islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الانعام (مکی) پہلا حصہ

سورت الانعام (مکی) پہلا حصہ

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز
سورت الانعام (مکی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

بسم اللہ الرحمٰن الرحیم

حمد اللہ دی کرنی پھبدی جس دھرتی اسمان بنائے، اَتے، ہنھیرے چانن،
کافر لوکی مُڑ وی اپنے رب دے ساہنویں دُوجڑیاں نوں گِن دے۔
اوہوا اے جس مٹی وچوں ہے تہانوں پیدا کیتا تے ہر اک دا ویلا ہے اُس
مِتھیا ہویا ہور اک ویلا وی اس مِتھیا ہویا ہے وے مُڑ وی شک ناہ جان
تہاڈے۔
دھرتی تے اسمان اندر اللہ ای اے جیہڑا جانے چُھپت اَچھپت تہاڈی
ساری، نالے کسب تہاڈے۔
اپنے رب دی آیت کیہڑی اوس دیاں آیاتاں وچوں آئی، مُنہ ناہ جس توں
اوہناں موڑے۔
ہُن اوہناں کول ایہہ حق آیا تے اس بارے وی اوہناں دا اوہوا چالا۔ پر اوہ
جس نوں چگھ رہے نیں اس دا اک حقیقت ہونا اوہناں تے کُھل جاسی۔
تکیا ناہ نیں اساں اوہناں توں پہلاں ہوئے کنَِّے مار مکائے، جویں اوہناں
دی ٹوہر بنائی سی دنیا تے اونی اجے تہاڈی اساں بنائی ناہیں اوہناں اُتے
اساں وسائے جھڑیاں بدّل ندیاں نالے کول وگائے۔ پر اوہناں دی اَت
چائی توں بے ٹَوہر اوہناں نوں کِیتا تے سی دُوجڑیاں دے سِر تے پگ رکھ
دتی۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭دُوجڑیاں: دُوجیاں، ٭کسب: کارے، کم، ٭چگھ: جُھٹھلانا،

کاغذ اُتے لکھی وی جے نازل اسیں کتاب کریندے ، تے اوہ ہتھیں ٹوہ وی
لیندے، مُڑ وی ایہہ انکاری کہندے ایہہ تاں گل بھچلاوے والی۔ (٧)
اوہ کہندے نیں، اس دے ول فرشتہ آخر کیوں ناہ آیا، جے آجاندا کدے
فرشتہ تاں گل ساری مُکی ہوندی، تے ناہ مہلت ایہہ مِل سکدی۔
جے فرشتے نوں ( پیغمبر کرکے) گھلدے، شکل اس دی وی ہونی سی مردانی
، تے اج والا پھیر بھلیکھا رہنا ہے سی۔ اوہناں واہتے۔
تیرے نالوں پہلاں دے وی پیغمبراں نوں ایہناں چگھیا، پر اوہ جس نوں
چگھدے رہے سی، چگھن والے اوسے گل دی سَٹ وِچ آئے۔
کہہ جگ تے پھِر ٹُر کے ویکھو، انت ہویا کی جھُٹھیالاں دا۔
پُچھ اسماناں تے دھرتی دی ہر شے کس دی۔ کہہ اللہ دی۔ شیوہ اس نے
رحمت بھریا رکھیا ہویا۔ اُنج اُس روز قیامت کٹھیاں ہے تہانوں سب
نُوں کرنا، اس دے بارے شک ناہ کوئی۔ اپنیاں جاناں جنہاں خسارے
دے وچ رکھیاں اوہ ناہ منسن۔
اوسے دے وَس رات دیہاڑ اندر سُکھ پانے والا جیہڑا، تے اوہ سب دی سننے
والا جانن والا۔ (١٣)
اوپرے لگدے لفظ:
٭بھچلاوے والی: بُھلیکھا پاون والی، ٭شیوہ: ویہار، ٭خسارہ: نقصان

