islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الا نبیا (مکی) آخری حصہ

سورت الا نبیا (مکی) آخری حصہ

سورت الا نبیا (مکی) آخری حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

اُنہاں کہیا پیؤ دادے نُوں اساں عبادت اُنہاں دی ای کردا ڈِٹھا۔
اوس کہیا جے سن پیؤ دادے کُھلم کُھلے تُسیں بُھلیکھے وِچ مریوے۔
آکھن لگّے سچ آہناں ایں یا بکھیڑِیں لگّا ہویا۔ (٥٥)
اوس کہیا جے سچ تاں ایہوا۔ رب تہاڈا اسماناں دا تے دھرتی دا اوہوا
رب اے، ہے بنایا جس اُنہاں نُوں۔ اِس گل اُتے میں شہادت دےنے والے
لوکاں وِچوں۔
تے سونہہ رب دی۔ جد مُڑ جاسو مُورتیاں دے نال اِک چکر میں
چلاساں۔
تے اوہنے سبھناں نُوں ٹوٹے ٹوٹے کیتا وڈے بُت نُوں چھڈ کے، تاں
جے اوہ اُسے ول ہوون۔
آکھن لگّے ساڈے معبوداں دے نال ایہہ جس وی کیتی اوہنے بڑی
ودھیکی کیتی۔
لوکاں دسّیا۔ ابراہیم اِک گھبرُو اُنہاں دی مندیائی کردا سُنیا۔
اُس نُوں لوکاں اگّے حاضر کرنے دی گل ہوئی تاں جے سبھناں اگّے
ہووے جو کجھ ہووے۔
(پرہیا) پُچھیا کیہ اساڈے معبوداں دے نال ایہہ حرکت تُوں کیتی
اے ابراہیم؟ اوس کہیا ایہہ وڈے بُت نے کیتا ہے وے۔پُچھو اِس توں۔
جے اوہ بولے۔
مُڑاوہُنا ں نے دل دے وچ سوچ وٹائی تے کہہ اُٹھے۔بے شک ہاں
اسیں ای بُھلّڑ، شرموں سِر اُنہا ں دے جُھک گئے ۔(آکھن لگّے) خُوب خبر
اے تینُوں ایہہ ناہ بولن جوگے۔ (٦٥)
ابراہیم کہیا مُڑسو، رب نُوں چھڈ کے، اُنہاں دی پُوجا توں حاصل
جیہڑ ے نہیں گوان سوارن جوگے کجھ وی۔ (٦٦)
حَیف تہاڈے اُتّے جہیڑے رب نُوں چھڈ کے ہو ر کسے دی کرن
عبادت۔ اُنہاں تے وی تسیں جنہاں دی کرو عبادت۔ عقل تہاڈے وِچ
ناہ کوئی۔
ایہہ گل آپس دے وچ ہوئی۔ کر نا جے تے ایہہ کرو۔ وچ اگ دے
اُس نُوں پاسوتے معبوداں دے ککھ رکھو۔
اساں کہیا چال اِک چلنی چاہی ہے سی۔ پُھو ک اساں اس دی
کڈھی ۔
لُوط سنے سی اُس نُوں اساں بچا لے آندا اوس علاقے دے ول جس نُوں
کُل عالم دے واہتے برکت والا کرنا ہے سی ۔
مُڑ اسحاق دِتا سی اُس نُوں تے اگّوں یعقوب رلایا تے ہر اِک نُوں نیکو
کار بنایا۔
فیر اُنہاں نُوں اِس گل دی اُگوائی دِتی تاں جے حُکم اساڈا من کے
لوکاں نُوںا وہ رستے پاون۔ ایبھی حُکم اساڈا ہے سی کم بھلے دے کردے جاؤ
، پڑھو صلاتاں، دیندے رہوو زکاتاں۔ تے اوہ ساڈی رہے عبادت
کر دے۔(٧٣)
اِنجے لُوط نبی نُوں صاحب حُکم بنایا صاحب عِلم بنایا۔ تے اُس تھاووں
اوہنوں کڈھ لیاندا جتھے دے لوکاں نُوں گندی وادی ہے سی۔ اوہ سی قوم
ای نافرماناں بُریاراں دی۔ (٧٤)
اوہنوں رحمت اپنی دے (ویہڑے) وچ آندا۔ اوہ سی نیکو کاراں
وِچوں۔
اِنجے نُوح اسانُوں بوہڑن ماری سی اہناں توں پہلاں۔ اساں سُنی تے
