islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورت الفرقان (مکی)

سورت الفرقان (مکی)

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

برکت والی اوہوا ذات اے جِس نے اپنے بندے اُتے ایہہ نتارنہار
اُتاری تاں جے سارے جگ دِیاں اکھاں اِس دے راہیں کھولے۔ (١)
اوہوا ذات اے جِس دے ہتھ وس ایہہ اسمان سنے دھرتی نیں اوس
کِسے نُوں وی پُت اپنا گِنیا ناہیں۔ راج کرن وچ اس دا سانجھی وی ناہ کوئی۔
ہر شے اوسے پیدا کیتی تے اِک اِک نُوں اوس اندازے دے وچ رکھیا۔
لوکی اُس نُوں چھڈ کے اوہ معبود بناون جیہڑے آپ کِسے نُوں پیدا ناہ
کر سکدے تے آپوں خلقیوے ہوئے۔ تے ناہ اوہ کِسے دے مندے
چنگے جوگے ناہ کِسے نُوں مارن جوگے ناہ جواون جوگے ہے نیں ناہ مویاں
نُوں فیر اُٹھانے جوگے۔
کافر لوکی ایہہ کہندے نیں ایہہ تاں جھوٹھی گھاڑ اے اِس دی
جِس وچ ہتھ پوایا اِس دے سنگیاں نے وی ایہہ اُنہاں دا کُوڑ اُنہاں دا
دھکا ہے وے۔
اوہ تاں آکھن ایہہ پُرانے قِصّے ہے نیں جیہڑے اُس لکھوائے
ہوئے تے اُس اگّے شام سویرے ایہہ دُہرائے جاندے ہے نیں۔ (٥)
تُوں کہہ دے ایہہ گھل اے اُس دی جیہڑا جانے اسماناں دی تے
دھرتی دی ہر اوہلک نُوں، بے شک اوہ غفور رحیم اے۔ (٦)
اوہ کہندے نیں ایہہ عجیب رسول اے جیہڑا (ساڈے وانگوں)
کھاندا پیندا بازاراں وچ ٹُردا پِھردا۔ اِس دے نال فرشتہ کوئی کیوں ناہ آخر
نازل کیتا (سانُوں) دبکانے دے واہتے۔
یا خزانہ اِس نُوں ڈِھیندا (مِلدا)۔ یا اوہ باگے والا ہوندا جِس دے پھل چِھل
کھاندا ہوندا۔ اوہ ظالم تاں ایہہ کہندے نیں کیہ اسیں اِس دی من ٹُرِئےے
جِس تے سِحر کِسے نے کیتا۔
تک اُنہاں نے تیرے بارے کیہ کیہ گلّاں گھڑیاں چھڈیاں۔ ایہہ
رستے توں کُھنج گئے نیں۔ ہُن اُنہاں نُوں راہ ناہ مِلنا۔
برکت والی اوہوا ذات اے جے اوہ چاہے اُس نالوں وی ودھیا چیزاں
تینُوں دیوے۔ باغ جِنہاں دے تھلّے پانی وگدے ہوون نالے محل
بنا دے تینُوں۔
سچ تاں ایہہ وے ایہہ قیامت دے مُنکر نیں تے اوسے دے
اِنکاروں ای اساں اُنہاں دے واہتے لمبُو پالے ہوئے۔
اوس اگ نے اُنہاں نُوں اودھر دُوروں ای جِس ویلے تکنا غضب اُس
دے وی گج اُنہاں دے کنِّیں پَیسی۔ تے جد مُشکاں کس کے سُٹے جاسن
گے ایہہ سوڑی تھاویں آکھن گے مَوت آوے (چھیتی)۔
اج ناہ منگو مَوت اکلی منگو کِنِّیاں مَوتاں۔ (١٤)
