islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورت العنکبوت (مکی)

سورت العنکبوت (مکی)

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام میم۔ لوکی ایس بُھلیکھے وِچ نیں اوہ چُھٹ جاسن ایناں کہہ کے
ہے ایمان اساں لے آندا تے اَزمائے جاسن ناہیں۔ (٢)
اُنہاں نالوں پہلاں دے وی لوک اساں ازمائے تے اللہ نے اِنج
نکھیڑا کر دِتا سی کیہڑے ولاں سچ کہیا سی کیہڑے ولاں جُھوٹھ کہیا سی۔
مندیاں کاراں کرنے والے ایس بُھلیکھے، ساڈے کولوں بچ جاون
گے۔
ایہہ اندازے جُھوٹ اُنہاں دے۔
جس نُوں ایہہ یقین اے اللہ اگے پیشی ہونی ہے وے اوہدے واہتے
اوہ الٰہی ویلا آ کے رہنا، اللہ ہے وے سُننے والا جانن والا۔
تے جس نے وی اُدّم کیتا جان اپنی دے واہتے کیتا، اللہ لوکاں دے
عملاں دا بُھکھا ناہیں۔ جیہڑے ول ایمان لیائے نالے چنگے عمل کمائے۔
اُنہاں کولوں ہوئیاں بُھلّاں دھو دیواں گے تے اُنہاں دے (چنگے)
عملاں دے ول تک کے نال اُنہاں دے ول ورتاں گے۔
لوکاں نُوں مت ایہہ اساڈے ولّوں ہے وے، جَن دیاں نال وتِیرہ
سوہنا رکھو ہاں جے اوہ دبا ایہہ پاون میرے نال شریک رلا تُوں اس
دے تائیں تیری علم ترکڑی تے ناہ جیہڑا پُورا اُترے تاں آکھے ناہ لگ
اُنہاں دے، میرے ول اے پرت تہاڈی اودوں میں تہانُوں دسّنا کیہ تُسیں
رہے کر دے۔(٨)
جیہڑے ول ایمان لیائے تے چنگے ای عمل کمائے صالح لوکاں وِچ
شمار، اُنہاں نُوں کرساں۔
لوکاں وِچوں اوبھی مُونہوں جیہڑا آکھے اللہ تے ایمان اے میرا پر اللہ
دی راہ اندر جاں دُکھ اپڑے سُو لوکاں ولّوں آئی نُوں وی اوہ عذاب الٰہی
کہندا، تے جد تیرے رب دے ولّوں مدد مِلے سو آکھن لگدا اسیں تہاڈے
سنگی، اللہ خوب سمجھدا ہے وے کیہ لوکاں دے اندراں وِچ اے۔
اوہ واقف اے اُنہاں توں وی جیہڑے ول ایمان لیائے۔ اُنہاں
توں وی جیہڑے لوک منافق ہے نیں۔
کافر لوکی مومن لوکاں نُوں ایہہ کہندے لگّو ساڈے پِچھے اسیں
تہاڈے پاپ سِراں تے چا ونجاں گے، اوہ ناہ چُکن والے ہوسن اک وی
پاپ اُنہاں دا اوہ تے کُوڑ مریندے۔
ہاں چُکن گے اوہ بھار اپنے تے اُنہاں دے بھاراں اُتے بھار
ودھیرے آ جاون گے، روز قیامت اُنہاں کولوں پچھیا جاسی جو جو کُوڑ اوہ
گھڑ دے رہے سی۔ (١٣)
نُوح نُوں اُس دے لوکاں ول اساں ای گھلیا پنج داہے گھٹ دس
صدیاں سی اوہ رہیا اُنہاں دے اندر اُنہاں نُوں طوفان نپ لیا سی،
اُنہاں دے اَت چانے پاروں اساں بچا لیا سی نُوح نُوں، اُس دے بیڑ
سواراں نُوں وی تے اِنج بیڑی نُوں کر دِتا کُل جگ واہتے اِک نشانی ابراہیم
اِنجے قوم اپنی نُوں سی ایہہ سمجھایا اللہ دی ای کرو عبادت تے خوف اُس دا
اندر پالو ایہوا چنگی گل تہاڈے واہتے ہے وے جے کر سُوجھ تہاڈے
اندر۔
اللہ نُوں اِک پاسے کر کے کرو بُتاں دی پُوجا، جُھوٹھا اِنج اُسار اُسارو، اللہ
نُوں اک پاسے کر کے کرو عبادت تُسیں جِنہاں دی ہتھ اُنہاں دے رزق
تہاڈا ہووے ناہیں۔ ویکھو لبھو رزق اپنے نُوں اللہ کولوں اوسے دی ای کرو
عبادت تے اوسے دی شُکر گُزاری، اوسے ول ای پرت ہونی اے۔
جے اِنکاری او اللہ دے تاں (ایہہ سوچو) کِنِّیاں قوماں نے انکار
تہاڈے توں پہلاں وی کیتا، پیغمبر دا کم اینا ایں (لوکاں تائیں) ایہہ
پیغام نرول اپڑا دے۔
اللہ ای پیدائش دا مُڈھ بنھدا فیر اوسے نُوں دُہرائے اوہ کیوں ناہ ایہہ
کرِشمہ سوچو ایہہ کم اللہ واہتے سوکھم سوکھا ہے وے۔
آکھ اُنہاں نُوں دُنیا دے وِچ پِھر کے ویکھو پیدا اوہنے جویں ایہہ
خلقت پہلاں کیتی مُڑ وی اُنجے دُوجی واری پیدا کر سی، بے شک اللہ ہر
شے اُتے قادر ہے وے۔ (٢٠)
جِس نُوں چاہے وِچ عذاباں دے اوہ پائے۔ جِس تے چاہے مِہر وکھائے
تے اوسے ول مُڑنا ہے جے۔ (٢١)
تُساں اساڈے کولوں نس کے کِتھے جانا دھرتی یا اسماناں اندر۔ اللہ نال
مُتکّا لایاں کِسے تہاڈا ناہ تے بازُو بننا ہے وے ناہ امدادی۔
اللہ دی آیاتوں جیہڑے مُنکر ہوئے تے اُس اگے مُڑ پیش ہونوں،
اوہوا میری رحمت توں بے حِرصے ہوئے تے اُنہاں دے واہتے ای اے
مار دُکھاوِیں۔
ایسے اُتے سی قوم اُس دی رہی کھلوتی جانوں مار مُکاؤ اُس نُوں یا مُڑ
اگ دے ای مُنہ پاؤ۔ تے اللہ نے اگّوں اُس نُوں رکھ لیا سی اُس ہونی وِچ۔
منن والے لوکاں واہتے ڈُوہنگھے نُکتے۔
اوس کہیا سی رب نُوں چھڈ کے بُت پرستی کر دے ہے او اک دُوجے
دے نال تعلق ہونے پاروں اِس دُنیاوی جیون اندر، اے پر جدوں
قیامت آئی اِک تہاڈے وِچوں اِکناں توں پِھر جاسن، تے پھٹکارن گے
اِکناں نُوں اِک تہاڈے اپنے وِچوں، ٹھاہر تہاڈی دوزخ ہو سی تے ناہ اپڑنہار
تہاڈا کوئی ہوسی۔ (٢٥)
اے پر لُوط ای منّی سی مت اُس دی، آخر ابراہیم کہیا جے میں تے
اپنے رب دی خاطر ایتھوں ہور کرے ٹُر جاناں بے شک اوہ اے غلبے والا
حکمت والا۔ فیر اُس نُوں اسحاق اتے یعقوب اساں دے دِتے، تے آل اُس
دی وِچ نبوت سنے کتاب لیاندی تے اجر اُس نُوں دنیا وِچ ای اُس دا دتا،
اگے چل کے وی اُس ہونا صالح لوکاں وِچوں۔ (٢٧)