کہہ دے کیویں بناواں اللہ نوں میں چھڈ کے ہور کسے نوں سائیں، جیہڑا
سرجنہار اسماناں تے دھرتی دا رزقاوے، رزقِیوے ناہیں، کہہ دے ایہوا امر
اے مَینوں اس دے اگّے میں ای پہلا سِر سَٹ ہوواں۔ تے ناہ مُشرک
لوکاں وِچوں تھیواں (١٤)
کہہ دے ڈرناں جے میں نافرمانی کِیتی، وڈے دن سزائیں پاساں۔
جو سزاؤں اُس دن بچیا، اُس تے اوہنے رحمت کِیتی، اِس توں وڈی
بامرادی کیہ ہوسکدی۔
تے جے اللہ تینوں کوئی تنگی دیوے کون اوہ ٹالے اُس دے باجھوں، تے
جے سَوکھا ساہ کرے اوہ کر سکدا اے تیرا، اوہ ہر کم تے قادر ہے وے۔
اس دے بندے اس دے وَس نیں۔ اوہ حکیم خبیر اے۔
پُچھ گواہی سب توں وڈی کِس دی، دَس گواہ تہاڈے میرے وچ اللہ اے
تے وحی اوسے ای قرآن میرے تے کِیتا۔ تاں جے کن تہاڈے کھولاں اس
دی راہیں تے ہر اس دے جس تائیں ایہہ اپڑے۔ کیہ گواہی دے
سکدے او ہور کوئی وی ہے معبود اللہ دا سِیری۔ میں تاں ایہہ ناہ کہساں۔
کہہ دے بے شک ہے معبود کلّا اوہوا۔ میرا پلّہ پاک تہاڈے شرکوں۔
اساں کتاب جنہاں نوں دِتی اُس نوں اپنے جمیاں وانگ پچھانن، تے اوہوا
ناہ منّن اس نوں اپنے واہتے گھاٹ جنہاں نے بِیجی۔
اس توں ودھ کے ظالم کیہڑا جس بہتان خدا تے بدّھا اُس دی آیات اُس
نے جھُٹھیائیاں۔ بے شک ظلمی نہیں فلاحے جانے۔ (٢١)
اوپرے لگدے لفظ:
٭رزقاوے: روٹی دیوے، ٭رزقیوے: روٹی لوے،

جد اکٹھا کرساں گے مشرک لوکاں کولوں پُچھساں کِتھے اوہ شریک
تہاڈے سی جنہاں دا زُعم تہانو (٢٢)
عذر اوہناں دا اک ناہ چلسی۔ اَڈ اس توں جے آکھن قسم خدایا تیری، اسی ناہ
مشرک ہے سی۔
ویکھ کِکن ایہہ اپنی آکھی توں ہُن پھِردے ، اوہناں دی سب کُوڑ اُساری
گھُرل ہو ونجی۔
اوہناں وچ ای گل تیری کن لاکے سننے والے، پر اوہناں دے اساں دلاں
تے پردے چاہڑے تے اوہ سمجھن ناہیں اس نوں، اوہناں دے کنّاں وچ
جھپّے، میری ہر نشانی نوں وی تک لینے تے اوہ ناہ منسن اوہناں تائیں،
ایتھوں تک جے نال ترے اوہ بحثن آکے، اوہ کافر ایہہ آکھن، ایہہ تاں
اوہوا پہلے قصّے۔
لوکاں نوں وی اس توں روکن تے آپوں وی اُس توں نسّن۔ اپنا ای
نقصان کرن اوہ ،ایہہ ناہ سمجھن۔
توں تصور کر اوہ ویلا، جدوں کھلوسن اگ دے دندے، تے ایہہ کہسن،
کدے پچھانہہ نُوں پرتن ہووے، اپنے رب دیاں آگاہیاں جھُٹھلائیے
ناہیں تے ہوجائیے با ایماناں وچوں۔
کیوں جے ہُن اوہ گھُنڈ چکیوے پہلاں جیہڑے اہناں نے سی کِیتے
ہوئے۔ تے جے کر پرتیون وی ایہہ اوہوا ٹھاکے کم کرن گے، اوہ گل
توں پھِر جانے والے۔ (٢٨)
اوہ کہنّدے نیں دنیا تک ای ہے حیاتی، مُڑ کِس اُٹھنا۔ (٢٩)
اوپرے لگدے لفظ:
٭زُعم: مان، ٭کِکن: کیویں، گُھرل: اکارت، ضائع،

