islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت الشعراء (مکی) پہلا حصہ

سورت الشعراء (مکی) پہلا حصہ

سورت الشعراء (مکی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

طا سینمِیم۔(١)
کھریاں کھریاں گلاں والی الکتاب دِیاں ایہہ گلّاں۔
تُوں اِس تے کیوں جھُردا ہویا جان ونجاویں جے ایہہ تیری من دے ناہیں۔
جے ضروری اِس نُوں گِینے گھل سکنے آں اُنہاں اُتے اسماناں توں اسیں
نشانی ایس طرحاں دی جس دے اگّے رہ جاون نیں دَھوناں جُھکیاں۔
(سوچ) کدوں رب تیرے ولّوں مت اُنہاں دے ول ناہ آئی جس توں
اُنہاں مُنہ ناہ موڑے۔
ہُن وی ایہہ مُنکر ای ہوئے۔ جھبدے ایہناں کول آجاسیں اوہ سچیائی جس
نُوں ایہہ سن چگھدے رہندے۔
کیہ دھرتی دے ول کدے ناہ ایہناں تکّیا کم دیاں چِیزاں قِسماں قِسم دِیاں
اِس اُتے کِنّیاں اساں اُگائیاں۔
اِس گل اندر سوچ بھری اے۔ مُڑ وی چوکھے من دے ناہیں۔
رب عزیز رحیم اے تیرا شک ناہ کوئی۔
تے جد رب تیرے مُوسیٰ نُوں ایہہ گل آکھی۔ مُشرک لوکاں دے ول جا
تُوں۔
فرعون دے سنگی ساتھی ہو سکدا اے آکھے لگن۔ (١١)
اوس کہیا میں ربّا ڈرناں اوہ میری گل بُھنجے سُٹن۔
سَوڑ دِلے وِچ (اِس توں) پیندی، کُھل کے گل ناہ میتھوں ہووے خورے۔
ہارُون نُوں وی پَنڈ چُکا ایہہ۔
نال اُنہاں دے ہوئی ورتی نالے ماڑی میرے کولوں۔ اوہ جانوں ای لین
ناہ مینُوں۔
فرمایا کجھ وی ناہ ہوسی۔ دونویں ای آیات اساڈی لے کے جاؤ۔ میں تُہاڈے
نال تہانُوں بوہڑن والا۔
فرعون نُوں جا کے آکھو اسیں رسول آں جگ سارے دے رب دے۔
اسرائیل کیاں نُوں کر دے نال اساڈے۔
اوس کہیا ساڈے وِچ ای چھوٹی عُمر گزاری ساڈے کول ای پلیؤں۔
تے کِنے ای سال اساڈے نال بتائے۔
تے تُوں جو کُجھ وی کیتا سی اوہ کیتاسیں تیرا کیتا۔ تُوں ناشُکرے لوکاں وِچوں
اوس کہیا میں اودوں کیتا اوہ کیتا سی تے بے شک اوہ بُھل سی میری۔
میں تُہاڈے کولوں ڈر کے فیر تُہاڈے کولوں نسیا۔ مُڑ رب میرے مینُوں
کیتا وزن گلّاں دا کرنے والا۔ تے مینُوں وی پیغمبراں وِچ اوس رلایا۔ (٢١)
تُوں احسان جتاون لگوں میرے اُتے اودھر اسرائیل کیاں نُوں اپنے
کامیں کر کے رکھی رکھیا۔ (٢٢)
فرعون ایہہ پُچھیا کیہ اوہ جس نُوں آکھیں ہے رب سب دا۔
موسیٰ دسیا اسماناں دا دھرتی دا تے اُنہاں وِچ دی ہر شے دا اوہ پالنہارا۔ جے
یقین تہانُوں آوے۔
اپنے کول دیاں نُوں مُڑ فرعون کہیا جے گل سُنی جے۔
