islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الشعراء (مکی) آخری حصہ

سورت الشعراء (مکی) آخری حصہ

سورت الشعراء (مکی) آخری حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

مال اولاد جدوں ناہ کم کِسے دے آسی۔
جدوں کچہری وِچ خدا وی، دھوتے دل ای کم آ سکنا۔ (٨٩)
تے بچ ٹُرنے والے واہتے جنت نیڑے کیتی جاسیں۔
گمراہواں نُوں دوزخ صاف نظر آوے گا۔
اُنہاں کولوں پُچھیا جاسیں کِتھے جے اوہ پُوجا کر دے رہے جِنہاں دی۔
اللہ نُوں اِک پاسے کر کے کیہ اوہ مدد تُہاڈی ہے نیں کرنے جوگے یاں اپنی
ای کر سکدے نیں۔
فیر اُس دے وِچ مُودھے سُٹے جاسن گے اوہ تے گمراہے ہوئے سارے۔
بلکہ سب شیطانی ٹولے۔
اوتھے اوہ اِک دُوجے دے گل پَیندے ہوئے ایہہ منن گے۔
سونہہ اللہ دی صاف اسیں ساں گمراہی وِچ۔
جگ سارے دے رب دے ساہنویں جد تہانُوں جاتا ہے سی۔
سانُوں تے ایہہ پاپی ای لَے ڈُبّے۔
ہُن اساڈی کون شفاعت کرنے والا۔
ناہ کوئی ننگا ساتھی۔
جے اِکوارا سانُوں موقع مِل جائے تاں مومن بنئیے۔
بے شک ایس (حقیقت) اندر عِبرت ہے وے چوکھے مُڑ وی من دے
ناہیں۔
رب تیرا ای قوت والا رحمت والا۔
نُوح کیاں وی پیغمبراں دی اِک ناہ منّی۔ (١٠٥)
اُنہاں دا ای اوہ لگدا سی۔ تے اوس اُنہاں نُوں سمجھایا بچ بچا کے عُمر
گذارو۔
میں نرول (کھرا) سُنیہا لے کے آیاں کول تُہاڈے۔
اللہ دا ڈر اندر پالو تے میرے ای آکھے لگو۔ اِس دا اجر تُہاڈے کولوں میں
ناہ منگاں۔ اجر میرا تے جگ سارے دے رب دے کول اے۔
بس اللہ دا ڈر ای اپنے اندر پالو تے میرے ای آکھے لگو۔
آکھن لگے کیہ اسیں من ٹُریئے تیری، تیرے پِچھے لگّن والے ہے نیں سارے۔
اوس کہیا اوہ لوکی کیہ کُجھ کر دے رہے نیں عِلم ناہ اِس دا مینُوں۔
مُل اُنہاں دے کمّاں دا رب میرے پانا۔ جے کر سمجھو۔
میں جیہڑے ایمان لیاون اُنہاں نُوں چھڈّن والا اپنے کولوں۔
میں تے سِدھم سِدھا مندیوں ٹوکن والا۔
آکھن لگے نُوح! جے تُوں باز ناہ آیوں، تُوں پتھر وڑوں ساڈے ہتھوں مر جانا
ایں۔
رب اگے فریاد اُس کیتی قوم میری تے آکھے لگّن وَل ناہ آوے۔
میرے وِچ تے اُنہاں دے وِچ تُوں نیاں ہُن کر دے کُھلم کُھلا۔ تے
مینُوں تے میرے مومن سنگ ٹُروواں نُوں کڈھ لَے ایتھوں۔
تے مُڑ اُس نُوں سن سنگیاں دے بیڑی بھر کے اساں بچایا۔
تے باقی دے سارے غرق اساں کر دِتے۔
اِس (ہونی) دے وِچ عِبرت اے۔ اے پر چوکھے لوکی بے ایمان ای
ہوندے۔
پر کیہ ہویا، رب تیرا ای غلبے والا رحمت والا۔
