islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الاعراف (مکی) دوجاحصہ

سورت الاعراف (مکی) دوجاحصہ

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز
سورت الاعراف (مکی) دوجاحصہ
Rate this post
description book specs comment

رب تہاڈا تے اوہ اللہ زمین اسمان بنائے چھے دناں وچ جس نے، فیر
براجا اوہ تخت اُتے، دن نوں رات کجیندی اس دے پچھے دن وی اڈیاں
چانداآوے سورج چن ستارے سارے اس دا آکھا منن ہارے، اوسے دے
ہتھ پیدا کرنا واگ منانا، ہر برکت اللہ دے ہتھ اے جو رب سب دا۔
اپنے رب نوں تسیں پکارو اُچا اُچا بھاویں مٹھا مٹھا اس نوں حدوں لنگھن
والے بھاون ناہیں۔
گڑ بڑ مول کرو ناہ پیدا آل دوال سوارن پچھوں آس نراس ہر حالت اندر
اس نُوں تسیں چتارو بے شک رحمت رب دی نیڑے نےکوکاراں دے
ہوندی اے۔
اس دی ذات ہوائیں گھلے جنہاں دے خوش خبری پلّے، رحمت اس دی
دے اوہ ہوون اگے اگے، بھارے بدلاں نوں جد کرے کلاوے، اس نوں
سُکی موئی ونڈ کسے ول گھلئے تے اس وچوں پانی اسیں وسا کے اس دی راہیں
ہرطرحاں دے پھل اُگاندے، انج مویاں نوں اسیں اُٹھاندے تاں جے جاگے
اندر سوچ تہاڈے۔(٥٧)
اوپرے لگدے لفظ:
٭براجا: جا بیٹھا، ٭کجیندی: ڈھک دی، ٭اڈیاں چکدا: چھیتی چھیتی، ٭کلاوے: لے جاوے، ٭ونڈ: دھرتی

تے جیہڑی تھاں چنگی ہووے اوتھے حکم الٰہی پاروں ول اگائی ہووے پر
جیہڑی تھاں ناقص ہووے پیدائش دی ناقص ہوندی اے اس تھاں تے
انج اسیں پرتا پرتا کے اپنیاں گلّاں شکر کرن دی فطرت والے لوکاں اگے
رکھیئے۔(٥٨)
نُوح نوں گھلیا جد اساں سی قوم اس دی ول، اوس اوہناں نوں سمجھایا سی
لوکو کرو عبادت رب دی بن اوہدے معبود نا کوئی ہور تہاڈا، ڈرناں تسیں
عذاب وڈیرے دے رگڑے وچ آجاؤ گے۔
قوم اس دی دے سِرکڈھ بولے سانوں توں تے بھونتلیا ای لگسیں بالکل
اوس آکھیا جے بھونتلیا تے میں ناہ اُکا میری قومے، میں تے ہاں رسول اس
ولوں جو رب سب دا۔
بھیجاں اپنے رب دیاں اپڑان تہاڈے کول آیا واں تے میں دیواں مت
تہانوں، اللہ ولوں جو میں جانا اوہ تسی ناہ جانو۔
کیہ اچرج تہانوں لگے رب تہاڈے ولوں اک تہاڈے ورگے رسول ول ای کیوں
مت بانی آئی جھونا دین تہانوں تاں جے جھاک پوے جے رب دی تے ہو
جائے رحم تساں تے۔
پر ناہ اوہناں اس دی منّی تاں مُڑ اس دا سنگ سنگیاں دے بیڑا پار اساں
تے غرقایا گل جنہاں ناہ ساڈی گولی قوم اوہ ہے ای (عقلوں) انھے
لوکاں دی سی عاد قبیلے ول وی ھُود اساں اوہناں دا لگدا گھلیا اوس کہیا
اے میری قومے کر عبادت رب دی بِن اوہدے معبود ناہ کوئی ہور تہاڈا
کیوں نہ ایس دی جھاک تہانوں۔(٦٥)
قوم اس دی دے کفر وناں دے سِرکڈھ بولے توں تے کوئی مورکھ جاپیں
شک اسانوں ایبھی یکڑ مار کوئی ایں۔(٦٦)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ناقص: ماڑی، ٭بھونتلیا: بے سمجھ، سودائی، ٭اچرج: حیرانی

اوس کہیا میں مورکھ ناہ لوکائیے میں تے ہاں اس ولّوں جیہڑا رب اے سب
دا میں تہانوں بھیجاں اپنے رب دیاں اپڑان تہاڈے کول آیاواں ہیرا پھیری
ناہ کوئی کردا میں تہانوں مت ہاں دیندا۔
کیہ عجیب تہانوں لگے رب تہاڈے ولوں اک مت بانی آوے ول تہاڈے
اک تہاڈے اپنے وچ دے بندے راہیں تاں جے اوہ تہانوں جھونے پر
کرو چیتے نوح دی قوموں پچھے والی وارث جدوں بنایا ہے سی اساں
تہانوں، تے لوکاں وچ ٹوہر تہاڈی اساں ودھائی یاد کرو احسان اللہ دے تاں
جے بامراد ے تھیوو۔
آکھن لگے توں اساڈے ول آیاں ایں تاں جے اسیں عبادت کرئیے اک اللہ
دی تے وڈیاں دے معبوداں نوں چھڈئیے، دے لے توں ڈراوے
جیہڑے دے سکنا ایں جے سچیاراں وچوں ہے ویں۔
اوس کہیا بس باب تہاڈے رب تہاڈے لکھ دِتیاں نیں جھاڑاں جھنباں تے
پئے ایویں نال میرے او جھگڑے کر دے اوہناں ناواں بارے جیہڑے
رکھے مِتھے آپ تساں نے یاں تہاڈے وڈکڑیاں نے تے اللہ ناہ نازل کیتی
ہے دلیل اوہناں دے بارے، ویکھو اللہ کیہ کردا اے، میں وی نال تہاڈے
ویلا اوہ اُڈیکاں۔(٧١)
تے اس نوں وی اساں بچایا نالے اس دے نال دیاں نوں اپنی مِہروں تے
اوہناں دی جڑ وڈھ دتی جنہاں نے آیات ساڈی نوں جھٹھیایا تے اوہ منن
والے نہیں سن لگدے۔(٧٢)
انجے اساں ثمود کیاں ول صالح اوہناں دا ای لگدا گھلیا، اوس کہیا اے میری
قومے کر عبادت رب دی ناہ معبود تہاڈا کوئی ہے بن اس دے، ہن جد رب
تہاڈے ولوں آپُجی اے اک نشانی ول تہاڈے، ایہہ اللہ دی ڈاچی اوہ
نشانی ہے جے اس نوں چُگنے چرنے دی کھل دتی رکھنا، ماڑا ہتھ ناہ اس نوں لانا،
کرے عذاب کریڑے دی ناسٹ وچ آؤ۔
یاد کرو جد عاد کیاں توں پچھے اساں تہانوں وارث کیتا تے دتی سی مُلکے دی
ملکائی پدھراٹاں وچ اوتھے محل اسارے سی جے، پربت کٹ کٹ گھر
بنائے، یاد کرو احسان خدا دے تے ناہ پھرو فساد مچاوندے ایدھر اودھر۔
قوم اس دی دے آکڑ خاناں ماڑکیاں چوں منن والڑیاں نوں پُچھیا کیہ تہانوں
کیڑ اے اِس دی صالح اپنے رب دا مُرسل بن دا پِھردا آکھن لگے ہے ایمان اساڈا
اس تے اس دی راہیں جو کجھ آیا۔
آکڑ خاناں ایہہ کہیا جے اسیں تے اس دے نابر جس نوں تسیں منیا ایں۔
تے ڈاچی دی کھچ اوہناں کپ دتی تے رب اپنے دی آکھی دے آکی
ہوئے۔ آکھن لگے، صالح لے آ تُوں ڈراوے جیہڑے سانوں دسدا آیوں جے
تُوں مُرسل لوکاں وچوں۔(٧٧)
آخر اوہناں نوں تھرتھلی نے آ نپیا تے مُنہ پرنے اوہ اندراں وچ ہوئے
صالح چھڈ گیا اوہناں نوں کہندا ہویا لوکو میں تہاڈے تائیں رب اپنے دی
بھیج اپڑائی، مت وی دتی، پر ناہ وارا کھان تہانوں متّل بندے(٧٩)
لُوط وی اِنجے قوم اپنی نوں جد سمجھایا کیوں کر دے او بے حیائی جو کسے ناہ
اج تائیں اے کیتی دنیا اُتے۔
شہوت چائے، رناں چھڈ کے مرداں دے ول ڈُھکو، ہے تساں بالکل
دھو پیتی۔
قوم اوہدی نے اِکّو ای پرتا پرتایا جے اوہناں نُوں اپنے پنڈوں کڈھے۔
پاک بڑے ایہہ بن دے پِھردے۔
تے مُڑ اساں نجات دلائی اس نُوں نالے اوس دیاں لڑ لگیاں نوں وی زال
اوہدی نوں چھڈکے دی اوہ رہکل لوکاں چوں۔
اوہناں تے پتھروڑ اساں مُڑ خوب وسائی، تک لے مجرم لوکاں دی ایہہ
انت ہوندی اے۔
مدِین ول شعیب اساں سی گھلیا، اوہناں دا ای لگدا۔ اوس کہیا اے لوکو کرو
عبادت رب دی، ناہ معبود تہاڈا کوئی اس دے باجھوں۔ تے اک ہے گل
(پکی) رب تہاڈے ولوں آئی ول تہاڈے۔ یعنی رکھو سُچا، من تول اپنا۔ ناہ
لوکاں دیاں چیزاں دے وچ گھپل مچاؤ، رُولے ٹھیک ہو جاون تے ناہ گڑ
بڑ فیرجگاؤ، خیر تہاڈی ایسے وچ اے جے ایمان تہاڈے اندر۔(٨٥)
تھڑے ناہ دیوو راہواں اُتے، ناہ دھمکاؤ، ناہ اللہ دے رستے ڈکو رب نوں منن
والڑیاں تے، پُٹھے پاسے اوہناں نوں پادینے واہتے۔ یاد کرو تعداد تہاڈی جد
تھوڑی سی اساں تہانوں وادھے پایا۔ ایبھی ویکھو انت ہوندا کیہ گڑبڑیاں دا
(٨٦)
تے جے ہے تہاڈے وِچوں اک دِھر اس نوں منن والی جو کُجھ آیا میری راہیں
،تے اک دِھر ناہ منن والی فیر اُڈیکو ساڈے اندر اللہ ولّوں جد نیاں ہو جاوے
۔تے اوہ ہے نِیائیں چنگا سب توں۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭کھچ: نتھ، ٭کپ دتی: وڈھ دتی، ٭رہکل: پچھے وہ جاون والے، ٭مدین: اک بستی دا ناں
قوم اس دی دے آکڑ خاناں ایہہ گل آکھی اے شعیب اسی چِک دیساں
تینوں اپنے پنڈوں نالے تیرے سنگ پالاں نُوں، یا مُڑ ساڈے واڑے
وڑنا پَیسی۔ اوس کہیا جے دِل ناہ ساڈا منّے۔ اِنج کریئے تے اللہ بارے کُوڑی
تانی تنیئے جے اوس ای واڑے وڑیئے جس توں اللہ آپ بچایا ہے سی
سانوں، ایہہ اسانوں زیب ناہ دیوے فیر اودھر نوں مُڑیئے۔ ایہہ ناہ اللہ
مالک ساڈا ہر گزچاہے۔ علم اساڈے رب دا ہے وے ہر اِک شے نوں وَلی
کھلوتا۔ اساں توکّل اس تے کیتا۔ ربّا ساڈے تے اس قوم اساڈی دے
وچ کردے توں نکھیڑا سچّا۔ توں اِیں چنگا ہَیں نکھیڑے کرنے والا۔
قوم اس دی دے کفروناں چوں سر کڈھیاں اعلان ایہہ کِیتا جس کے وی
راہ شعیبی مَلّی سمجھو گھاٹا کھاہدا۔
تے اوہناں نوں آن بھُچالے نپیا تے اوہ اپنے اندراں وچ ای مُودھے ہو
گئے۔ (٩١)
گل شعیب (نبی) دی نوں جُھٹھیارن والے اِنج ہوئے جِیوں اوہ اوتھے
ہوندے ای ناہ سی۔ گل اوہدی جھٹھیارن والے گھاٹا کھاون والے ہوئے۔
اوہناں توں اک پاسے اوہ ایہہ کہندا ہویا، لوکو میں اپڑا تہاڈے تک دِتی گل
اپنے رب دی نال تہانوں مت وی دِتّی۔ ہُن جُھراں تے کِکن جُھراں میں ان
مَن لوکاں دے حال اُتّے۔ (٩٣)
نبی اسیں جد کد وی کِدھرے گھلے پہلاں اوتھے دے وسنیکاں تائیں مالی
جانی بدحالی وچ پایا تاں جے عجز اوہناں وچ آوے۔
دُکھ اوہناں دے جد وی سُکھاں وچ بدلائے تے اوہ پھَلن پُھلن جد لگے
آکھن لگے غمی خوشی تے ساڈے وڈیاں دی سی پئی ہنڈائی۔ فیر اوہناں
نوں پکڑ اچانک ہوئی اوہناں دے جو چِت ناہ چیتے۔
تے جے اوہ نگرِیک ایمان لیائے ہوندے تے اللہ دا جھاکا رکھدے،
اوہناں اُتے دھرتی تے اسماناں دی ہر رحمت دے کُھل جاندے بُوہے
ساڈے ولّوں، پر اوہ تے انکاری ہوئے تے اوہناں دے کرتوتاں توں پکڑ
اساں اوہناں دی کِیتی۔
تے کیہ گوٹھاں دے وسنیکاں خوف دِلوں ایہہ کڈھ چھڈیا سی جے اوہناں
تے راتو رات اوہناں دے سُتیاں آ عذاب اساڈا جاسی۔
یا نگرِیک اوہ سی بے فکرے اس توں جے اوہناں تے غضب اساڈا دِنو دِنی
آ سکدا ہے وے جد رنگ رلیاں دے وچ ہوون۔ (٩٨)
کیہ اللہ دے منصوبے توں بے چنتے سن۔ اللہ دے منصوبے توں بے چنتے
گھاٹل لوکی ای ہوسکدے ۔ (٩٩)
اوپرے لگدے لفظ:
٭چِک دیساں: کڈھ دیواں گے، ٭سنگ پال: سنگی ساتھی، ٭واڑے وڑنا: نال رلنا، ٭ولی کھلوتا:ـ گھیریا ہویا، ٭عجز: نیواں ہونا، ٭گھاٹل: گھاٹا کھاون والے

کیہ اس وچوں مت اوہناں نوں لبھدی ناہیں، اسیں جنہاں نوں وارث کِیتا
اس بھوئیں دا پہلے وسنیکاں توں پچھے، جے اسیں چاہندے اسیں اوہناں
دے پاپاں پاروں تَونی اوہناں نُوں لادیندے تے قلباں تے ٹھپے
لاندے تے اوہ سمجھن توں رہ جاندے۔
سی نگر اوہ اِنج دے، اسیں جنہاں دے کُجھ قصّے دَس دِتے تینوں، اوہناں
کول رسول اوہناں دے لے کے نال نتارے آئے پر اوہناں نوں کِنج اوہ
من دے کل جنہاں توں منکر ہوئے، اللہ اِنجے کفروناں دے ہے دِلاں
تے ٹھپے لاندا۔
چوکھے اوہناں وچوں ویکھے گل دے کچے تے ناہ ڈٹھا بہُتڑیاں نوں گل تے
پہرہ دیندے۔
فیر اساں اوہناں توں پچھے موسیٰ گھلیا، فرعونے تے اوس دیاں سرداراں
ولّے، آیات اپنی دے کے۔ اوہناں توں اوہ اَوکھے ہوئے تے تُوں تک
لے کیہ انجام اوہناں دا ہویا جیہڑے رہے سی گڑبڑ کردے۔ (١٠٣)
موسیٰ نے فرعونے نوں ایہہ دسّیا ہے سی میں رسول آں جگ دے رب
دے ولّوں۔ میرے تے ایہہ الزام ہے وے اللہ بارے جو آکھاں سچ
آکھاں میں تہاڈے رب دے ولّوں گل نتارُولے کے آیا تے کر اسرائیل
کیاں نُوں توں حوالے میرے۔ (١٠٥)
اوس کہیا تُوں لے کے جیہڑی ہَیں نتارنہاری آیا دس اسانوں جے سچا ایں
اس تے موسیٰ عاصا سٹیا ہو بہو دا ناگ اوہ لگیا۔
ہتھ کڈھیا تے تکدیاںنوں اوہ نُورانی لگّا۔
پر فرعونی قوم دیاں سرکڈھاں اگّوں ایہہ کہیا جے ایہہ کوئی گُنیا جادوگر
اے۔
تے اس دی ایہہ نیت لگے ایس تہاڈی مل دے وچوں کڈھ دے اوہ تہانوں
۔ دسو کی صلاح تہاڈی۔
آکھن لگے ٹالے ٹولے کولوں کم اجے تے لیئے دوہاں نال ای، تے شہریں
چا ہوکے گھلیئے۔
جیہڑے گُنےے ماندریاں نوں لے کے آون۔
تے فرعونے کول آپہنچے جادوگر اوہ۔ آکھن لگے جے جِت جائیے اجر اساڈا حق
بن دا اے ( چنگا چوکھا)۔
اوس ہاں کیتی نالے گوڈے مُنڈیاں وچوں کرنے دی وی گل سُنائی۔
اوہناں کہیا موسیٰ بھاویں تُوں سٹ پہلاں بھاویں پہلاں دے اسانوں
واری۔(١٠٤)
اوپرے لگدے لفظ:
٭تَونی: مار، پھینٹی، ٭ٹھپے: موہراں، ٭عاصا: سوٹی، ڈانگ، ٭گُنیا: اپنے کم دا جانُو، ٭ماندریئے: جادوگر

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز