islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الاعراف (مکی) چوتھا حصہ

سورت الاعراف (مکی) چوتھا حصہ

  • شریف کنجاہی
  • وچارپلشرز
سورت الاعراف (مکی) چوتھا حصہ
Rate this post
description book specs comment

ایہہ جس پاسے لگے ہوئے اوہ فانی ایں تے عمل اوہناں دے بے حاصل۔
اوس کہیا اللہ نوں چھڈ کے میں معبود تہاڈے واہتے ہور کوئی ہُن ڈھونڈاں،
حالاں اوسے سب عالم توں ودھ کے فضل تساں تے کِیتا۔
جدوں چُھڈایا سی فرعون کیاں دے کولوں اساں تہانوں جنہاں تہانوں
بُرے عذاباں وچ پایا سی، پُت تہاڈے اوہ کوہ دیندے تے زالاں نوں
زندہ رکھدے ایہہ تُساں تے اک ازمایش بھاری ہے سی رب تہاڈے ولّوں
موسیٰ نوں سی اساں بُلایا جد تیہہ راتاں واہتے، تے مُڑ دس دا ہور اضافہ
کردے ہوئے چالی دی معیاد مکمل ہوئی۔ اس دے رب دے ولّوں۔
موسیٰ نے ہارون بھرا نُوں اپنے پچھوں قوم اپنی دا سی نگران بنایا تاں جے
رکھے اوہ حالات سوارے ۔ تے مندیاں دے راہ ناہ جائے۔ (١٤٢)
تے جد موسیٰ ساڈی کارے والی تھاویں آیا۔ تے رب اس دا اس دے نال
کلامی ہویا۔ اس وچ سدھر جاگی ربّامینوں اینے جوگا کرجے تینوں تک لواں
میں۔ رب کہیا توں جھال ناہ جھلسیں۔ ہاں تک اس پہاڑی ولّے، جے اوہ رہ
جائے اپنی تھاویں تاں توں جھال ایہہ جَھل جاویں گا۔ تے جد اس دے
رب تجلّی اپنی پائی اوس پہاڑی اُتے اس نوں سرمہ کردتو سُوتے موسیٰ
غش کھاکے ڈِگّا۔ ہوش آئی تے بول اُٹھیا سی توں تسبیحاں دے لائق ایں
۔ میری توبہ۔ مَیں سب توں ودھ منن والا۔ (١٤٣)
اوپرے لگدے لفظ:
٭کوہ دیندے: قتل کر دیندے۔ ٭کارے والی: وعدے والی، ٭تجلّی: نُور، وکھالا

اے موسیٰ تینوں لوکاں وچوں چُن کے میں وے گلمے لایا، ہے
رسالت تینوں دتی، تیرے نال کلامی ہویا۔ تے ہُن لے جو تینوں دتا تے
ہو شکر گزاراں وچوں۔
تے اساں سن اوہدے واہتے تختڑیاں دے اُتے لِکھیاں ہر کم بارے
متّاں تے تفصیلاں ہر کم بارے۔ پکیاں کرکے اساں کہیا اہناں نوں نَپنا
تے قوم اپنی نوں وی کہنا ول طرحاں اوہناں نوں نپے۔ میں تہانوں نافرماناں
دے وی ڈیرے دکھلا دیساں تھوڑے چر نوں۔
اوہناں دا آیات میری دے نال تعلق کاہدا جیہڑے اَیویں دھکو دھکی
وڈے بن بن بہندے نیں جگ اندر۔ تے اوہ مُول ناہ منسن، کُل اچرجان
تک لیسن اوہ بھاویں، سدھے رستے نوں تک کے وی اوہ ناہ پھڑسن اُس
نوں، تے جے پُٹھا پاسا تکن اوسے نوں راہ اپنی گِن سن۔ کیوں جے اوہناں نے
آیات اساڈی توں مُنہ موڑی کِیتی تے سی بے دھیانی ورتی (١٤٦)
تے اوہ لوک جنہاں آیات اساڈی توں مُنہ موڑی کِیتی تے رب اگے پیشی
نوں ناہ منن، اوگت اوہناں دی سب کِیتی ، اپنے عملاں دے پَھل نالوں وَکھ
توقع کی رکھ سکدے۔ (١٤٧)
تے موسیٰ دے لوکاں اس دے جانے پچھوں گہنے گالے تے گھڑیا اک
وچھا بڑھکن والا۔ کیہ ناہ دِسّیا اوہناں نوں اوہ ناہ بولے نال اوہناں دے،
ناہ اوہناں نوں راہے پائے، (مُڑوی) اُس نوں پُوجن لگ پئے تے اوہناں
کم ماڑا کیتا۔
تے جد آخر اوہناں دی اوہ وچھّا نظروں ڈِگا تے معلوم اوہناں نوں ہویا جے
اوہ بُھلّے، بول اُٹھے اوہ جے ناہ رب اساڈا رحم کرے ہُن ساڈے اُتے تے
ناہ بھل اساڈی بُھلّے ساڈے پلے ککھ ناہ رہسی۔
تے جد موسیٰ قوم اپنی ول واپس آیا روہے روہے وی اوہ ہویا تے جُھریا وی
، اوس کہیا جے میرے پچھوں میری تھاویں کم تساں اے ماڑا کیتا۔ رب
اپنے دا قہر بُلانے دی سی اینی سَوڑ تہانوں۔ پٹیاں نوں اُس پاسے دھریا تے
بھائی نوں پَٹیاں توں اُس نپ کے اپنے وَل دھرونی دِتّی اوس کہیا جے اے
ماں جائے اوہناں لوکاں مینوں کُجھ ناہ جاتا، ایہہ تاں مینوں تھاں مارن تک جا
اپڑے سن، وَیری لوکاں نوں ناہ موقع دے توںمیرے تے ہسن دا تے
ناہ مینوں گِن توں حد ٹپیالاں وچوں۔
موسیٰ فیر دعا ایہہ منگی ربا مینوں سنے بھرا دے بخشیں، سانوں اپنی رحمت
دے سائے وچ رکھیں توں سب رحم وکھاون والڑیاں توں ودھ کے رحم
دکھاویں۔ (١٥١)

تے وچّھے پُوجن والے اپنے رب دے غصے ہیٹھاں، اج آئے کل آئے
،دنیا وچ خواری تکسن کُوڑ اُساری کرنے والے اِنجے اپنی کیتی پاندے۔
پر اوہ لوک جنہاں دے کولوں مندیائیاں تے ہوئیاں، پر اوہناں مُڑ توبہ
کِیتی تے ایمان لیائے (اوہناں واہتے) رب ترا اے بخشنہارا رحم دکھاون
والا اگوں واہتے ۔ (١٥٣)
ٹھنڈا ہویا جد موسیٰ دا غصہ، اوہنے لَوحاں چائیاں، اوہناں وچ ہدایت
بھریاں رحمت بھریاں تحریراں سن اوہناں واہتے رب توں جیہڑے
ڈرنے والے۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭لوحاں: تختیاں،

مُڑ موسیٰ نے ستّر بندے قوم اپنی چوں چھانٹے، ساڈے کارے دی تھاں
واہتے تے جد پکڑ بھچالے کِیتی موسیٰ عرض گزاری۔ ربّا توں چاہندوں تاں
اس توں پہلاں اوہناں نوں وی تے مینوں وی جانوں لے سکدا سی کیہ ہلاک
اسانوں ہُن توں کرنا چاہیں ساڈے وچ دے بے عقلاں دے عملاں پاروں۔
تیرے ولّوں ایہہ ازمایش لگدی ہے وے۔ جس نوں چاہیں اِس دی راہیں
بُھلّے پائیں، جس نوں چاہیں راہے پائیں، توں ای ساڈا ہیں سِر سائیں، بخش
اسانوں کر توں رحم اساڈے اُتّے، توں ایں سب توں ودھ کے ہے ویں
بخشنہارا۔ (١٥٥)
ساڈے لیکھیں لکھ دے، ویلا وَل اساڈا ٹپے، کیہ ایتھے کیہ اوتھے ۔ تیرے وَل
اساں مُنہ کِیتا، تے اللہ فرمایا، میں عذاب اپنا اپڑاواں جس تک چاہواں،
اے پر میری رحمت دے گھیرے وچ ہر شے۔ تے اوہ دونویں سُکھ مقدر
اوہناں دے میں کردیواں گا جیہڑے جھاک خدا دی رکھسن، رب دے ناں
دا دیسن، تے آیات اساڈی منسن۔ (١٥٦)
اوہناں دے وی جیہڑے پچھے اوس پیغمبر دے ٹُرسن دے ہے نبی تے
اُمّی جیہڑا، تے گل جس دی ہے تورات انجیل اندر وی تے اوہ اوہناں نُوں
مت دیندا چنگے کم دی تے مندے توں ٹھاکے، تے پاکیزہ چیزاں کھانے
توں ناہ ٹھاکے ہاں گندیاں توں ٹھاکے، بھار اوہناں دے ہَولے کردا، نالے
گلوں گلا وِیں لاہندا جنہاں وچ پھاتھے ہوئے اُس دے آکھے لگن
والے، اس دی حامی بھرنے والے، اس دا سنگ نباہنے والے، اس دے اس
چانن دے اندر ٹُرنے والے جیہڑا اس دے نال آیا اے، بامراد اوڑک نوں
ہوسن۔
لوکاں وچ اعلان ایہہ کر دے میں رسول تہاڈے سبھناں ول آیا ہاں اللہ
ولّوں ایہہ اسمان سنے دھرتی دے ملکیت نیں جس دی۔ ناہ معبود کوئی بِن
اُس دے اوہ جوائے اوہوا مارے، اس کرکے اللہ نوں منو نالے اس دے
پیغمبر نوں، ہے نبی تے اُمّی جیہڑا تے ایمان اپنا وی اس دا اللہ اُتے، اوس
دیاں سب گلّاں اُتّے، ویکھو اوہدے پچھے لگّو تاں جے پَے جاؤ راہے۔
تے موسیٰ دی قوم اندر وی لوکی جیہڑے حق دے پاسے لاندے تے حقے
ای اوہ نیاں وی کردے۔
باراں اساں قبیلے اوہناں دے کر دِتے تے اوہ قوموں قومی ہوئے۔
قوم اپنی دے واہتے موسیٰ پانی دا جد ترلا پایا، مت اساں ای دتی ٹُرجا اوس پہاڑ
ولے توں عاصے دے سر تے۔
اوتھے باراں چشمے پھٹدے (لبھے) ہر قبیلے پن گھٹ اپنا جان لیا سی
اساں اوہناں تے بدلاں دا سایہ کردِتّا تے من سلویٰ وس اوہناں دے کھاؤ
اہناں پاک پوِتّر چیزاں وچوں اساں جنہاں نوں پہنچ تہاڈی وچ
کر دِتّا ( نافرمانی کرکے اوہناں) کیہ نقصان اساڈا کیتا اپنا ای نقصان ہویو نیں۔
تے اوہناں نوں اک نگر وچ رہنے دی جد مت سی دِتّی تاں جے من مرضی دا
اوتھوں کھاؤ ہاں حِطّۃ کہندے ہوئے شکرانے وچ سِیس نواندے
(وڈے) پھاٹک وچوں جاؤ۔ اسی تہاتھوں ہوئیاں بُھلاں بُھل جاواں گے
بلکہ ہور اوہناں نوں دیساں جیہڑے نیکی پہچانن گے۔ (١٦١)
اوہناں وچ دے نافرماناں لفظ اساڈے دسے ہوئے بدلا دِتے تے اوہناں
دی نافرمانی دے پاروں ای، اوہناں ول عذاب اساں اسمانوں گھلّیا۔
دریالے دی سر ورتی وی پُچھ ذرا توں لوکاں کولوں، سبت دیہاڑے ہیرا
پھیری اوہ کرجاندے، کیوں جے اُس دن مچھیاں دی کانگ آجاندی سی
چک سراں نوں، اگے پچھے ناہ اوہ آون اِنج اوہناں نوں ازمایش وچ پادتا
سی کیوں جے اوہ سن حُکم عدُولے۔
اوہناں وِچوں اکناں نے جد ایہہ گل کیتی کاہنوں اوہناں نوں پَے متاں
دیندے ہے او اج کل دے وچ اللہ ہے برباد جنہاں نُوں کرنے والا یا کوئی
ڈاہڈا ہور عذاب اے دیون والا، اوہناں کہیا رب تہاڈے اگے سچے تے
ہو جاساں، تے ممکن ایں خوف خدا دا جاگ پوے نیں (١٦٤)
پر جد اوہناں گل ناہ گولی اساں وَلایا بدیوں ٹھاک رہے سن جیہڑے اوہناں
تائیں، تے اک بڑے خراب عذابے دی صورت وچ پکڑ اوہناں دی کِیتی
حدّاں ٹپن پاروں۔
تے جد ٹھاک اساڈی نوں ناہ اُکّا پلے بدھا، اساں کہیا ہُن بے ابروئے
بندرِیلے ای، ڈنگ ٹپاسو۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭کانگ:ـ جتھے، ٭حکم عدولے: حکم نہ منن والے، بندریلے: باندر بنے ہوئے

  • شریف کنجاہی
  • وچارپلشرز