عاد کیاں وی پیغمبراں دی ناہ منّی سی۔
ہُود بھرا اُنہاں دے ای سمجھایا ہے سی کیوں نہیں خوف خدا دا کر دے۔
میں رسول نرول سُنیہا لے کے ول تُہاڈے آیا۔
خوف اللہ دا اندر پالو نالے میرے آکھے لگو۔
اس دا اجر تُہاڈے کولوں میں ناہ منگاں۔ اجر میرا تے سارے جگ دے رب
دے کول اے۔
ٹِبیاں اُتے اُسار اُساری جاندے او لاحاصل۔
ایویں گڑھیاں پائی جاؤ۔ ایتھے جویں ہمیشہ رہنا۔
اِک دُوجے تے جد چڑھدے او ڈاہڈے جابر بن چڑھدے او۔
خوف خدا دا اندر پالو نالے میرے آکھے لگو۔
اُس دا خوف دِلاں وِچ رکھو، جِس نے دِتا اوہ تہانُوں جس دا علم تہانُوں۔
اوس تہانُوں چوکھر دِتے تے جاتک دِتے۔
باغ بغیچے سومے دتے۔
مینُوں ڈر اے کِسے دِہاڑے ڈاہڈے کِسے عذاب تہانُوں آ پھڑنا ایں۔
آکھن لگے تُوں اسانُوں متّاں دیویں یا ناہ ہوویں متیالاں چوں ساڈے واہتے
اِک برابر۔
اِنج دِیاں گلّاں لوکی مُڈھوں کہندے آئے۔ (١٣٧)
سانُوں کجھ ناہ ہوسی۔
اِنج اُنہاں نے کُوڑ ای جاتا اُس دی گل نُوں۔ تے اُنہاں نُوں اساں مُکایا۔
اِس ہونی دے وِچ عبرت اے۔ پر چوکھے ناہ منن والے۔
رب تیرا اے، شک ناہ کوئی غلبے والا رحمت والا۔
پیغمبراں دی گل ثمودی لوکاں نے وی کُوڑ ای جاتی۔
اُنہاں دے ای لگدے صالح جد اُنہاں نُوں سمجھایا سی خوف خدا دا اندر
پالو۔
میں رسول تُہاڈے ول آں، کھرا سُنیہا دینے والا۔
ڈرو خدا توں نالے میرے آکھے لگو۔ میں تُہاڈے کولوں اجر اِس کم دا منگدا
ناہیں۔ اجر میرا تے جگ سارے دے رب دے کول اے۔
کیہہ تہانُوں چھڈیا جاسیں ایتھے جو کُجھ ہے وے اُس دے وِچ ای موجاں مانن
واہتے ایہناں باگاں ایہناں جل جاواں دے اندر، کھیتاں دے وِچ کُولے
کُولے گبھیاں والڑیاں کھجیاں وِچ پربت گھڑ کے گھر بناندے ہوئے
پھنڈو۔
ویکھو ڈر دے رہوو خدا تُوں میرے آکھے لگو۔
اُنہاں دی ناہ منّو اُکا جیہڑے حدوں لنگھن والے۔ (١٥١)
یعنی جیہڑے رہتل وِچ وگاڑاں پاندے پر (حالات) سوارن دی ناہ
کوشش کر دے۔ (١٥٢)
اُنہاں کہیا تُوں تے ٹُونے تھلّے آیا ہویا لگّیں۔
تُوں اساڈے ورگا ای تے بندہ ہے ویں تے جے کر سچ تیرے پلّے لے کے
آ اچرجل کوئی۔
اوس کہیا ایہہ ڈاچی ہے جے اک دہاڑے ایہہ واری دا پانی پِیسی اک
دہاڑے اپنی واری دا تُسیں پِیسو۔
اِس نُوں ماڑی نیت دے نال ہتھ ناہ لانا نہیں تاں تُسیں عذاب وڈیرے
وِچ پھس جاسو کِسے دہاڑے۔
پر اُنہاں کھچ اس دی وڈھی جس تے پِچھوں تاون لگے
کیوں جے آن عذاب سی اُنہاں نُوں پھڑیا اِس (ہونی) وِچ اِک عِبرت