توں تصور کر اوہ ویلا، جدوں کھلوسن رب دے اگّے۔ اوہ پُچھے گا، کیہ ایہہ
( اُٹھ) حقیقت ناہیں۔ تے بول اُٹھسن اپنے رب دی قسم اسانوں ایہہ
حقیقت ہے وے۔ رب فرماسی، اپنے انکاراں پاروں اج عذاب ایہہ
چکھو۔
جھوٹھ جنہاں نے میل اللہ دا جاتا ہے سی اوہ گھاٹے وچ ہوسن۔ جد اوہ ویلا آ
جائے گا اچن چیتی ، اوہ آکھن گے تلیاں ملدے کِڈّا بھَیڑا ساتھوں اس دے
بارے ہویا۔ بھار اپنے اوہ کنڈاں اُتّے چائے ہوسن۔ تے کِڈّا ای بھَیڑا بھار
اوہ چائے ہوسن۔
ایہہ جگ جیون من پرچاوا، چھیکڑ واسا پر اوہناں دے واہتے چنگا جھاک
جنہاں وچ رب دی۔ کیوں ناہ سمجھ تہانوں آوے۔
سار اسانوں، لوکاں دی گل بات کرے اندوہی تینوں۔ اوہ انکار تیرا ناہ
کردے اوہ ظالم تے اللہ دی آگاہیاں دے انکاری ہے نیں۔
تیتھوں پہلاں دے پیغمبراں دی وی اوہناں نے ناہ منّی، صبر اوہناں
وی کیتا سی جھُٹھیار اوہناں دی اُتّے تے دُکھیاون اُتّے۔ آخر بوہڑ اساڈی
ہوئی۔ کون اللہ دے وعدے ٹالے۔ پیغمبراں تے ورتی وچوں تیرے تک
وی کُجھ اپڑیوی۔(٣٤)
کر ناہ اوہناں دی مُنہ پھیری توں دِل اپنا بھارا۔ توں زِویں وچ جے
سرنگ وی لاکے یا اسمانوں پوڑھی دھر کے لَے نشانی کوئی آویں اوہناں
واہتے اوہ لا حاصل۔ جے منظور خدا نوں ہوندا اوہ اک راہے سب نوں پاندا ہو
ناہ ایس حقیقت توں بے خبرے لوکاں وچوں۔ (٣٥)
گل اوہوا ای منّن جیہڑے کنّاں دے وچ پاون، رہ گئے ہیٹل، رب
اوہناں نوں کھُلی چھٹی دتی ہوئی، اوہ اُس گے آخر پیش ہوون گے۔
اعتراض اوہناں نوں ایہہ وے، کیوں ناہ اس دے رب نشانی اس دے
ول اُتاری کوئی۔ کہہ دے بے شک اللہ اس تے قادر ہے وے نازل
کرے نشانی کوئی۔ پر چوکھے انجام ناہ اس دا جانن والے۔
دھرتی اُتّے دے چوپائے اَتے پکھیرو پنکھاں دے نال اُڈن والے وانگ
تہاڈے ای ٹولے نیں اوہناں دی وی لکھی اندر کسر ناہ کوئی رکھی۔ ( تے کی
ایہہ نشانی تھوڑی ) تے ہر اک نیں ( جیہڑے ہین نشانی منگدے) رب اپنے
ول اوڑک جانا۔
تے آیات اساڈی نُوں ناہ گولن والے بولے گنگے وچ، ہنھیرے۔ جس نوں
چاہے اللہ کرے کراہے، جس نوں چاہے سِدھے راہ تے پائے۔
دس اوہناں نوں اللہ ولّوں جدوں مصیبت آپَیندی جے یا جد وقت اخیری
آوے غَور کرو کیوں ناہ نام لباں تے آوے بن اللہ دے جے وے سچ
تہاڈے پلّے۔ (٤٠)
اوپرے لگدے لفظ:
اندوہی: ہِرکھی، ٭زِویں: زمین، ٭ہیٹل: ضدی، ٭گولن:کن دھرن، دھیان دیون، ٭لباں: بُلھاں
اوسے نوں ایں سچ تاں ایہہ وے تُسی پکارو تے اوہ ٹالے جو تُس چاہو جے
اوہ چاہے تدوں شریک بنانے بھُلو۔ (٤١)
اساں تیرے توں پہلاں دے وی لوکاں وَل پیغمبر گھلّے، تے لوکاں
نوں تنگ دستی تے بیماری دے رگڑے دتے تاں جے عجزی ہوون۔
کیوں ناہ اوہناں زاری کِیتی جد اساں سی رگڑا دِتا۔دل اوہناں دے پتھر
ہوئے تے شیطان سجاکے دسے اوہناں نوں کرتُوت اوہناں دے۔
مُڑ جد مَت اساڈی بھُلّے، ساڈے ولّوں در ہر شے دے اوہناں اُتے حالاں
کھُلے تے اوہ پھِٹ گئے سی رجواں ساڈا دتا کھاکے، کیتی پکڑ اچانک اِنج دی
واہ اوہناں دا ناہ کوئی چلے۔
جڑ وَڈِھیوی اوہناں دی جنہاں ظلم کمایا۔ تے حمد اللہ دی ای کرنی پھبدی
جیہڑا رب اے سب دا۔
کہہ دے ایہہ سوچ آئی جے کھس لوے جے سُن تک اللہ، مُہر دِلاں دے
اُتے لاوے۔ کیہڑا باجھ خدا دے جیہڑا اوہ دیوے پرتا تہانوں۔ ویکھ اسیں
کِنج اپنیاں گلاں موڑ پرت کے دسدے جائیے۔ تے اوہ مُڑ وی مُنہ
بھواندے۔
کہہ کدے ایہہ سوچ آئی جے اچن چیت عذاب الٰہی آگھیرے جے یا للکر
کے، ظلمی لوکاں ای ہلاکت دے مُنہ پَینا۔
اساں ہمیش پیغمبرگھلے ڈھارسیئے وی دبکاؤوُ وی۔ تے جنہاں منّیا تے مُڑ کِیتی
آپ سواری خو ف کوئی ناہ اوہناں تائیں ناہ دلگیری۔ (٤٨)
پر جنہاں آیات اساڈی نُوں جُھٹھلایا اپنی نافرمانی پاروں ہے عذاب
اوہناں نوں ٹوہنا۔(٤٩)
کہہ دے میں ناہ کہناں میرے کول خزانے ہین خدائی ناہ میں غیباں جانن
والا، ناہ میں کہناں میں فرشتہ۔ میں تے بس اوسے تے چلّاں جو میرے تے
نازل ہویا۔
ہاں ایہہ دَس نیں، انھا اتے سجاکھا اک جیہا ناہ ہووے ۔ کیوں ناہ سوچو۔
اس دی راہیں توں دبکا اوہناں نوں جیہڑے خوف ایہہ رکھدے اللہ اگے
پیش ہوون گے، تے ناہ اللہ توں اَڈ کوئی حامی ہوسی یا شفاعت کرنے والا۔
ہوسکدا اے واگاں منّن۔
اوہناں نوں ناہ پرانہہ ہٹا تُوں جیہڑے رب رب کرنے والے رات دیہاڑے
، تے اوہدی خوشنودی منگن۔ اوہناں دا ناہ لیکھا کوئی تیرے کھاتے ناہ اِیں
کھاتے اوہناں دے وچ تیرا لیکھا۔ جے ہٹاسیں پرانہہ اوہناں نوں
ناانصافاں وچوں ہوسیں۔
کجھ نوں کجھ دی راہیں وِچ ازمائیش وی ہاں پاندے تاں جے اوس کٹھالی
وچوں نکلن والے لوکی آکھن ایہہ اوہ وَل نیں ساڈے وچوں کرم جہناں تے
اللہ کِیتا ۔ کیہ اللہ نوں خبر ناہ چوکھی اس دے شاکر کیہڑے۔ (٥٣)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ڈھارسیئے: حوصلہ دیون والے ٭حامی: ساتھ دیون والا، ٭شفاعت: سفارش، ٭کٹھالی: پرکھ