لُوط اساں سی اِنجے گھلیا، جد اوہنے وی قوم اپنی نُوں سمجھایا سی، دنیا
دے وِچ ہور ناہ کوئی اِنج دی بے حیائی کرنے والا، کر دے ہے او تُسیں جِکن
دی نڈیاں دے ول ڈُھکدے ہے او تے اِنج اگوں (نسل ٹُرن دی) راہ
وڈھدے او، تے کر دے او کُھلم کُھلا ماڑے کم نُوں، قوم اوہدی دے کول
جواب ایہوا ای ہے سی، جے کر تُوں سچیاراں وِچوں تُوں عذاب الٰہی لے آ۔
آخر اوس دعا ایہہ کیتی ربّا اہناں مندیاں دے نال نبڑن واہتے بوہڑیں
مینُوں۔
تے جد ابراہیم دے کول اساڈے گھلے آئے خبر چنگیری لے کے،
ایبھی نال اُنہاں دَس دِتا اُس وستی دے وسنیکاں نُوں مار مُکانا۔ کیوں جے
اوہ اَت چانے سارے۔
اوس کہیا جے لوط وی اوسے وستی وِچ اے آکھن لگے علم اسانُوں کیہڑا
کیہڑا اوتھے اُس نُوں اساں ولا دینا ایں سن گھریالاں، تیویں اُس دی نُوں پر
چھڈ کے اوہ رہیلاں وِچوں۔
جد گھلویک اساڈے آئے لُوط (نبی) ول جھوں گیا اوہ اُنہاں دے
آؤنے تے اندر سَوڑا ٹھیؤ سُو آکھن لگے، ناہ ہو خوفی ناہ کر جھورا تینُوں اساں
ولا دینا ایں سن گھریالاں اک تیری تیویں نُوں چھڈ کے اوہ رہیلاں وِچوں۔
اُس تھاں دے وسنیکاں اُتے اسیں اُتارن والے ہے آں اِک عذاب
اسماناں اُتوں اُنہاں دے بدکار ہونے توں۔ (٣٤)
تے اِنج اُنہاں وِچ اساں اِک عِبرت چھڈی عقل جنہاں وِچ اُنہاں
واہتے۔
مدِیَن ول شُعَیب اساں سی اُنہاں دا ای لگدا گھلیا اوس کہیا جے لوکو
اللہ دی ای کرو عبادت تے چھیکڑ دے دِن نُوں منّو دُنیا دے وِچ گڑبڑ کر
دے کیوں پِھر دے او۔
اُنہاں اوہدی اِک ناہ منّی آخر اِک تھرتھلی اُنہاں نُوں آ نپّیا تے اوہ
اپنے اندراں دے وِچ مُوہدے (موئے) فجرِیں دِسے۔
عادی اتے ثمودی وی اِنجے ای موئے اُنہاں دے کُجھ کُلے اج وی
دِسدے ہے نیں (اُجڑے پُجڑے) اُنہاں دے ہر مندے کم تے
شیطان سی لیپا پوچی کیتی ہوئی۔ تے اُنہاں نُوں (سدھے) راہوں ڈک دِتا
سی اُنج بڑے اوہ سُرتے ہے سن۔
قارون ہامان تے فرعون دی وی اِنجے گل اے۔ مُوسیٰ آیا کول
اُنہاں دے کُھلیاں کھریاں لے کے اوہ مُلک وِچ آکڑ کولوں کم
لیندے سن پر اساڈے ہتھوں کِتھے جا سکدے سن۔ (٣٩)
اِک اِک نُوں اُنہاں دے وِچوں اُنہاں دے کرتُوتاں پاروں اُس
پھڑیا سی۔ اُنہاں وِچوں اِک دے اُتے نھیری سی پتھراول گھلی۔ اِک
دے تائیں چِیکاں پھڑیا اِک نُوں دھرتی وِچ دھسایا اُنہاں وِچوں اِک نُوں
غرق اساں سی کیتا اُنہاں وِچوں۔ ایہہ ضرور اے اللہ اُنہاں نال ودھیکی
مُول ناہ کیتی اپنے نال اُنہاں نے کیتا جو کُجھ وی آپوں ای کیتا۔ (٤١)
رب نُوں چھڈ کے ہور کِسے تے تکیہ کرنے والے جیہڑے حال
اُنہاں دا۔ مکڑی والا اوہنے گھر ضرور بنایا، سب گھراں توں اے پر کچا، گھر
مکڑی دا ای ہوندا اے، گل کدے ایہہ لوکی سمجھن۔
اللہ نُوں معلوم اے ڈاہڈا جس کِسے نُوں اوہنوں چھڈ کے اوہ پکارن،
اوہ غلبے تے حکمت والا۔
ایہہ مثالاں دیندے ہے واں لوکاں نُوں سمجھاون واہتے، مت
اُنہاں توں اوہوا لیندے، جیہڑے سُگھڑ سیانے۔
اللہ نے ہن پیدا کیتے ایہہ اسمان سنے دھرتی دے نال کِسے منصوبے
دے ای تے اِس اندر منن والے لوکاں واہتے نُکتے۔
تُوں پڑھ اِس نُوں اپنے حُکماں وِچوں تیرے ول اساں جو گھلیا، قائم
رہ نماز اپنی تے کیوں جے ایہہ نماز ای ورجے بدکاری توں تے ہر بھیڑوں۔
ذِکر اللہ دے نال ناہ کوئی شے رلدی اے اللہ جانے جو وی گھاڑاں گھڑ
دے ہے او۔ (٤٥)
اہل کتاباں نال کرو ناہ ایویں بحثاں یاں مُڑ جچدے جچدے، بے
وِہارے لوکاں نُوں پر مُڑ وی چھڈ کے اُنہاں وِچوں آپوں ایہو آکھی جاؤ
جو کُجھ ساڈے ول آیا ہے یعنی تیرے ول آیا اے اُس اُتے ایمان اساڈا،
اِکو ای معبود اساڈا تے تُہاڈا تے اسیںں اُس دے اگّے ہاں سِر سُٹنے والے۔
اساں کتاب اُتاری تیرے ول وے ایسے مقصد واہتے۔ اِس کر کے اوہ
لوک جِنہاں دی جھولی اُس نوں پایا اُس نُوں منسن، کُجھ تاں منن اُنہاں وِچوں
لگ پئے نیں اُس نُوں، سچ تاں ایہہ وے ساڈی گل کِسے دے اُتے بِن
کفروناں نُکتہ چینی (کِیڑے کڈھنا)ناہ کوئی کردا۔ (٤٧)
اِس توں پہلاں ناہ تے کوئی تُوں کتاب ای پڑھدا ہے سی ناہ سجے نال
لکھدا ہے سی جس توں شک ایہہ جھوٹھے لوکی کر سکدے سن۔
ایہہ گلّاں تاں اُنہاں دے اندراں نوں کھریاں کھریاں جاپن سُوجھ
جِنہاں دے اندر تے اُنہاں توں انکاری بے سُوجھت ہوون۔
اوہ کہندے نیں اُس دے اُتے رب دے ولّوں کیوں اچرجاں اُترن
ناہیں، کہہ دے اللہ کول اچرجاں میں تاں ہے واں ظاہرم ظاہرا ہُوڑنہارا۔
کیہ اُنہاں دے واہتے ایہو کافی ناہیں۔ اساں کتاب اُتاری ہے
وے تیرے اُتے اُنہاں اگّے تُوں تلاوت جِس دی کردا تے اِس اندر مِہر
اے مت اے منن والے لوکاں واہتے۔ (٥١)
کہہ دے میرے اُتے تُہاڈے اندر کافی ہے اللہ دا شاہد ہونا اُس نُوں
تے معلوم اے جو کُجھ اسماناں دے اندر ہے وے یا دھرتی دے اندر
جیہڑے لوکی باطل نُوں نیں منن والے تے اللہ دے مُنکر ہے نیں اوہوا
گھاٹل (گھاٹا کھاون والے)۔ (٥٢)
اوہ عذاب آون دے واہتے اینویں تینُوں کاہلے پاندے، جے ناہ
وقت مقرر اوہدے واہتے ہوندا اوہ عذاب آ پُجیا ہوندا، اوس اچانک آؤنا
اک دن، اچن چیتی۔
اوہ عذابے تینُوں کاہلے پاندے (اوہ آیا تے) کفروناں نُوں
دوزخ نے وَل لینا ہے وے۔
اوس دِہاڑے ایہہ عذاب اُنہاں نُوں ڈھکسی اُتلے پاسوں تھلڑے
پاسوں تے آکھے گا اپنے کرتُوتاں نُوں چکھو۔
اے میرے ایمانی لوکو میری دھرتی (واہوا) کُھلی تے میری ای کرو
عبادت ہر کِسے نے موتوں مُنہ سلُونا کرنا تے مُڑ ساڈے ول آؤنا ایں۔
تے جیہڑے ایمان لیائے نالے چنگے عمل کمائے اسیں اُنہاں نُوں
وِچ بہشتاں ممٹی والی وسّوں دیساں جس دے لاگے وگدے پانی اوتھے اوہ
ہمیشہ رہسن اجر کماؤواں نُوں واہوا ای چنگا مِلسی۔
یعنی اوہ ول صبر جِنہاں نے کیتا تے رب اُتے ہین توکّل کر دے۔
تے کِنّے ای ہین پرانی رزق ناہ جیہڑے چائی پِھردے۔ اللہ رِزق
اُنہاں نُوں دیندا اوہوا دیندا ہے تہانُوں اوہ سمیع اے اوہ علیم اے۔ (٦٠)
تے جے پُچھیں تُوں اُنہاں نُوں کِس نے (آخر) پیدا کیتا اسماناں نُوں
تے دھرتی نُوں تے چن سورج کِس دی من آہرے لگے۔ اللہ نے ای اوہ
آکھن گے، مُڑ کِدھر نُوں بُھلے ہوئے۔ (٦١)
اللہ جس دے واہتے اپنے بندیاں وِچوں چاہے رِزق ودھیرا کر دے یاں
گھٹ کر دے۔ بے شک ہر شے اُتے قادر ہے وے۔
جے تُوں پُچھیں اُنہاں کولوں اسماناں توں پانی کون وساندا ہے وے
جس توں اگوں موئی ماری مِٹّی زِندہ ہو جاندی اے۔ اوہ آکھن گے اللہ۔
تُوں کہہ دے اللہ نُوں سب تعریفاں زیبن بھاویں چوکھے لوکی عقلوں کم ناہ
لیندے۔ جے کر سمجھو ایہہ حیاتی من پرچاوی کھیڈ اے اگّے دا ای گھر
اے اصلی جیون، جد کدے وی بیڑی دے وچ بہندے ہے نیں لگدے
ہین پکارن رب نُوں سچے دِل توں اُس دے بن کے۔ پر خشکی تے جد
اُنہاں نُوں اسیں لیائیے۔ مُڑ مُشرک دے مُشرک ہوون، تے اوہ ساڈے
احساناں دے مُنکر تھیون، کُچھ دن ہور کرن اوہ موجاں۔ سمجھ اُنہاں نُوں
جھب آ جاسیں۔ (٦٦)
کیہ احسان نہیں اُنہاں نُوں اِس کعبے نُوں جا امن دی کیتا ہے وے
اُنہاں واہتے تے حال ایہہ وے اس دے لاگے لوکی ہین چکیوے
جاندے، کیہ ایمان اُنہاں دا ہے وے باطل اتے تے اللہ دے انعاماں دے
مُنکر تے اُس نالوں ودھ کے ظالم کیہڑا ہوسی اللہ بارے کُوڑ کڑلّاں جیہڑا
جوڑے تے انکار کرے اوہ حق دا کول اُس دے جد آیا۔ کیہ کفروناں دا ناہ
دوزخ وچ ٹکانا۔ تے اوہ لوک جِنہاں نے ساڈی خاطر جھالاں جھلیاں اسیں
اُنہاں نُوں اپنے رستے دس دیواں گے۔ کیوں جے اللہ شکر گزاراں دا ای
سنگی۔(٦٩)