موسیٰ گل نُوں ہور رلایا جے اوہ رب تُہاڈا وی اے بلکہ رب تُہاڈے پِچھلے
پیو دادے دا۔
فرعون ایہہ اگوں کیتی (لوکو) ایہہ رسول تُہاڈے ول جو کہندا میں آیاواں
جھلا جاپے۔
(موسیٰ) کہیا اوہ تاں رب اے چڑھدے دا وی لہندے دا وی تے اُس دا
وی جو کُجھ دوہاں دے وِچکار اے جے کر سمجھو۔
اوس کہیا جے تُوں معبود بنایا کوئی ہور میرے توں وکھرا، تینُوں بندیوان
بناساں۔
مُوسیٰ کہیا میرے کول نتارو شے کوئی ہووے بھانویں۔
اوس کہیا لے آ مُڑ اِس نُوں جے تُوں گل دا سچا ہے ویں۔
(اِس تے) مُوسیٰ نے جاں عاصا اپنا سُٹیا اوہ سچ مُچ دا ناگ ای لگیا۔
تے جاں اپنا ہتھ اُس کڈھیا اوہ لوکاں نُوں چِٹا لگا۔ (٣٣)
اوس کہیا مُڑ کول دیاں سرداراں تائیں ایہہ تاں کوئی جادُوگر گُناں دا پُورا۔
اپنے جادو دے سِر اُتے ایہہ تہانُوں اِس ونڈ وِچوں کڈھنا چاہندے، دسّو کیہ تُسیں
کہندے او۔ (٣٥)
اُنہاں کہیا اِس نُوں سنے بھرا اِس دے ڈِھل دِتی جائے۔ تے شہراں وِچ
حشرے گھلئیے۔
جادُوگر بُلوائے جاون واہوا سُرتے (عقلاں والے)۔
اِنج اکٹھے کیتے گئے اوہ سب اک تھاویں اِک دہاڑے تے اِک ویلے۔
لوکاں نُوں وی کہیا گیا سی اِس دن کٹھے ہونے واہتے۔
(من وِچ دھڑکی) جے اج جادوگر ایہہ (موسیٰ تے ہارون) ای جِتے شاید
سانُوں لڑ اُنہاں دا ای پَے جائے پھڑنا۔
جد اوہ جادُوگر سب آئے اُنہاں نے فرعون کولوں جِت جانے دی
صُورت دے وِچ پُچھیا سانُوں وی کُجھ مِلسی۔
اوس کہیا ہاں مِلسی نالے میرے نیڑے وی ہو جاسو۔
مُوسیٰ نے اُنہاں نُوں للکر ماری سُٹو جو کُجھ سُٹنا ہے جے۔
اُنہاں اپنے رسّے سُٹے ڈنڈے سُٹے تے بولے جے سونہہ فرعون دی وڈوں
دی جِت اساڈی ای ہووے گی۔
موسیٰ نے مُڑ عاصا سُٹیا جس نے بے اثر کر دِتا اُنہاں سی جو سانگ رچایا۔
تے اوہ جادُوگر سارے سِر پرنے ڈِگے۔
بول پئے اوہ من لیا اے جگ دے رَب نُوں۔ (٤٧)
(اوہوا جیہڑا) رب اے مُوسیٰ دا تے نالے ہارون دا۔ (٤٨)
فِرعون ہُن ایہہ کہیا جے اِس اُتے ایمان تُسیں لے آئے ہے او میتھوں
پُُچھن توں ایں پہلاں۔
اوہ لگدا اے گُرو تُہاڈا۔ اوسے سحر پڑھایا لگدا ہے تہانُوں سمجھ تہانُوں (اس
حرکت دی) لگ جاوے گی۔ میں تُہاڈے ہتھاں پیراں نُوں وڈھ دیساں
آڈے دا تے یا سبھناں نُوں پھاہے لاساں۔
اوہ بولے پر اوہ ناہ کوئی کیوں جے اپنے رب دے ول ہن مُنہ اساڈے۔
ہُن تاں ایہو لالچ سانُوں رب اساڈا ساتھوں ہوئیاں بُھلّاں بُھلّے۔تے اِس
ہوئے سب توں پہلے منن والے (فرعونی ونڈ اندر)۔
