نال دُکھاں دل چھیناں
بنیاں دُکھ جیہناں دے سر تے اوڑک سنہاں بنیاں
خفیہ حال زُلیخا جردی غم دیاں آہیں سینے
عاجز حال نتانی ہوئی وچ پردیس زمینے
غم کھاوے دُکھ پیوے ہر دم رووے عجز نیازوں
پر کجھ دل نوں پوے تسلی اس غیبی آوازوں
دُکھ وچ ہوڑے دلبر والے دلوں نہ جان کدائیں
ایہہ خاوند تس ہویا نہ ہویا جاپے اَت ادائیں
تنبو دے وچ پردیاں اندر رہی قضیّے کردی
دائی باجھوں سکّا پیارا پاس نہ کوئی دردی
روندی تے کُرلاندی تائیں ایویں رات وہائی
صبح ہوئی ڈُب گئے ستارے وچ بحر روشنائی
کشتی ڈوب سہیل یمانی غرق گیا ہو فانی
دوویں دب اوویں ڈُب موئے جیوں باخہ نورانی
فات الکُرسی کف خضیبوں ہتھ رنگے وچ لالی
طاہر نسر عقاب فلک دا پیا فنا دی جالی
کلب یمامی شامی دوویں ارنب تے چڑھ وگے
اوہ خرگوش ہویا وچ خوابے تے ایہہ سُتے اگے
وچ زنجیر فناء مُسلَسلَہ سِلسِلہ توڑ گوایا
جاں طالع جبّار مُقابل تیغ لٹکدی پایا
بنھ صفوف کواکب دھریاں فوجاں زینت بھریاں
پچھوں نیزہ باز فلک دی نیزیاں لوکاں دھریاں
چاڑھ سنان خطوط شعاعی سب میدان وچ مارے
بھریا خون صبح دی اکھیں زرد ہوئے رُخسارے
اوہ ہمرنگ صبح دی ایویں وہندیں اکھیں والی
پچھتاں دی تے مردی جاندی تے ملدی ہتھ خالی
نوبت کوچ کھڑکے تد نوں مصریاں دے دربارے
زین کسارے اسپ سپاہیاں واگ پھڑی گھلیارے
تنبو پٹ لدائے شُتریں کیتی فوج تیاری
تنبُو وچوں کڈھ زُلیخا چاڑھ وچ عمّاری
مصری فوج رلی رل وگی مغربیاں وچ ساری
اسپ کوداڑے چاء جواناں جنگل خاک او بھاری
ناقہ اوتے وچ عمّاری طیمُوسے دی پیاری
گل دائی گھت بانہاں دوویں کردی گریہ زاری
ویکھ مائی میں درداں والی ظالم بنھ لے چلے
دل میرے نوں دلبر والا درد وچھوڑا سلّے