اے۔ اے پر چوکھے لوک ناہ منن۔
(پر کیہ ہویا) رب تیرا اے غلبے والا رحمت والا۔
لُوط کیاں وی ناہ منّی سی پیغمبراں دی۔
لُوط اُنہاں دے لگدے اُنہاں نُوں سمجھایا کیوں نہیں کر دے خوف خدا دا
میں رسول تُہاڈے ول آں کھرا سُنیہا لے کے آیا۔
خوف خدا دا دل وِچ پالو آکھی منّو میری۔ (١٦٣)
میں ناہ اجر تُہاڈے کولوں اِس دا منگاں۔ اجر میرا تے جگ سارے دے رب
دے کول اے۔
دُنیا بھر وِچ نڈیاں ول تُسیں ای ڈھکو۔ (١٦٥)
تے اُنہاں ول گوہ کرو ناہ رب تُہاڈے واہتے زالاں کر کے ہے جِنہاں نُوں
پیدا کیتا ہویا۔
سچ تاں ایہہ وے واگ تُڑانی قوم تُسیں او۔
آکھن لگے جے تُوں لُوط باز ناہ آیوں تینُوں ایتھوں چک دیواں گے۔
اوس کہیا ایہہ وسب تُہاڈا میں ات ماڑا گِن دا۔
فیر دُعا منگی جے ربا ایہناں دے اس وسبوں مینُوں تے میرے گھریالاں نُوں
وی تُوں بچائیں۔
تے مُڑ اساں بچایا اُس نُوں تے سب اُس دے گھریالاں نُوں۔
بس اِک بُڈھکر رہ گئی پِچھے رہندلیاں دی سنگت دے وِچ۔
اوہ رہندل اسیں مار مُکائے۔
پھَنڈ اساں اُنہاں نُوں دتی پھانڈے دی پتھروڑ اوہ ہے سی ڈاہڈی جیہڑی
اُنہاں دبکیلاں تے وسّی۔
اِس (ہونی) وِچ اِک عِبرت اے۔ اے پر چوکھے لوکی منن ول ناہ آون۔
(پر کیہ ہویا) رب تیرا اے غلبے والا رحمت والا شک ناہ کوئی۔
جھنگیالاں وی پیغمبراں دی مُول ناہ منّی۔ (١٧٦)
جدوں شعیب کہیا اُنہاں نُوں خوف خدا دا کیوں نہیں کر دے
میں رسول تُہاڈے ول آں آیا ہویا میں گل وَل دی کردا نائیں۔
ویکھو رکھو خوف خدا تے میرے آکھے لگو۔ (١٧٩)
میں اجر اِس دا نہیں تُہاڈے کولوں منگدا۔
اجر میرا تے سارے جگ دے رب دے کول اے۔
مین اپنے نُوں پُورا رکھو۔ تے ناہ دئیو لوکاں نُوں۔ تول اڈول بناؤ اپنا۔
تے لوکاں نُوں دئیو ناہ چیزاں تُسیں گھٹا کے اِنج رہتل وِچ پھرو ہنھیر
مچاندے ناہیں۔
اُس دا خوف کرو جِس پیدا ہے تہانُوں کیتا، نالے سارے پہلڑیاں نُوں
آکھن لگے تُوں لگناں ایں ٹُونے تھلّے آیا ہویا۔
تُوں اساڈے ورگا ای تاں بندہ ہے ویں ساڈی جاچے تُوں کڑلیاں لوکاں
وِچوں۔
سُٹ اساڈے اُتے کوئی تُوں اسمانوں ٹوٹا جے کر تُوں سچیاراں وِچوں۔
اوس کہیا سب ساراں رب نُوں ہین تُہاڈے عملاں بارے۔
تے اُنہاں نے اِک ناہ منّی تے مُڑ اک دن بدلاں والے آن عذابے نپّیا سی۔
اِس ہونی دے وِچ عبرت سی۔ اے پر چوکھے لوکی منن والے ناہیں۔
(غم نہ کر تُوں) رب تیرا ای غلبے والا رحمت والا۔
ایہہ (قرآن) اُتارا اک ہے وے سب دے رب دی۔ ایہنُوں لے کے