بیڑا بنّے لایا سن ٹبّرے دا، اِک بڑی ای اوکھت وِچوں۔
تے اُس دے امدادی ہوئے اُنہاں لوکاں دے نال وار مُکاندے،
جنہاں اساڈے حُکماں نُوں ناہ سچ کر جاتا۔ اوہ بھی لوکی بھیڑے ای سن تے
سبھناں نُوں ڈوب مُکایا۔
گل ٹُر دی داؤد (نبی) دی وی اِنجے ای، اِنجے ای سلمان نبی دی۔ اوہ
دونویں اِک پَیلی دا سی پئے نیاں مُکاندے۔ جس وچ راتیں ہور کسے دا اِجّڑ
وڑیا۔ ساڈی نظر نیاں اُنہاں دے اُتے ہے سی۔
اساں سلیمان نُوں گل ساری سمجھا دِتی اوہ دونویں ای حکمت والے
علماں والے ہے سن۔ اساں پہاڑ پکھیرو اِک سُر سی داؤد نبی دے کیتے۔
ایہہ کرشمے ساڈے ای سن۔
اُس نُوں ایہہ ول اساں سکھایا اوہ لباس بنائے انج دا لڑدے ویلے جو
ڈھال ہووے۔ کیہ تُسیں وی اُنج دے شکر گزار ہو سکدے۔
تیز ہواواں نُوں وی کیتا وَس سلیمان دے اِنجے ای۔ اُس دی مرضی
من کے اودھر نُوں اوہ جُھلن جس پاسے نُوں اساں بنایا ہے سی برکت والا۔
علم ہر شے دا ہے اسانُوں۔ (٨١)
دیوواں نُوں سی ٹوبے اوس بنایا ہویا۔(رلدے ملدے) ہور وی کم
سن جیہڑے کر دے۔ اسیں اُنہاں نُوں قابو ہے سی کیتا ہویا۔ (٨٢)
تے ایوب جدوں سد ماری ربا بوہڑیں۔ میں مصیبت دے مُنہ
پھاتھا۔تے تُوں سب توں ودھ کے رحمت کرنے والا۔
اساں پکار سُنی اُس دی وی تے دُکھ دُور سی اُس دا کیتا۔ تے ٹبر دے
نال مِلایابلکہ اونے ہور رلائے رحمت پاروں اپنے ولّوں تے اِس پاروں
لوکاں نُوں ایہہ یاد رہوے جے عابد لوکاں دی رب سُن دا۔
اِنجے اسمٰعیل ادریس اتے ذوالکفل تریجا ہے سی۔ صابر ایہہ تِنّے ای ہے
سن۔
اساں اُنہاں نُوں اپنی رحمت دے (ویہڑے) وچ داخل کیتا۔ اوہ سن
نیکو کاراں وِچوں۔اِنجے ای ذُوالنون جدوں ٹُر ونجیا ہے سی غضبو غضبی
ہو کے (بِن ہدایت ساڈی)۔ اُس دے اندر ایہہ گل آئی، میرے اُتے اللہ
تنگی کر سی ناہیں پر جد تنگی دے نھیرے نے چھاؤنی پائی اوہنے بوہڑ اَلائی
جے ناہ ہے معبود کوئی وی تیرے باجھوں تُوں ای تُوں وڈیانے لائق۔
میری ای بُھل آہی۔
اُس دی عرض اساں من لِتّی۔ تے غم توں چُھٹکارا دتا۔اِنج اسی آں
مومن لوکاں نُوں وختاں چوں کڈھدے۔
زکریہ نے وی جد رب نُوں بوہڑن ماری، ربا مینُوں نہ چھڈ کلاّ۔
تُوں تے چنگے وارث دینے والا ہے ویں۔ (٨٩)
اُس دی وی سی عرض اساں من لِتّی۔ تے اُس نُوں یحییٰ دے دتا۔
زال اس دی دا روگ گوا کے۔ اوہ نیکی دے کمّاں اندر اِک دُوجے نُوں پِچھے
چھڈن وچ ترِکھاں کر دے ہے سن۔ اتے اسانُوں یاد اوہ کردے آساں لے
کے دھڑکے رکھ کے۔ ساڈے اگّے اوہ رہندے سی نِیویں۔ (٩٠)
تے اوہ عورت لنگ اپنے دی راکھی جس نے کیتی ہے سی (یاد ہووے
گی)۔ اپنی رحمت دی پھُوک اُس تے ماری ہے سی۔ تے کر دِتا اُس نُوں
نالے اُس دے پُت نُوں اِک نشانی کُل جگ واہتے۔