تے مُوسیٰ نُوں اساں اشارہ ایہہ کر دِتا۔ راتوں راتی میرے بندیاں نُوں کڈھ
کھڑ تُوں پِچھا سرپر ہوسی تُہاڈا۔
مُڑ فرعون حشرے گھلے شہروشہری۔
(ایہہ گھمنڈ سی اُس نُوں) اوہ گِنویں لوکاں دا ٹولہ۔
اُنہاں ایویں ساڈے غُصّے نُوں بھڑکایا۔
کیوں جے ساڈے سبھناں کولوں لوکی کمبدے۔
اُس فرعون کیاں نُوں کڈھیا (آخر) باگاں وِچوں چوئیاں وِچوں۔
گنجاں وِچوں، سُوہجھل تھاواں وِچوں۔ (٥٩)
ایس طرحاں ای وارث اسرائیل کیاں نُوں اساں بنایا (اگے چل کے)۔
دن چڑھیا تے اوہ اُنہاں دے پِچھے لگے۔
تے جاں اک دُوجے نُوں تکیا دوہاں ولاں۔ مُوسیٰ دے سنگی ڈر بولے
اسیں نپیولے (پھڑے گئے)۔ (٦٢)
اوس کہیا اِنج ہوسی ناہیں میرا رب جد میرے نال اے اوہ اساڈے
واہتے کوئی راہ کڈھ دیسی۔
تے اُس ویلے اساں اشارہ ایہہ موسیٰ نُوں کر دِتا سیں ٹُر جا پانی وَلّے
تُوں عاصے دے سِر تے، پانی پاٹا، ہر پاڑ اُس دا اِنج لگا جے کوئی ٹِلّہ وڈّا
سارا۔
اینے چِر وِچ دُوجے ول وی کول اساں لے آندے۔
پر مُوسیٰ نُوں اساں بچایا نالے اُس دے سنگیاں نُوں دُوجی دِھر نُوں
غرق اساں کر دِتا۔
اِس (ہونی) وِچ گل اے سوچن سمجھن والی۔ چوکھے ول پر من دے ناہیں۔
غم نہ کر تُوں رب عزیز رحیم اے تیرا۔
گل تُوں ابراہیم آلی وی کر ایہناں اگے۔
پیو اپنے تے قوم اپنی نُوں اوس کہیا سی کیہ او پُوجن لگے ہوئے۔
پرتائیو نیں، اسِیں بُتاں دی پُوجا کر دے۔ تے ہاں اُنہاں دی پُوجا وِچ لگے
رہنے والے۔
اُس پچھیا کیہ ایہہ تُہاڈی آکھی کوئی سُن دے وی نیں۔
کُجھ سوارن کجھ وگاڑن وی دسّو ایہہ تُہاڈا۔ (٧٣)
بولے وڈکڑیاں نُوں اِنجے کر دے ہوئے تکدے آئے۔ (٧٤)
اوس کہیا جے ایبھی غور کدے کِیتا جے تُسیں کِنہاں دی پُوجا کر دے۔
آپ تُسیں وی اَتے تہاتھوں پہلاں ہوئے پیو دادے دی۔
ایہہ ناہ مینُوں وارا کھاندے، مینُوں وارا سارے جگ دا رب ای کھائے۔
اُس نے مینُوں پیدا کیتا۔ اوہوا مینُوں رستہ دسّے کھانے پینے نُوں وی مینُوں
اوہوا دیندا، ماندہ ہوواں تے اوہوا ای ول وی کردا۔
اوسے دے ہتھ موت اے میری۔ اوسے ای مُڑ زندہ کرنا۔
اوسے تے ای تک اے میری جے بُھلّے گا میرِیاں بُھلاں لیکھے کرنے والے
دِن نُوں۔
ربّا مینُوں ول دیویں تُوں (قول عمل نُوں) وزن کرن دا۔ تے چنگیاں دے
سنگ رلائیں۔
اوہ بنائیں جس نُوں لوکی چنگیاں آکھن۔
مینُوں چنگے چوکھے والی جنت دا حقدار بنائیں۔
پیو میرے نُوں ربّا بخشیں بے شک اوہ راہ بُھلیاں وِچوں
ربّا میری پت ناہ لائیں حشر دہاڑے۔