آیا ہے وے اک امانت دار فرشتہ دِل تیرے تے (سدھا) تاں جے تُوں
وی دبکالاں دے وِچوں تِھیویں۔ (١٩٤)
ایہہ بے اڑچی عربی بولی دے اندر اے، تے گل اِس دی ہے کتاباں
پہلوں آئیاں دے اندر وی۔
کیہ ایہہ گل ای اِس نُوں پیڈا اُنہاں واہتے ناہ کر جاندی، جے علم اِس دا
اسرائیلی علماواں نُوں ہے سی۔
تے جے اِس نُوں ہور کسے بولی وِچ گھلدے۔
تے اُنہاں نُوں اوہ سناندا اُس دے تائیں اوہ کِنج اِس نُوں من سکدے سن
(غیر زبان ہونے دے پاروں)۔
جُرمی لوکاں وِچ اساں انج ہے ناہ منّنے نُوں بھر دِتا ہویا۔
ہُن وی اُنہاں نے ناہ منّن دے ول آؤنا۔
ایتھوں تک جے اوکھے کسے عذابے پَیسن۔
اوس اچانک ای آ جانا جد اُنہاں نُوں چِت ناہ چیتا ہوسی۔
فیر آکھن گے کدے اسانُوں کُجھ ڈِھل مِلدی۔
اج عذاب اساڈے دِلے واہتے ایڈے سَوڑے کیوں نیں۔
تُوں سوچ آپوں اسیں اُنہاں نُوں سالاں بدھی رجواں دئیے۔
تے فیر آوے اُنہاں اُتے جس دا کارا نال اُنہاں دے۔
اُنہاں دے کِس کم آوے گی اوہ سب عیش گذاری۔
اساں کسے وی وستی نُوں ناہ مار مُکایا جد تائیں ناہ ہُوڑنہارے اُس وِچ
گھلے۔ جھونن واہتے کیوں جے اسیں دھروہی ناہیں۔ (٢٠٩)
بُھوت ناہ لے کے (ایہہ گھل) آئے۔ ناہ اوہ اینے جوگے ای نیں ناہ
اُنہاں دی واہ اینی اے۔ اِس دے ہین سنن توں اوہ تاں وانجے ہوئے۔
اِس کر کے تُوں نال اللہ دے ناہ معبود کسے نُوں سدِّیں مت عذابے ہویاں
وِچوں تھیویں۔ اپنے لگدے لایاں نُوں وی جھونا دے تُوں۔
کھمب کھلار اُنہاں دے واہتے جیہڑے تیری من ٹُریاں چوں۔
تے جے اوہ کن پوشل مارن صاف سُنا دے لاگا داگا ناہ کوئی میرا کرتُوتاں
دے نال تُہاڈے۔
کر توکّل اُس دے اُتے جیہڑا غلبے والا ہے وے رحمت والا تک رہیا ہوندا
اے جد تُوں اُٹھیں۔ یا نمازی لوکاں دے وِچ پھر ٹُر رکھیں۔ بے شک اوہ
وے سُننے والا جانن والا۔
کیہ تہانُوں دس دیاں میں کِس کِس اُتے بُھوت اُتر دے۔
من گھڑ بَھیڑے لوکاں اُتے۔ کَن رَس والے کُوڑ کڑل ای کم جِنہاں دا۔
کَوِیاں تے وی مغز جِنہاں دے راہوں بُھلّے ای لگدے نیں۔ تُوں نہیں
تکیا اوہ ہر پاسے بھنبھل بُھوسے کھاندے پِھردے تے جو کہندے آپ
ناہ کر دے۔ (٢٢٦)
ایس قبیلے توں اوہ وکھرے جیہڑے ول ایمان لیائے نالے چنگے عمل
کمائے۔ اوہ اللہ نُوں یاد ہر ویلے کر دے رہندے۔ تے جد اُنہاں نال
ودھیکی کوئی ہووے واری ای پرتاندے۔ جیہڑے لوک ودھیکی کر دے
سمجھ اُنہاں نُوں لگ جاوے گی کیہڑا موڑ اُنہاں نے مُڑنا۔