ایہہ ونڈ ساری اِکو ونڈ تہاڈی۔ تے میں رب تہاڈا ہے واں۔ کرو
عبادت اِکو میری۔
لوکاں نے اِس دِین نُوں جیہڑا اِکو ہے سی ٹوٹے ٹوٹے کر دِتا اے
آپس دے وچ۔ اوڑک سبھناں نے ساڈے ای ول آؤنا ایں۔
تے مُڑ جس نے کیتے عمل چنگیرے تے مومن وی ہویا اُس دی
کیتی رُلسی ناہیں۔ آپ اسی آں اُس نُوں کھاتے چاہڑن والے
تے جس وستی واہتے مرنا مُکنا لکھیا اوہ مُڑ پہلی تُل تے آوے نا ممکن
نا ممکن۔
تے اُنہاں تے زوراور ای آن چڑھائیاں کر دے، ہر ڈکے نُوں
ٹپدے ہوئے۔
نیڑے ڈُھکدا لگدا سچا وعدہ ساڈا۔ تے اُس ویلے کفروناں دیاں اِکھیں
ٹڈیاں ای رہ جاسن تے اُنہاں سِر اپنا پِٹنا، اُس ویلے ول اُکا گوہ اساں ناہ
کیتا۔ بے شک ماری اپنی پیرِیں آپ کُہاڑی۔
(دس دے) آپ تُسیں تے او بھی اللہ نُوں چھڈ تساں جنہاں دی پُوجا
کیتی بالن دوزخ دا بن جاسو۔ اُس وچ وڑن تہاڈا سر پر۔ (٩٨)
جے معبود اوہ سچ مُچ ہوندے دوزخ وچ ناہ پَیندے۔ اُنہاں سبھناں
نے دائم ای اوتھے رہنا۔ (٩٩)
اُنہاں دے بھا چِیک چہاڑا اوتھے ہونا پر اُنہاں دا چِیک چہاڑا
جُھوٹھے معبوداں ناہ سُننا۔
ہاں اوہ لوک جنہاں دے واہتے ساڈے ولّوں نیک اخیر ہونے دا وعدہ
ہو چُکیا اے اوہ اُس اگّوں دُور ای رہسن۔
اُنہاں تائیں اَیر وی اُنہاں چِیکاں دا اپڑِیسی ناہیں۔ تے اوہ من
مرضی دے رُولے وچ ہمیشہ ای رہون گے۔
اوہ وڈیری گھبراہٹ توں کمبسن ناہیں۔ اگّوں والی لین اُنہاں نُوں ہے
ملائک (اوتھے) آؤنا۔ (اوہ آکھن گے) ایہہ جے اوہ دِہاڑ جس دا وعدہ نال
تہاڈے ہویا۔
جِس دن اساں سمیٹ اسماناں دی کرنی ایں پوتھی دے ورقے دے
وانگوں۔ (اُس دہاڑے) پہلی وار جِویں خلقاوٹ کیتی ہے سی اُنجے
کر ساں۔ ایہہ کرنی اے ساڈے ذِمّے تے اِس نُوں کرنا ای کرنا۔
وِچ زبور اساں سی دسیا ایہہ متوَنی دس کے۔ میرے نیکو کاراں نُوں
ایں سوبھے وارث اس دُنیا دا ہونا۔
عابد لوکاں واہتے اِس وچ اِک پیغام اے۔
اساں تے تینُوں کُل جگ واہتے رحمت کر کے گھلیا ہے وے۔ (١٠٧)
تُوں سمجھا جے مینُوں تاں ایہوا سمجھایا جاندا ہے وے جے معبود تہاڈا
اوہ معبود اِکلّا، کیہ مُڑ میری اِس آکھی نُوں من ٹُرو گے۔ (١٠٨)
جے کر اوہ اُس توں مُنہ موڑن کہہ دے میں اِک تول تہانُوں کہنی کہہ
دتی اے اپنی۔ اےہہ خبر نا ہ مینُوں کوئی جس دا وعدہ نال تہاڈے ہویا ہویا اوہ
نیڑے آپُجیا ہے وے یا اوہ اجے دُراڈا ہے وے۔
اوہ تہاڈی مُونہوں کڈھی نُوں وی جانے اندر ڈکّی نُوں وی جانے۔
مینُوں ایناں ای دِسدا اے ہو سکدا اے (اِس مہلت وچ) ازمائش ای
کوئی ہووے چار دِہاڑے موجاں مانن دی یا چُھٹّی ہووے۔
ایہہ دُعا پیغمبر کیتی ربّا حُکم سُنا دے اپنا حقّا سچّا اُنہاں دی بَک بَک
دے بارے۔ بے شک رب اساڈا ہے وے رحمت کرنے والا، عرضاں سُننے
والا۔(١١٢)