پُچھ اُنہاں نُوں ایہہ (اگ) چنگی یا اوہ باغ ہمیشی جِس دا مُتّقیاں نال
کارا ہویا۔ اوہ صِلہ اُنہاں دا ہوسی نالے ٹھہر اُنہاں دی۔ (١٥)
اُنہاں نُوں اُس تھاویں مِلسی من مرضی دا تے اوہ دائم اُس وچ رہسن۔
اُس وعدے نُوں پورا کرنا رب تیرے دے اپنے ذمے۔
تے جِس ویلے رب اُنہاں نُوں کٹھا کر سی، اُنہاں نُوں وی اوہ جِنہاں
دی اُس نُوں چھڈ کے رہے عبادت کردے۔ اللہ اُنہاں کولوں پُچھسی۔ کیہ
تُساں نے میرے بندے رستے توں تُھڑکا دِتے سن یا ایہہ آپوں راہوں
بے راہ ہو ونجے سن۔
اوہ آکھن گے توبہ توبہ ایہہ اسانُوں جچدا ناہ سی تینُوں چھڈ کے ہور
کِسے نُوں چارہ ساز(کم بناون والا) بناندے۔ تُوں اِیں ایہناں نُوں وی ہر لوڑیندی دِتی،
اہناں دے پیو دادے نُوں وی دتی ہے سی تے ایہہ (پِھٹ کے) تینُوں
بُھلے تے بربادی جوگے ہوئے۔ (١٨)
یعنی اُنہاں نے تردید تُہاڈی گل دی کیتی (اے کفارو) ہُن عذاب
تُسیں ناہ ساڈا موڑن جوگے ناہ ای اپنی مدد کرن دے قابل ہے او۔ تے جِس
جِس وی شرک تُہاڈے وِچوں کِیتا اسیں عذاب وڈیرا اُنہاں نُوں چکھواساں۔
تیرے توں پہلاں وی گھلے سی پیغمبر جیہڑے اوبھی (اِنجے)
کھاندے پیندے تے بازاریں ٹُردے پِھردے۔ اسیں تُہاڈے چوں اِکناں
تُوں اِکناں راہیں ازمانے آں۔ صبر کرو (تے ویکھو) رب تیرا تے بے شک
ہر شے ویکھ رہیا اے۔
تے اوہ لوک جِنہاں نُوں ایہہ خیال نہیں جے پیش اساڈے اگّے
اُنہاں ہونا ہے وے، ایہہ کہندے نیں کیوں نازل ناہ اُنہاں اُتے
کیتے گئے فرشتے آخر۔ یا اسانُوں رب ای اپنا نظریں پَیندا۔ اُنہاں اپنے
تائیں چوکھا وڈا گِنیا۔ وِتھوں ودھ گل کر دے۔
جدوں فرشتے نظر اُنہاں نُوں آجانے نیں اوہ دہاڑا مُجرم لوکاں واہتے
ڈاہڈا بھارا ہوسی اوہ آکھن گے کاش اُنہاں دا راہ ڈک گھتے۔
اسیں اُنہاں دی کِیتی کتری ول ہوواں گے تے مُڑ اُس دی دھوڑ
اُڈا ساں۔
(دُوجے پاسے) جنتیاں نُوں اوس دہاڑے ٹھاہر مِلے گی چنگی، تے
ریجھاں دا واسا۔
جِس دن بدلاں دی گڑ گج توں اسماناں نے پھٹ جانا ایں اتے فرشتے
گھلے جاسن لاموں لامِیں۔
اوس دہاڑے ہتھ وس ہوسی اُس رحمان حقیقی دے ای۔ تے اوہ ویلا
کفروناں تے تنگی والا ہوسی۔ اوس دہاڑے ظالم اپنے ہتھاں نُوں چک
وڈھسی تے ایہہ کہسی پیغمبر دے والا رستہ میں کدے جے پھڑیا ہوندا۔
ہائے ہائے میں فلانے نوں ناہ یار بنایا ہوندا۔ (٢٨)
اوسے مینُوں ہے سی پُٹھے پاسے لایا اِس مت ولّوں جیہڑی میری جھولی
وِچ سی بے شک ایہہ شیطان (ہمیشہ) انساناں نُوں داء کراندا۔ (٢٩)
رب اگے پیغمبر نے فریاد ایہہ کیتی قوم میری نے ایہہ قرآن اک
چھڈ چھڈائی شے جاتا ہے۔
(رب کہیا جے) ایس طرحاں ای ہر نبی دے دُشمن اسیں بناندے آئے
جُرمی لوکاں وِچوں۔ تینُوں رب تیرا ای کافی ہادی (مت دیون والا) تیرا تے نابھ تیری
پھڑنے والا۔
کافر لوکی ایہہ کہندے نے کیوں اِس تے قرآن نہ گھلیا اکّو واری
سارم سارا۔ بے شک اِنج اساں کیتا اے۔ تاں جے دِل تیرے نُوں نالو نال
اسیں کھلوائی جائیے، تے واہوا ڈھو ڈھب دے نال اُتارا اِس دا کیتا۔ ایہہ
جیہڑی وی گھتکل لے کے کول آوندے نیں تیرے، اسیں جواب اُس دا
وی تینُوں اِنج سمجھاندے جائیے واہوا ڈُھکواں واہوا چنگا۔
جیہڑے ظالم لوکی مُونہاں پرنے دوزخ دے ول دھکے جاسن اُنہاں دا ای
مندا واسا، اوہوا راہوں چوکھے بُھلے۔
مُوسیٰ نُوں وی اک کتاب اساں دِتی سی۔تے ہارون بھرا اُس دے نُوں
اساں وزیر بنایا اُس دا۔ (٣٥)
اساں دوہاں نُوں ایہہ کہیا مُڑ قوم اپنی ول جاؤ کیوں جے اُنہاں
آیات اساڈی نُوں جھٹھلایا ہے وے۔ ایسے پاروں جُھٹھیالاں نُوں اِنج
مُکایا جیویں مُکانے دا حق ہوندا، نُوح کیاں نُوں وی جد اُنہاں پیغمبراں دی
گل ناہ منی غرق اساں کر دِتا ہے سی لوکاں واہتے عِبرت کر کے تے
اُنہاں دے واہتے تنگی دینے والا سی تیار عذاب اِک کیتا، کیوں جے اُنہاں
نافرمانی کیتی۔ تے (انجے ای) عاد، ثمود اتے رسیالاں دے نال کیتی۔ وِتھو
وِتھی ہور بتھیرے ہو گُذرے نیں اِنج دی کِیتی پانے والے۔ (٣٨)
سبھناں نُوں اِیں اساں مثالاں دے دے کے سمجھایا ہے سی۔ تے
سبھناں نُوں مار مُکایا۔
ایہہ (قُریشی) گوٹھ اُس کولوں لنگھے ہے نیں اساں جِدے تے مار
مکاؤو بارش پائی۔ کیہ اُنہاں ناہ نُوں تکیا۔ سچ تاں ایہہ وے مر کے
اٹھنے نُوں ایہہ مُول نہ من دے۔
تے جد کِدھرے تینُوں تکدے ایہہ چگھن دی کردے لؤ جی ایہہ
جے اللہ جس نُوں ہے پیغمبر کر کے گھلیا۔ ایہہ تاں سانُوں اپنے معبوداں
دے ولّوں ایدھر اودھر کر چلیا سی جے اسیں ناہ اُنہاں اُتے جم کے رہندے
پر جِس ویلے آن عذاب اُنہاں نُوں ٹوہنا سمجھ اُنہاں نُوں لگ جانی ایں کیہڑا
راہوں ایدھر اودھر ہویا ہے وے۔
اوہ تیرے توں بُھلیا ناہیں جس معبود بنایا ہے وے حِرص اپنی نُوں۔
تینُوں اُس دی ہے وکالت کس نے سونپی۔ (٤٣)
کیہ تُوں ایس بُھلیکھے وِچ ایں اُنہاں وِچوں چوکھے تیری سُننے والے یا
نیں تیری سمجھن والے۔ اوہ تاں ڈنگر دے ڈنگر نیں راہوں کُھنجے
اُنہاں توں وی ایہہ اُتے نیں۔ (٤٤)
تُوں کدے نہیں اُس ول تکّیا کِنج رب تیرا سائے نُوں لمکاندا ہے۔
وے۔ جے اوہ چاہندا تاں اُس نُوں کر سکدا ہے سی لمکوں خالی۔ اوسے نے
ای اس دا آگُو سورج نُوں کر دتا۔
اپنے ول اسیں ای اُس نُوں ہولی ہولی کِھچنے ہے واں۔
اللہ ای اے جس نے تُہاڈے واہتے رات اے اوہلا کیتی تے نِیندر نُوں
شے سُکھ والی۔ دن اوسے نے ٹُرنے پِھرنے واہتے کیتا۔
مِہر اپنی توں اوہوا گھلدا ہے ہواواں سُکھ سنیہوک پہلاں۔ تے اسماناں
اتُوں نازل کردا پاک پوِتّر پانی۔
تاں جے کرِئیے موئے ہوئے دیساں تائیں زندہ۔ اُس نُوں اساں بنایا
پیون ہر خلقائی شے دا۔ بے شمارے ڈنگراں بندیاں واہتے۔
لوکاں دے وِچ ایسے کرِشمے دی گل بَھوں بَھوں کرنے دا ایہہ مقصد
ہے وے دِین اساڈا جانن لوکی۔ اے پر لوکاں وِچوں چوکھے ناشُکری ای
کرنے والے۔
جے اساڈی مرضی ہوندی ہر وستی وِچ اِک دبکاوا اسیں گھل دیندے۔
تُوں کفروناں دے آکھے ناہ لگیں اُکا۔ تے نِبڑ تُوں نال اُنہاں دے
جیوں نِبڑن دا حق ہوندا اے ایسے ای (قرآن) دی راہیں۔ (٥٢)
اوہوا ای دریا وگائے دو طرحاں دے اِک اُنہاں چوں مِٹھا تیہہ بُجھاون
والا دُوجا کھارا کوڑا۔ اِک دُوجے توں ہے اُنہاں نُوں وکھرا وکھرا رکھیا ہویا
اوسے نے ای پانی راہیں بشر بنایا۔ تے فیر اُس نُوں جدّی کِیتا، سوہرل
کیتا۔ تے رب تیرا اِس گل اُتے قادر ہے سی۔ (٥٤)
(مُڑ وی) لوکی رب نُوں چھڈ کے اُنہاں تائیں پُوجی جاون جو اُنہاں دا
کُجھ سوار وگاڑ ناہ سکدے۔ تے ایہہ کافر رب اپنے دا دھڑا ناہ کر دے
اُنہاں دا ای کر دے۔
اساں تے تینُوں گھلیا ہے وے اِک دلاسہ دیونہار اک دبکاونہارا کر
کے۔
آکھ اُنہاں نُوں میں تہاتھوں اجر ناہ منگدا اِس دا تے جس دا من من دا
ہووے اوہ ربّی رستے نُوں نپّے تُوں توکّل کر اُس اُتے جِیون ہار امر اے
جیہڑا۔ تُوں الا اوسے دِیاں حمداں۔ ایہہ اللہ نُوں ای خبراں نیں بھاگاں
وِچ کِس بندے دے۔
اوسے نے ای پیدا کیتے ایہہ اسمان سنے دھرتی دے تے اُنہاں دے
وِچ جو کُجھ اے چھے دناں وِچ، عرش اُتے مُڑ بیٹھن کیتا۔ اوہ (بڑا ای) مِہراں
والا۔ اُس دے بارے پُچھ کِسے باخبرے کولوں۔ (٥٩)
جد لوکاں نُوں ایہہ کہیئے جے اُس مِہری د ے اگّے سِیس نواؤ۔ اوہ
کہندے نیں اوہ کیہ شے اے کیہ اسیں اِس اگے سِیس نوائیے جس دے
بارے تُوں اسانُوں کہناں ہے ویں۔ (آکھن اُتے) ہور تھرٹھ ودھیری
ہوندی ہے اُنہاں دی۔
برکت والی ذات اوہ جس نے اسماناں وِچ بُرج بنائے نالے اوتھے
سورج تے چن اوس ٹکائے چانن کرنے والے۔ (٦١)
رات دہاڑ بنائے اُس نے اِک دُوجے دے پِچھے پِچھے رہنے والے۔ تاں
جے کوئی ذکر کرن ول اُس توں آوے کوئی شُکر کرن ول آوے۔
تے اللہ دے بندے اوہ نیں اِس دھرتی تے چلدے ہوئے پولی
پیرِیں چلدے۔ تے جد اُنہاں دے نال جاہل بحثن لگدے اوہ اگوں ناہ
گل ودھاندے۔
تے اوہ جیہڑے رب دے اگے سجدے کردے یا کھلوتے راتاں
کٹدے۔
تے اوہ جیہڑے کرن دُعائیں ربّا سانُوں تُوں بچائیں اگ دی ناروں۔
اوہ عذاب نری بربادی۔
اوہ بڑی ای بَھیڑی ٹھہر اے بھیڑی بہر اے۔
تے اوہ جیہڑے خرچن ویلے ناہ تے ایویں روہڑی جاندے ناہ ای
چوکھے مُٹھاں گُھٹدے تے دوہاں دے وِچ وِچ رہندے خُوب سنبھل
کے۔ (٦٧)
تے اوہ جیہڑے نال اللہ دے ناہ معبود رلاون کوئی تے ناہ اُس دی
جان اوہ لیندے جس دی اللہ ولّوں ٹھاک اے ہاں بدلے دی گل وکھری
اے۔ اوہ زناؤں وی بچدے نیں کیوں جے ایہہ کم جو وی کَرسی اپنے
کِیتے دا پھل پاسیں۔ (٦٨)
روز قیامت دُونا مِلسی عذاب اُس تائیں ایس خواری وِچ ہمیشہ ای اوہ
رہسی۔
ہاں جس توبہ کیتی تے ایمانی ہویا، تے چنگے کم اُس نے کیتے اُس نُوں
بد عملاں دی تھاویں نیک عملاں دی اگّوں توں توفیق ملے گی۔ بے شک
اللہ بخشنہارا تے مِہری اے۔
تے جس توبہ کیتی تے کم چنگے کیتے اُس نے سمجھو اللہ دے ول موڑا
کھادا جئیوں مُڑنے دا حق ہوندا اے۔
تے اوہ جیہڑے کُوڑ کڑل دے کول ناہ جاندے تے چوّلاٹاں کولوں
لنگھدے لنگھ جاندے نیں جچدی لنگھن۔
تے اوہ جیہڑے ربّی متّاں سُن دے ہوئے ناہ انھے ناہ بولے بن دے۔
تے اوہ جیہڑے ایہہ دُعائیں منگدے رہندے اے رب ساڈے
سانُوں زالاں آلاں ولّوں بخشیں ٹھنڈ اکھیاں دی۔ اتے اسانُوں مُتّقیاں دا تُوں
آگُو کر دیوِیں۔
اُچے محل اُنہاں نُوں بدلے وِچ مِلسن اُنہاں دی جرنی دے پاروں۔
تے اُنہاں محلاں دے اندر اگوں والی ایہہ سُنن گے ست بِسم اللہ جی آیاں
نُوں۔ (٧٥)
اُنہاں وِچ ہمیشہ رہسن۔ واہوا سوہنی ٹھہر اوہ ہوسی تے بہر ہوسی۔
کہہ دے جے ناہ تُسیں چتارو رب میرے نُوں بے نیاز اوہ اِس توں۔
مُنکر اُس دے تھی ونجے او۔ اِس دا بھار تُہاڈے اُتے پَے کے رہنا۔ (٧٧)