تیرے کول جدوں وی آون، ساڈیاں دساں منن والے، جی آیاں توں آکھ
اوہناں نوں، رحمت بھریا شیوہ رب تیرے دا ہے وے ایسے کرکے بھُل
بھلیکھے بندہ کوئی کو ہجا چالا چل ای بیٹھے پر تائب ہوجائے تے سُدھریوے
اُس توں پچھے، (اوہدے واہتے) اوہ غفور رحیم اے بے شک۔
اِنج اسیں آیات اپنی نوں کھول سنائیے تاں جے جُرمی لوکاں دی راہ صاف
نظر آوے۔ (٥٥)
کہہ دے ہے مناہی مَینوں میں اوہناں دی کراں عبادت رب نوں چھڈ کے
تسیں پکارنہار جنہاں دے۔ کہہ دے میں تہاڈے شوقاں دے ناہ پچھے لگن
والا۔ اِنج کراں گمراہ ہوجاواں، تے ناہ راہ لبھیاں چوں رہساں۔
کہہ دے ( ایہہ قرآن) دلیل پکیری مینوں رب نے دِتی تے اُس نوں
اِیں جھُٹھیایا جے۔ سوڑ تہانوں جس دی اوہ وس میرے ناہیں، حکم خدا
دے ہتھ اپنے وچ۔ حق آکھن والا ہے وے۔ ہے نیائیں وی اوہ چنگا
سبھناں نالوں۔
کہہ دے جس دی سَوڑ تہانوں اوہ میرے جے ہتھ وس ہوندی، گل
تہاڈے میرے وچ وی مُکی ہوندی ۔ تے اللہ ای بہتر جانے، ظلمی لوکاں
نال کویں گل اوس مُکانی۔
غیب دیاں نیں کنجیاں کول اوسے دے، اوہناں دا علم اوسے نوں ایں۔
اوہوا جل تھل دی گل جانے۔ اُس دے علموں باجھ ناہ پتہ ڈِگدا کوئی۔ مٹی
دے ڈِھڈ وچ دانہ، سُکا گِلا جو کجھ وی اے، اوہ کتاب مُبین اندر اے۔ (٥٩)
اوپرے لگدے لفظ:
٭شیوہ: ویہار، ٭تائب: معافی منگنا، ٭مُبین: نتارا کرن والی

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز