islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورت القصص (مکی) آخری حصہ

سورت القصص (مکی) آخری حصہ

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

اُنج دے پہلے وقتاں دے انموڑے سنگتیاں نُوں مار مُکانے پِچھوں
اوہ کتاب اساں موسی نُوں دِتی۔ جِس دے اندر لوکاں واہتے سُوجھاں ہے
سن ہور ہدایت تے رحمت سی شاید اوہ نصیحت پکڑن۔
تُوں اُس ویلے ناہ تے کھبی باہی ہے سی جد مُوسیٰ دے نال اساں گل
کیتی ناہ تُوں اُنہاں دے ای وِچ سی ہوند جِنہاں اوہ ڈِٹھی۔
سچ تاں اےہہ وے کِنِّیاں قوماں اسیں لیائے اُس توں پِچھے تے اِک لمّی
مُدّت اُنہاں اُتے بِیتی، جد آیات اساڈی اُنہاں دے کن پائیاں
مدِین وِچ وی ناہ سی واسا تیرا ایہہ گلّاں تے تیرے ول اساں ای
گھلِیاں۔
تُوں آپوں ناہ طُور (پہاڑی) دے سی نیڑے کِدھرے سدّ اساں جد
ماری ایہہ تاں تیرے رب دی رحمت ہوئی ہے وے تیرے اُتے اجے اُس
تینُوں اُنہاں نُوں ہوڑن تے لایا، ہُوڑنہار جِنہاں دے کول ناہ آیا کوئی
تیتھوں پہلاں تاں جے لوکاں نُوں مت آوے۔ (٤٦)
تینُوں ہے اِس پاروں گھلیا جے کل کوئی آفت اُنہاں تے آ جائے
اُنہاں دے عملاں دے پاروں اوہ ناہ آکھن ربّا جے تُوں گھلیا ہوندا
ساڈے ول پیغمبر کوئی من دے تیری آکھی دسّی تے مومن لوکاں چوں
ہوندے پر جد ہُن اساڈے ولّوں حق سچ اُنہاں دے ول آیا، کہندے
کیوں ناہ ول اساڈے آیا جو کُجھ مُوسیٰ دے ول آیا حالاں اُنہاں اُس توں پہلاں اُس دا
وی انکار ای کیتا جو مُوسیٰ ول آیا اوہ تے آکھن دونویں ایہہ کتاباں جادو والے منتر اک
دوجے دی ہاں وِچ ہاں ملاون تے اِس کر کے اسیں اُنہاں نُوں مُول ناہ من دے کہہ اُنہاں
نُوں اللہ ولّوں لے کے آؤ اُنہاں دوہاں نالوں ودھ کتاب ہدایت دینے والی میں ٹُراں جِس
اُتے جے سچیار سی او۔ (٤٩)
تے جے تیری من ٹُرن ول ایہہ ناہ آون، چیتے رکھ اوہ اپنے اپنے لالچ پِچھے تے اُس
نالوں بھاڑ کیہڑا جیہڑا اللہ ولوں آئی ہے ہدایت نُوں چھڈ دیندا اتے ویاہندا لالچ اپنا، لالچ
دے بندیاں نُوں اللہ راہے مول ناں پاندا۔
ایہہ قرآن اساں اے اتوڑتی گھلیا تاں جے لوکی یاد وی اُس نُوں رکھدے جاون
اِس توں پہلاں وی جنہاں ول اِک کتاب اساں گھلی سی ہے اُس تے ایمان اُنہاں
دا تے جد پڑھیا جاندا اے (قرآن) اُنہاں دے اگّے آکھن منّیا اِس نُوں حقّا سچّا ایہہ
اساڈے رب دے ولّوں اسیں تاں اِس توں پہلاں وی سی منن والے الہاماں دے۔ (٥٣)
اِنج دے لوکاں نُوں ای مِلنا اجر اُنہاں دا دُونم دُونا کیوں جے صبر اُنہاں نے کیتا تے
بریائی نُوں چنگےائی نال ای ٹالی جاندے نالے ساڈے دِتے وِچوں اگوں دیندے، تے جد
سُن دے گل بیہودی مُنہ بھوا کے لنگھ جاندے نیں، کہندے ہوئے عمل اساڈے
ساڈے بیلی تے اِنجے ای اپنی کرنی آپ تُساں ہے بھرنی۔ خیر ہووے جے مُورکھ لوکاں
نال ناہ ساڈا لاگا داگا۔ (٥٥)
ایہہ ضروری تاں نہیں اوہ ہدایت پاوے جس بارے من تیرا چاہے۔ کیوں جے
اللہ دے ہدایت جِس کِسے نُوں چاہے تے اوہوا ای واہوا جانے کیہڑے دلاں سِدھے
راہے پَینا۔
اوہ تاں کہندے جے کر تیرے پچھے ٹُرئیے تاں گھر گھاٹوں جائیے۔ (دس اُنہاں
نُوں) کیہ اساں ناہ ٹھاہر اَمن دی اُنہاں دے سی بھاگِیں کیتی جتھے ون سوَنّے میوے
چڑھن چڑھاوے ساڈی رحمت پاروں رزق تہاڈا بن کے۔ چوکھے لوک اُنہاں دے
وِچوں ایس حقیقت نُوں ناہ سمجھن۔
تے کِنّے ای نگرِیک (نگراں دے وسنیک) اساں سی مار مُکائے بڑیاں ٹوہراں والے۔ اج اُنہاں چوں
چوکھڑیاں دے کِلّے بے چراغے۔تے اوہ وس اساڈے۔
اے پر تیرا رب کدے ناہ بے آباد کرے نگراں نُوں جد تائیں ناہ اوہ پیغمبر وڈے
نگر کِسے وِچ گھلے۔ جیہڑا لوکاں دے کنّاں وِچ گلّاں جا اساڈِیاں پائے۔ ایہہ سمجھ جے
نگراں تائیں بے آباد اسیں ناہ کرئیے جد تائیں وسنیک اوتھے دے بے مُہارے تِھیون
ناہیں۔
اِس دنیا دے وِچ اساں جو تینُوں دِتا ہویا ہے وے ایسے دُنیا وِچ ای اوہ کم آؤن والا،
ایتھے ای ٹوہر اُس دی، تے اللہ دے کول اے جو کُچھ اوہوا چنگا نالے دائم رہنے والا۔
کیوں ناہ سمجھ تہانُوں آوے۔ (٦٠)
آپوں سوچو، جس کِسے دے نال چنگیرا اساڈے ولّوں وعدہ ہویا ہوے، اُس پُورا وی
ہونا ہووے اوہ دل چنگا یا اوہ جس نُوں ایتھے رجواں دِتا ہویا پر اگیرے چل کے اوہنے
پھڑیاں ہویاں وِچوں ہونا۔ (٦١)
جدوں بُلاسیں (رب) اُنہاں نُوں اوہ پُچھے گا کِدھر جے اوہ کل جِنہاں نُوں تُساں
شریک میرا سیں منّیا فیر سزاواں بُھگتن والے ایہہ آکھن گے اے رب ساڈے اساں
کُراہے پایا سی اُنہاں دے تائیں جِویں کُراہے آپ پئے سی اُنہاں نُوں اُنجے گمراہیا تیرے
اگے اسیں صفائی اپنے بارے پر ایہہ دَسیئے (ایہہ اپنے سن اپنے لالچ پِچھے) ناہ عبادت ایہہ
اساڈی کر دے ہے سن۔
مُڑ فرمایا جاسی۔
سنگی اپنے سدّو تے اُنہاں نُوں اوہ سدّن گے۔ پر اُنہاں وی گل ناہ کوئی اوہ گولن
گے مار اُنہاں نُوں دِسدی ہوسی چنگا ہوندا سِدھے راہ جے پَے گئے ہوندے۔
جِدن اُنہاں نُوں واج پوے گی رب پُچھے گا پیغمبراں نُوں کیہ جواب تُساں سی دِتا۔
اُس ویلے سارے ای حیلے بُھل جاسن گے اوہ اِک دوجے توں وی ناہ کُجھ پُچھ سکن
گے۔ (٦٦)
اے پر جس نے توبہ کیتی تے من ٹُریا نالے چنگے عمل کمائے آسی بیجی دے پھلنے دا
ہو سکتا اے اہوا۔
رب تیرا ای پیدا کردا جس نُوں چاہے تے چُن لیندا جس نُوں چاہے چون
کِسے دے ہتھ وِچ ناہیں اللہ نُوں تسبیحاں زیبن اوہ اُچیرا ہے اُنہاں توں
ایہہ شریک جنہاں نُوں اُس دا کر دے۔ (٦٧)
رب تیرے نُوں کَیڑ اُس دی وی جو اُنہاں دے اندر ہے وے تے
جو کُجھ اوہ مُونہوں کڈھدے۔
اوہوا اللہ اِک معبود اے ہور نا کوئی اُس دے باجھوں ایتھے اوتھے حمداں
دے اوہوا ای لائق اوسے دا ای حُکم چلِیوے اوسے ول ای پرت اساڈی۔
پُچھ اُنہاں نُوں ایبھی گل کدے سوچی جے روز قیامت تائیں اللہ
جے کر دِن ای دِن تُہاڈے اُتے رکھدا کیہڑا سی معبود جیہا رات لیاونہارا تاں
جے مِلے سکُون تہانُوں اِس دے اندر کیوں نہ سوچن دے ول آؤ۔
ایہہ اوسے دی رحمت ہے وے رات دِہاڑ بنائے اوہنے تاں جے اِک
وِچ سوکھے ہووو تے اِک اندر فضل اُس دے دی ڈُھونڈے لگو۔ تے اِنج
شاید شُکر گزار اُس دے ہو جاؤ۔
جِدن بُلایا جاسی اُنہاں نُوں رب پُچھے گا کِتھے جے اوہ کل جِنہاں نُوں
میرے ساہویں رہے سی مِتھدے (٧٤)
تے ہر ونڈوں کڈھ لواں گے اسیں گواہی دینے والے فیر آکھاں گے
دئیو صفائی جے صفائی دے سکدے او مُڑ جانن گے اللہ دا ای کہنا برحق تے
سب گھڑتاں بھل جاون گے۔ (٧٥)
قارُون وی تے مُوسیٰ دی ای قوموں ہے سی پر چھیڑ اوہنے پُٹھی
چھیڑی اسیں خزانے اوہنُوں ہے سن اینے دِتے جے کُنجیاں وی ہمت والے
لوکی چُکدے تھک تھک جاندے پر جد اُس دی قوم نے اُس نُوں ایہہ کہیا
جے پِھٹ وکھا ناہ اللہ نُوں ناہ پِھٹے ہوئے اُکا بھاون تے اللہ دے دِتے راہیں
اگے دی وی ٹھاہر بنائے تے ناہ بُھل اِس دُنیا وِچوں تُوں کِنّا کُو لے کے جانا
اللہ چنگا نال تیرے جیوں ورت رہیا اے تُوں وی اگّوں ورت اُنجے ای۔
تے لوکاں دی رہتل دے وِچ ناہ پا گڑبڑ کیوں جے گڑبڑ کرنے والے اللہ
نُوں ناہ بھاون۔
اوس کہیا ایہہ سب کچھ مینُوں میرے اپنے گُن توں مِلیا ایہہ ناہ اُس
نے جاتا۔ اُس تُوں پہلاں اُس دے نالوں بہُتے زوراں والے بہُتے مالاں
والے مار مُکائے ہین اساں نے تے مند کاراں نُوں ناہ ڈِھل صفائی دی وی
دیندے ہے واں۔ (٧٨)
اک دن اپنے ٹوہر دکھاون لوکاں وِچ اوہ آیا اِس دنیا دی دولت اُتے
رِیجھن والے لوکی تک تک ہوکے بھردے کدے اسانُوں دی مل جائے جو
قارُون نُوں مِلیا اے اوہ بڑا اے بختاں والا پر اوہ لوک جنہاں نُوں (ربّوں)
سُوجھ مِلی سی آکھن لگے فِٹے مُنہ جے، اللہ ولّوں مِلنے والا ہے ثواب چنگیرا
اوہدے واہتے جو من ٹُریا تے جِس چنگے عمل کمائے ایہہ گل ہے پر
اُنہاں نُوں ای وارا کھاندی صبر جِنہاں دے اندر ہووے (آخر اِک دن)
دھرتی دے وِچ اُس نُوں اساں دھسا دِتا سی سن گھر اُس دے تے اُس ویلے
ناہ اوہ آپوں کُجھ کر سکیا ناہ ای لوکی اُس نُوں بوہڑے نال اللہ دے وڈ دے
ہوئے۔ کل جنہاں نُوں سدھر ہے سی اُس دے ورگے ہو جانے دی۔
آکھن لگے سچی گل اے اللہ اپنے بندیاں وِچوں کُھلا دیوے جِس نُوں چاہے
وِتھ وِچ رکھے جس نُوں چاہے ایہہ اُس دا احسان اے نہیں تاں اوہ دھسا
سکدا سی سانُوں دھرتی اندر، سچی گل اے کافر بے مُرادے ہوسن، تے
چھیکڑ دا گھر اے جیہڑا اوہ تاں اُنہاں دے واہتے وے ایتھے جیہڑے
پُھوں پھاں دی ناہ سدھر کر دے تے ناہ گڑبڑ ای کر دے نیں اَنت بھلا
اے مُتّقیاں دا۔ (٧٣)
جیہڑا آیا پلّے بنھ کے عمل چنگیرے اوہنُوں اُس توں دُونا مِلسی۔ جِس
دے پلّے مند ہووے گا اُنہاں مند کاراں نُوں اوتھوں کُجھ ناہ مِلسی۔ اپنے
عملاں دے پھل باجھوں۔
جس نے تینُوں ہے قرآنی بھار چُکایا موڑ لیاوے گا اوہ تینُوں پہلی
تھاویں۔ کہہ دے اللہ واہوا جانے کیہڑا ول ہدایت اوہدی لے کے آیا تے کیہڑا
اے صاف کُراہے جاندا۔ (٨٥)
تینُوں چِت ناہ چیتا ہے سی تیرے ول کتاب آوے گی۔ ایہہ تاں
تیرے رب دی رحمت، ویخ کدے ناہ کفروناں دی پُشت پناہی کرنا۔
اوہ کِدھرے ناہ تینُوں روکن اللہ دے فرماناں اُتوں جد اوہ تیرے ول
اُترے نیں اپنے رب دے ول بُلاندا جا لوکاں نُوں تے ناہ مُشرک لوکاں
دے سنگ رلنا۔
ہور کِسے نُوں نال اللہ دے تُوں معبود سمجھدا ہویا سدّیں ناہیں اُس
دے بِن معبود ناہ کوئی ہر شے مِٹنے مُکنے والی ہے بِن اُس دے اوسے دا ای حکم
چلیندا اوسے ول ای پرت اساڈی۔ (٨٨)