islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الانعام (مکی) دوجاحصہ

سورت الانعام (مکی) دوجاحصہ

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز
سورت الانعام (مکی) دوجاحصہ
Rate this post
description book specs comment

راتیں مویاں داخل اوہ تہانوں کردا، تے اوہ جانے تساں دیہاڑی جو کجھ کِیتا۔
دِنے تہانوں کھُلیاں چھڈی رکھدا ہَے وے مِتھی ہوئی مُہلت تائیں۔ تے
اوسے ای ول تہاڈی پرت ہونی جے۔ فیر تہانوں سدے گا اوہ جو وی کاراں
کردے رہے او۔ (٢٠)
اوہ قادر اے اس دے وس وچ اس دے بندے۔ تے نگران تہاڈے تے
اوہ لائی رکھے، جد تہاڈے وچوں موت کسے تے آوے اوہ فرشتے ساڈڑیاں
دی راہیں پورا ہوندا ہے وے تے اوہ کرن کُھنجائی ناہیں۔
فیر اللہ وَل پرتائے جاندے نیں اوہ، جو اوہناں دا سچا سائیںِ، ہاں
حکم اوسے دا ای چلدا، تے اوہ چھیتل کھاتے میلن دے وچ ہے وے
بہت زیادہ۔
کون بچاندا پُچھ تُساں نوں جل تھل دی اوکڑ دے اندر، گڑگڑاندے
اوسے اگے کر دعائیں، اندرواندر وی ایہہ آکھو اس توں جے بچایا اُس
نے ہوساں شکر گزاراں وچوں۔
کہہ اللہ ای اس توں وی تے ہر تکلیفوں ہے نجاتاں دینے والا، فیر وی
اُس دے تُسیں شریک بنائی پھِردے۔
کہہ دے اس تے اوہ قادر اے گھلے جے عذاب اسمانوں یا تہاڈے پَیراں
ہیٹھوں یا تہانوں پاڑے تے مُڑ اک دُوجے دے ڈاہڈ پُنے نوں چکھو۔ ویکھ
اسیں کِنج پھیر پھرا کے نکتے لوکاں اگے رکھدے تاں جے سمجھن۔ (٦٥)
قوم تیری ای نابر اس توں ہو کھلوتی حالاں ایہہ تاں حق اے۔ کہہ دے میں
وکیل تہاڈا ناہیں۔ (٦٦)
ہر گل دا ہے وقت مقرر، لاہد تہانوں جھَب ہوجاسی۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭نگران: راکھے، ٭کُھنجائی: ڈھل مٹھ، ٭چھیتل: چھیتی کرن والا، ٭کھاتے میلن: حساب لین، ٭لاہد: احساس
نصیحت کرنی بن دی، شاید اوہ ہدایت پاون۔
چھڈ اوہناں نوں، جیہڑے لوکی دین اپنے نوں گِن دے نیں مشغولہ تے
جب جیون پچھلے بھُلّے، اوہناں نوں توں ایہہ قرآنی ایہہ نصیحت جے ہر
اک نے ہے وے اپنا کیتا پانا، جند کسے دا ناہ کوئی اللہ باجھوں حامی ناہ
سفارش کرنے والا۔ جے عوضانے دی گل ٹورے کسے قسم دا وی عوضانہ لیا
ناہ جاسی اس دے کولوں۔ ایہہ لوکی تے کرتوتاں توں ہین شکنجے جانے
اوہناں واہتے کھولر پانی ہور عذاب دُکھاواں ہوسی نابر ہونے پاروں۔ (٨٠)
پُچھ اوہناں نوں چھڈ کے اللہ کیہ اوہناں دا سمرن کریئے جیہڑے ناہ تے نفع
پچاون ناہ نقصان پچاون جوگے۔ تے جد اللہ راہے سانوں پادتا اے کیوں
اسی پچھڑوئیں ٹُریئے۔ اس دے وانگوں جِس نے بڈاوے بھُلّے پاون جنگل
بیلے تے سنگی پَے واجاں مارن ایدھر آتُوں سِدھی واٹے۔ کہہ دے سدھی راہ
تے راہ ربانی ہے وے۔ حکم اسانوں کل عالم دے رب اگے ای سِیس نوائیے
(٧١)
پکے اسی نمازی بنیئے تے اس کولوں دبیئے۔ اوہوا ای اے اُٹھ کے جس دے
ول جانا ایں۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭شکنجے جانے: پھڑے جانے، ٭کھولر پانی: اُبل دا ہویا پانی، ٭سمرن کریئے: عبادت کریئے ٭بڈاوا: مٹی یاں پلاسٹک دا گُڈا،
ایہہ اسمان ایہہ دھرتی اوسے برحق پیدا کیتے تے جد کہسی ہوجا فیر ہوجاسی
برحق اس دا کہنا، اوسے دی ای اوس دہاڑے چلسی جد قرنائے پُھوک
وجیسی علم اے اُس نوں دِس اَدِس دا۔اوہ حکیم خبیر اے۔
آزر باپ اپنے نوں ابراہیم کہیا جس ویلے، توں معبود بُتاں نوں مَلیا کاہنوں
توں تے قوم تیری وی جاپے گمراہی وچ ظاہرم ظاہرا۔
اِنجے اساں زمینی تے اسمانی شاہی دے کجھ جلوے اس نوں دَسّے۔ تاں جے
اوہ پک منن والے لوکاں وچوں تھیوے۔
تے جد رات پئی اُس اُتّے اوس اک تارا تکیا۔ دل وچ آیا ایہہ رب میرا۔
جد اوہ ڈُبیا آکھن لگا ڈبن ہاراں نال تعلق میرا کاہدا۔
چن چمکدا مُڑ اُس تکیا تے جاتا جے ایہہ رب میرا۔ اوہ ڈُبا تے اوس کہیا جے
مینوں، رب میرا ناہ رستہ دسے میں گمراہواں دے سنگ رلساں۔
فیر چمکدا سورج تکیا تے اس جاتا ایہہ رب میرا، ایہ سبھناں توں وڈّا، جد
اوہ ڈُبّا آکھن لگا لو کو میں ناہ سِیری شرک تہاڈے دے وچ اُکا۔ (٧٨)
میں مُنہ اپنا اُس ول کِیتا جس بنائے نے اسمان سنے دھرتی دے، مَیں اِک
واگا، میں ناہ مشرک لوکاں وچوں۔ (٨٠)
اوپرے لگدے لفظ:
٭قرنائے: صُور (اک ڈراؤنی واج والا واجا سنکھ جیہڑا حشر دیہاڑے وجایا جاوے گا اتے اوہدے واج سُن کے ساری لوکائی مر جاوے گی)، ٭اک واگا: اکو دے لڑ لگن والا

قوم اوہدی نال اس دے کھڑبی، اوس کہیا کیہ کھڑبو میرے نال اللہ توں
حالاں مینوں راہ اُس پایا تے میں خوف ناہ کھاں اوہناں توں جیہڑے اُس
دے سِیری دسّو۔ ربّوں جے کجھ آن بنے تاں گل وکھری اے رب میرے
دا علم ہر شے تے چھایا ہویا، کیہ ناہ مت تہانوں آسی۔
کویں ڈراں میں اوہناں کولوں تسی جنہاں دی سِیر بناؤ نال اللہ دے جد ناہ
خوف تہانوں اللہ نال شریک رلالینے تے ناہ پروانہ کوئی نازل ہے جنہاں
دے بارے ہویا ول تہاڈے تے ہُن دسّو ساڈے دوہاں وچوں چوکھا
اطمینانی ہو سکدا اے کیہڑا جے کر علم تہانوں ہے وے۔
جیہڑے ول ایمان لیاون تے ناہ کھچڑی نال شرک دے اس نوں کردے
اطمینان نصیب اوہناں دے، اوہ ای سدھے راہ تے۔
اپنی ایہہ دلیل اساں سی ابراہیم تِئیں سمجھائی لوکاں دی گل ڈکن واہتے۔
جس دے چاہیئے درجے اسیں ودھاندے جائیے رب حکیم علیم تیرا اے شک
ناہ کوئی۔
فیر اساں اسحاق اتے یعقوب عطا کیتے سن اس نوں اوہناں نوں وی راہے
پایا۔ جِس تے پہلاں ہے سی نوح نوں پایا۔ تے اوسے دی نسلوں ای داؤد
اتے سلمان اتے ایوب تے یوسف، موسیٰ تے ہارون ہوراں نوں ، اِنج اسی
احسان شناساں دا مُل پائیے۔ (٨٤)
ذکریا تے یحییٰ، عیسیٰ تے الیاس تیئں وی سارے ای سن صالح۔ (٨٥)
اسمٰعیل تے یسعاہ یونس لوط سبھاں نوں کل جگ اُتّے اساں فضیلت دِتی۔
اوہناں دے وڈّیاں دے وچوں جمیاں وچوں تے بھائیاں دے وچوں (راہ
ایسے ای پائے)۔ اساں اوہناں نوں چون بنایا رستے سِدھے لایا۔
ایہہ ہدایت ربی ہے وے جس نوں چاہے اپنے بندیاں وچوں دیوے تے
جے اوبھی سیری من دے کیتی کتری کھوہ پے جاندی۔
ایہہ اوہ وَل سی اساں کتاب جنہاں نوں سنے حکومت اتے نبوت دتی۔ تے
ہُن جے ایہہ مکّی اس دے لینے توں انکاری ہے نیں ہور اجیہے لوکاں نوں
ایہہ سونپ دیاں گے جو اس دے ناہ نابر ہوسن۔
اوہ لوکی سن اللہ راہ جنہاں نوں پایا۔ اوہناں دے ای طور طریقے نوں
اپنا توں۔ کہہ ناہ اجر تہاڈے کولوں اس دا منگاں۔ ایہہ تاں اک نصیحت ہے
کل عالم واہتے۔(٩٠)
اوپرے لگدے لفظ:
٭مکّی: مکے دے واسی، ٭سونپ دیاں گے: دے دیاں گے،
اللہ بارے اوہناں نے اندازہ جچواں لایا ناہیں، جد اوہ آکھن ۔ اللہ نازل کُجھ
بشر تے کردا ناہیں، کہہ دے کس کتاب اُتاری سی موسیٰ جو لے کے آیا
چانن اتے ہدایت سی جو لوکاں واہتے۔ اس دے ٹانویں ٹانویں ٹوٹے دسّو،
تے باقی دا چوکھا حصہ گُم کر جاؤ۔ اج تہانوں علم ناہ جس دا تے سی وڈ وڈیر
تہاڈے وی بھُل بیٹھے اُس وچ ایہوا دس تہانوں پائی ہے سی، تے ہُن
توں اِیں دس دے اوہ اتاری سی اللہ نے تے فیراوہناں نوں تُوں
چھڈ دے ٹامک ٹوئیاں مارن واہتے۔ (١٩)
ایہہ کتاب اُترِین اساڈی برکت والی تے اُس نوں سچیاون والی پہلاں جو
کجھ کول اوہناں دے، مکیاں نوں تے ہور دوالے والڑیاں نوں دھمکانے
دبکانے واہتے، اوہناں نوں وی چھیکڑ تے ایمان جنہاں دا، تے اِس نوں
وی منّن تے ناہ کھنجن دین صلاتاں۔
تے اُس نالوں ودھ کے بد راہ کون ہوسکدا جو بہتان خدا تے آپوں گھڑ کے
بنھّے یا وحی اپنے تے اُترن دی بِن اُتے ای گل کرے اوہ۔ یا جو آکھے
میں وی اللہ ورگی نازل کرسکنا واں نازل کرنی۔ اِنّج دے کُوڑے لوکاں
نوں جس ویلے تکسیں جاں کندن دی بے سُرتی وچ، اوہناں ول فرشتے ہتھ
ودھاندے ہوسن ( کہندے ہوئے) جِنداں کرو حوالے ساڈے اج تہانوں
وَٹّے دے وچ اک عذاب خواری والا پلّے پَینا۔ اللہ اُتے جھُوٹھ مڑہن دے
پاروں تے آیات اساڈی نُوں ناہ کُجھ مِتھن دے پاروں۔
ہائیں اج اساڈے اگے پیش ہوئے اوہ کلّم کلّے جکن اکلّے جمن ویلے ہے سی،
ساڈا دتا چھڈ آئے اوہ پچھے، ناہ کوئی نال سفارش کار ای دسدا ہے وے کل
تہانوں زعم جنہاں دے بارے ہے سی اوہناں دا ہتھ ہے تہاڈے کماں
اندر سانجھ تہاڈے نال اوہناں دی ٹوٹے ہوئی چھڈ گئے اوہ مان تران
جنہاں دا سی جے۔ (٩٤)
اللہ ای اے گِٹکاں دانے پاڑن والا، نر جندل چوں جِندر کڈھے تے نر
جندل نوں جِندل دے وچوں، ایہہ جے اللہ کِدّھر پئے مُنہ چائی جاؤ۔ (٩٥)
ایہوا ای اے پَو پُھٹالا، رات بنائی اوسے نے آرام کرن نوں، ویلا دسدے
نیں چَن سُورج ایہہ تقدیر خدائی اس دی جو عزیز علیم ایں۔
تارے اوس تہاڈے واہتے ہین بنائے تاں جے راہ اوہناں دی راہیں لبھّو
جلاں تھلاں دے نھیرے اندر، اساں نکھیڑا کرکے نکتے سمجھائے نیں شوق
جنہاں نوں ہے جانن دا اوہناں واہتے۔
اوہوا ای اے جِس نے تہانوں اکو ای نفسوں پیدا کیتا ٹھاہر بنائی، سونپ بنائی، پتے
اساں نے وکھ وکھ کرکے سوچن والی لوکائی نوں دسّے۔
اوہوا ای اے اسمانان توں پانی جیہڑا گھلّے، اس دے نال اگیندل کڈھی
اس ہر شے دی اس دے وچوں اک نوں ہریاول ای رکھیئے اک چوں دانے
تہواں تہواں کڈھیئے کھجیوں گابھے نیوندے گُچھے باغ انگوری تے زیتونی
اتے اناری اک دوجے نال رلدے وی تے ناہ رلدے وی پھل نوں ویکھو
مڑ ویکھو جدوں پکیندے ، منّن والے لوکاں واہتے نکتے ایہناں دے
اندر نیںَ (٩٦)
اوپرے لگدے لفظ:
٭پَو پُھٹالا: سویر کرن والا، ٭اگیندل: زمین توں اُگن والیاں چیزاں، ٭کھجیوں: کھجور توں، ٭نیوندے: لمکدے، نیویں ہوندے،

اللہ نال شریک رلاون جن، جنہاں نوں اوسے نے ای پیدا کیتا دِھیاں پُتر
وی گھڑیو نیں اوہدے ناسمجھی توں، اوہ تسبیحاں دے لائق اے تے اہناں
دے ٹیوے لانے توں اُچّا اے۔
اسماناں دا تے دھرتی دا اوہوا اوہ مُڈھ بنھن والا، اس دا جم کویں ممکن ایں
زال ناہ جس دی ہووے کوئی ہے مخلوق اُنج ہر شے اس دی تے علم اس
نوں ہر اک شے دا۔
اللہ اہناں صفتاں والا، رب تہاڈا باجھ اس دے معبود ناہ کوئی، ہر شے دا اوہ
خالق، سو اوسے دی کرو عبادت، ہر اک چیز حوالے اس دے۔
لوئیں درک کرن ناہ اس دی، اوہ اکھیاں نُوں دَرکے اوہ لطیف خبیر اے۔
آ چکیاں نیں کول تہاڈے اکھیاں کھولنہاراں، رب تہاڈے ولوں، کم لیا
اکھاں توں جس نے جان اس دی نے کھٹیا، جس نے انھیاں وانگ گزاری
کجھ ناہ وٹیا میں تہاڈے تے ناہ راکھا لگا ہویا۔
اِنج اسیں آیات اپنی آں مُڑ مُڑ کے لوکاں نوں دَسدے تاں جے لوکی منّن،
توں تے درس اسانوں دتّا ہے سی، تے جو سوجھے گل اوہناں تے کھلے۔
ٹُر اس اُتے وحی ترے تے جو آئی رب تیرے ولوں ویکھ کوئی معبود ناہ
اس بن مشرک لوکاں کولوں ہوجا لانبھے۔
جے اللہ ناہ چاہندا ایہہ مشرک ناہ ہوندے اوہناں تے رکھوال اساں ناہ کیتا
تَینوں ناہ توں چارہ ساز اوہناں دا۔
مشرک نام جنہاں دے جپدے اوہناں بارے ماڑا بول ناہ بولو، ناسمجھی
توں ایہہ مندیاسن اللہ نوں کجھ ہور ودھا کے، ہر ٹولے دے واہتے طور
طریقے اس دے ہین اساں کھچ والے کیتے پر ہے پرت خدا دے ول ای
اوڑک سب دی اوتھے سب نوں عمل اوہناں دے اوہ جتاسی۔ (١٠٨)
اوہ خدا دیاں وڈیاں وڈیاں قسماں کھاندے ہوئے آکھن جے اوہناں ول
خاص نشانی کوئی آوے اوہ یقین اس تے کر جاسن کہہ دے اللہ کول نشان
تمامی ایہہ معلوم تہانوں ناہیں جے نشان اوہ آ وی جاون ایہہ ناہ منّن۔ (١٠٩)
اسیں اوہناں دے دل دیدے کردیساں ٹُھڈے کھانے جوگے جویں سن اوہ
ایمان لیاؤنوں پہلاں تے اوہناں نوں چھڈ دیواں گے اپنی گمراہی دے اندر
بھنبل بھُوسے کھانے واہتے۔

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز