islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الاعراف (مکی) پنجواں حصہ

سورت الاعراف (مکی) پنجواں حصہ

  • پبلشرز
سورت الاعراف (مکی) پنجواں حصہ
Rate this post
description book specs comment

تے رب ایبھی جتلا دِتا جے ہُن تاقیامت واگ اوہناں دی اوہناں دے ہتھ
رکھساں جو اوہناں دا ڈاہڈا مارن حال کرن گے، بے شک رب ترا ناہ ڈِھل ذرا
وی لاندا پھَینٹی چاہڑن واری، بھانویں اُنج غفور رحیم اے۔
تے اوہناں نوں پھاڑی پھاڑی کردتا دنیا دے اُتے۔ اوہناں دے وچ
چنگے وی نیں مندے وی نیں اساں اوہناں نوں اوکھے سَوکھے وقت لیا
کے ازمایا سی ہوسکدا اے موڑا کھاون۔ (١٦٨)
پِچھوں گدّی ناخلفاں نے سانبھی، اوہ کتاب اللہ دے وارث ہوندے
ہوئے رہے دُنیا ای جھولی پاندے تے ایہہ کہندے اوہ بخشیوے جاسن،
ہور وی دولت نظر پوے تاں نس کے نپّن۔ کیہ کتاب الٰہی دا ایہہ قول
اوہناں توں لیا نہیں سی رب دے کھاتے حقی سچی گل ای پاؤ۔ اس وچ
لکھیا آپوں نیں پڑھیا ہویا، یعنی خوف خدا دا رکھن والڑیاں دے واہتے
چھیکڑ دا گھر چنگا کیوں ناہ عقل تہانوں آوے۔ (١٦٩)
جیہڑے پکّیاں ہین کتاب اللہ دی پھڑ دے، تے پابند نمازی ہے نیں اِنج
دے نیکو کاراں دا ناہ اجر کدے وی ضائع جاسی۔
تے جد اساں پہاڑ اوہناں دے سِر دا چھتری وانگ ہلایا اوہ سمجھے ایہہ
اوہناں اُتے ہُن ڈِگا ہُن ڈِگا (اساں کہیا سی اوتھے) جو کجھ اساں تہانوں دِتا
نپنا پیڈا کرکے، تے جو کجھ اے اس دے اندر اس نوں چیتے رکھنا، ہوسکدا
اے جھاک رہوے جے رب دی۔
تے جد رب تیرے نے ، آدم جایاں دی سی پُشتوں اوہناں دی اولاد
ودھائی تے اوہناں توں عہد لیا سی تے اوہناں نوں اوس گواہ ٹھہرایا سی اِک
دوجے اُتّے ( ایہہ گل پُچھ کے) کیہ میں ہے واں رب تہاڈا، آہو کہہ کے
اوہناں مَنّیاں۔ ایہہ اس پاروں سی جے کدھرے روز قیامت عذر ناہ ڈاہو
سانوں اس دی خبر نہیں سی۔
یا ایہہ آکھو شرک اساڈے پیو دادے نے کِیتا ہے سی، اسیں اوہناں دے
جائے اوہناں توں بعد آئے، کیہ مُڑ تُوں ہلاک اسانوں باطلیاں دی کاروں
کرسیں۔
اِنج اسیں آں کھول کے اپنی ہر گل دسدے شاید لوکی موڑا کھاون ۔ (١٧٤)
اہناں اگے اُنج دے بندے دی گل کر جس دے کول اسیں لے آئے
آیات اپنی تے کنّی کتراندا ہویا اوہناں کولوں شیطانے دا لَڑ اس پھڑیا تے
گمراہواں دے سنگ رلیا۔ (١٧٥)
اسیں چاہندے تے اِہناں راہیں اُس نوں اُچا کرسکدے ساں اَے پر
اس دی جھوک ہمیشہ مِٹی ول سی تے اوہ اپنی للچاوٹ دے پچھے ٹُریا۔
حال اس دا اے کُتّے ورگا دُرکارو یا ناہ دُرکارو جیبھ اوہ کڈھی رکھسی۔ تے
آیات اساڈی نوں ناہ پلّے بنھن والی ساری قوم ای جے کر ہووے گل اس
تے وی ایہوا ڈُھکّے۔ پر ایہہ متّاں اوہناں دے کَن پاندا رہ توں ہو سکدا
اے سوچ اوہناں دے اندر جاگے۔
اوہناں توں وی لوک اوہ بھَیڑے ناہ آیات اساڈی نوں جو پلّے بنھن اوہ اپنے
نال دھکا کردے۔
جس نوں رب ہدایت دیوے اوسے نوں ای ملے ہدایت۔ جس نوں اوہ توفیق
ناہ دیوے اِس دی، اوہ گھاٹل ای ہوندے۔ (١٧٨)
جِنّاں تے اِنساں دے وچّوں کِنّے ای نیں اساں جنہاں نوں دوزخ واہتے
ای پیدا کِیتا ۔ عقل اوہناں دے کول اے پر اوہ اس توں کم ناہ
لیندے لوئیں ہے نیں پر اوہناں توں کم ناہ لیندے لینے والا۔ کن ہے نیں
پر سُن دے ناہیں (مِت ذرا وی) اوہ ڈنگر دے ڈنگر بلکہ اوہناں نالوں وی
دو رتّی ودھ کے غفلت وچ اوہ ڈُبّے ہوئے، اللہ ای اے چنگیاں صفتاں
والا، اوہناں نال چتارو اُس نُوں تے جو اس دیاں صفتاں وچ گھپلے
کردے کرو کنارہ اوہناں کولوں، اوہ اپنے کرتوتاں دا پھَل پاکے رہسن۔
تے مخلوق اساڈی وِچّوں اوبھی ہے نیں حق دی راہ تے جیہڑے لوکاں نوں
لاندے نیں تے لاندے نیں اوہ کچہری حق دی۔ (١٨١)
تے آیات اساڈی نوں ناہ سچ جنہاں نے جاتا، اسیں اوہناں نوں ہَولی ہَولی
(کھڑنے والے پاسے) کھڑ ساں ایس طرحاں جے اوہناں نوں احساس ناہ ہوسی۔
ڈِھل اوہناں نوں دیندا جاساں اے پر چال پکیری میری۔
کیہ سوچن ناہ، پکڑ کسے جن اوہناں دے ناہ ہے سنگی نوں کِیتی ہوئی اوہ تاں
کُھلم کُھلا ہُوڑن ہٹکن والا۔
کیہ خیال کدے ناہ اوہناں ایدھر کیتا، کاروبار ایہہ جیہڑا دھرتی دا تے
اسماناں دا ہے وے تے ہر شے جو اللہ نے خلقائی ہوئی۔ دُوجے پاسے ایبھی
ممکن اوہناں دے ڈنگ پُورے ہونے والے ہوون، تے اِس پچھوں اوہ
ایمان لیاسن کیہڑی گل تے۔
اللہ جس نوں راہوں ایدھر اودھر کر دے کون ہدایت اوہنوں دیوے۔ اِنج
دیاں نوں چھڈ دیندا اے اللہ اپنی ای گمراہی دے وچ بھنبھل بُھوسے
کھانے واہتے ۔ (١٨٦)
تینوں پُچھن کدوں کدے اوہ ساعت آسی۔ کہہ دے اُس دا علم خدا نوں،
ویلے سِر اوہوا ای اُس نوں لے آوے گا۔ دھرتی تے اسماناں واہتے اُس
(ویلے) نے بھارا ہونا تے اُس اچن چیت تہاڈے تے آجانا۔ تینوں
پُچھدے جویں توں ایسے کھوجے لگا، مُڑ ایوا ای کہہ جے اس دا علم خدا نوں،
چوکھے لوکاں دے پلّے ایہہ گل ناہ پَینے والی ہے وے۔ (١٨٧)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ساعت: گھڑی، ویلا،

کہہ دے میں تے اپنے حق وچ ناہ وادھا ناہ گھاٹا ہے واں کرنے جوگا، اس توں
ہَٹ کے جو اللہ دی مرضی ہووے تے جے کر میں غیب دا جانن والا ہوندا
چنگا چوکھا اپنے واہتے کٹھا کر دا، تے ناہ اوکڑ کوئی وی ٹوہ سکدی مینوں۔ میں
تاں بس اک ہُوڑن ہٹکن والا واں۔ نالے آس دلاون والا مَن ٹُریاں
نُوں۔
ایہہ اوہوا اے جِس نے تہانوں ہے اک اصلوں پیدا کیتا تے اوسے دے وچوں
اس دا جوڑ بنایا تاں جے اس نال وسّے، نر دے ناری نوں کجّن توں بھار جہیا
اک اوہ چالیندی لے کے جس نُوں پھِردی رہندی تے جد بھار اوہ بھارا
ہووے ایہہ دعا اوہ کر دے اللہ اگے یعنی اپنے رب دے اگے جے کر جی
نرویا سانوں دیویں تیرا دین گِناں گے۔
پر جد بال نرویا اوہناں نوں رب دیوے اس دینے وچ سِیری ہوراں نوں
وی منّن۔ اللہ اس توں بہت اُچیرا جے محتاج اوہ سِیر کسے دا ہووے۔
کیہ اوہ گِنن اوہناں نوں سِیری کجھ ناہ جو خلقانے جوگے تے آپوں خلقیوے
ہوئے۔(١٩١)
ناہ اوہ اینے جوگے جے امداد کرن اوہناں دی، اوہ تاں اپنا وی ناہ کُجھ سوارن
جوگے۔
تے جے اوہناں تائیں سدّیں سِدھے پاسے اوہ نال آکھے لگن۔ ہے برابر
اوہناں واہرے سدّنا تے ناہ سدّنا۔(١٩٣)
اللہ توں وکھ تُسیں جنہاں دے اگے عرض گزار ہوندے او اوہ محتاج
تہاڈے ورگے اوہناں اگے عرضاں کرکے ویکھو، جے سچے او تاں اوہ سُنن
عرض تہاڈی۔
کیہڑے پَیریں اوہ ٹُردے نیں، کیہڑے ہتھیں اوہ کُجھ پھڑدے ، کیہڑی
اکھیں تکدے نیں تے کیہڑی کنّیں اوہ سُن دے نیں، اوہناں نوں للکر کے
کہہ دے سدلوو ایہہ سارے سِیری اپنے، تے سارے ونج چپّے لالوو، ڈِھل
دیو ناہ مینوں اُکّا۔
میرے سر تے ایہہ کتاب اتارن والا اللہ ہے وے۔ تے اوہ نیکوکاراں
دے ہَتھ سِر تے رکھدا۔
تسیں خدا نوں چھڈ کے عرض گزارن جنہاں دے اگے ہوو اوہ تہاڈا کجھ سوارن
جوگے ناہِیں اوہ تاں اپنا وی ناہ کُجھ سوارن جوگے۔
مُڑ وی اوہناں نوں جے سدھے پاسے سدّیں اوہ ناہ گل نوں گولن، تینوں
لگدا تیرے ول ای ویکھ رہے نیں، اُنج اوہ تیرے ولّوں بے دھیانے
ہوندے۔
پر ناہ بنھ تُوں بُھل کسے دی پلّے، تے رہ دیندا چنگیاں متّاں ، ہاں کنّی
کھسکائی رکھ توں جاہل لوکاں کولوں۔ (١٩٩)
جے شیطان کدے کوئی چکّر تیرے نال چلاندا جاپے توں لے اُس توں
اوٹ اللہ دی اوہ سمیع اے اوہ علیم اے بے شک۔
خوف خدا دا رکھن والے جدوں کدے شیطان اوہناں تے چکر پیا چلاندا
جاپے یاد خدا نوں کردے، تے اِنج ہر گل اوہناں اگے نِتر جاندی۔
چیلے چانٹے جاہل لوکاں دے اوہناں نوں گمراہی دے ول دھرِیکن توں ناہ
مَٹھے پیندے۔
لوکاں کول جدوں توں کوئی آیت لے کے جاویں ناہیں آکھن آپوں گھڑ
لینی سی۔ کہہ دے میں تاں اوہوا کرناں جس دا مَینوں ہے اشارہ ربّوں ہوندا،
تے ایہہ گلاں لو اکھیاں دی ہین تہاڈے رب دے ولّوں نالے رحمت
اتے ہدایت منن والڑیاں دے واہتے۔
تے قرآن پڑھیندا ہووے جد وی کدھرے، اس نوں سُنو توجہ کرکے،
چپ چاپ ہوکے، ہوسکدا اے رحمت ( رب دی) وسّے آن تُساں تے۔
رب اپنے نوں تُسیں چتارو، اپنے دِل وِچ، زاری کردے اُس توں ڈردے
،یا مُڑ ہوٹھ ہلاندے ہَولی ہَولی فجرِیں، شامِیں، یعنی غافل لوکاں وِچوں
تھیوو ناہیں۔ جیہڑے ہین خدا دے نیڑے، اوہ (دنیاوی) وڈیائی دی
پُھنڈوں، دُور عبادت توں ناہ ہوندے، اوس دیاں تسبیحاں پڑھدے
،اوسے اگے سجدے کردے۔(٢٠٦)
اوپرے لگدے لفظ:
٭دھریکن: کھچن، دھروون

  • پبلشرز