islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت المائدہ (مدنی) تیجاحصہ

سورت المائدہ (مدنی) تیجاحصہ

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز
سورت المائدہ (مدنی) تیجاحصہ
Rate this post
description book specs comment

تے جس ویلے اوہ سُندے نیں پیغمبر ول آئی شے نوں تاں اوہناں
دیاں اکھاں وچوں اتھرو وگن لگ پیندے نیں اوس عرفانوں جو اوہناں
نوں حق دا ہووے۔ تے اوہ آکھن اے رب ساڈے ہے ایمان تیرے تے
ساڈا۔ توں گواہواں دے وچ ساڈا ناں وی لکھ لے۔
کیوں ناہ منّیے اسیں اللہ نوں تے اُس سچ نوں جو اساڈے کول آیا اے
، جد اساڈی خواہش ہے وے رب اساڈا سانوں نیکو کاراں دے ای سنگ
رلائے۔ (٨٧)
اوہناں دی اس گل پاروں ای اللہ اوہناں نوں اوہ جنتاں دے دتیاں
نیں کول جنہاں دے وگدے پانی۔ دائم اوتھے رہسن۔ وَل ورتارے
والڑیاں نوں اجر ملے اس رنگ دا۔ تے جیہڑے انکاری ہوئے تے آیات
اساڈی نوں ناہ سچیاں جاتا اوہ اگ واسے۔ (٨٩)
اے ایمان لیائے لوکو ناہ حرام کرو اپنے تے اوہ ستھریکاں اللہ ولوں جو
حلال تہاڈے اُتے۔ اِنج ناہ حدوں لنگھو۔ حداں لنگھن والے ناہ اللہ نوں
بھاون۔
اللہ نے جو رزق حلال طیب دتا اس نوں کھاؤ۔ اس دا جھاکا رکھدے
ہوئے ہے ایمان تہاڈا جس تے۔
اللہ پکڑ ناہ اوہناں قسماں بارے کرسی، اینویں جو تہاڈے مونہاں
وچوں نکلن۔ ہاں اوہناں تے پکڑ کرے گا دِلوں جنہاں نوں چاسو۔ دس
مسکیناں دی روٹی بھج بھر وے اس دی۔ عام گھراں وچ جیہڑی آپوں
کھاندے ہے او۔ یاں اوہناں نوں جوڑے دیوو، اک بردے وی یا چُنڈ
چھڈنی۔ جس نوں ایہہ توفیق ناہ ہووے تن دہاڑے روزے رکھے۔ قسماں
بارے ایہہ تہاڈی بھج بھر ہے وے۔ تے قسماں دا پالن لازم اللہ
گلاں اپنیاں نوں کھولے اِنج تہاڈے اگے تاں جے اُس دا شکر گزارو۔
اے ایمان لیائے لوکو ہے نشہ تے جوئے بازی، دیوا ستھانی، فالی کانی،
کم سارے ای مندے تے شیطانی۔ پرانہہ پرانہہ ای رہوو اہناں توں۔
تاں جے پھل چنگیرا پاؤ۔ (٩٣)
شیطانے دی مرضی ایہوا، نشیاں راہیں بغض عداوت اوہ تہاڈے وچ
پا دیوے تے ڈک دیوے رب رب کرنوں اتے صلاتوں۔ کیہ اہناں توں باز
آ جاسو۔ (٩٤)
آکھے لگو اللہ دے تے پیغمبر دے۔ اپنا آپ بچاکے رکھو۔ تے جے
مُڑ اودھر نوں وگّے تاں ایہہ سمجھو۔ ہے رسول اساڈے اُتے گل اپڑانے
دی پابندی۔
جیہڑے ول ایمان لیائے تے مُڑ چنگے عمل کمائے اوہناں اُتے بھار
ناہ پیسی پہلاں پیتے کھاہدے بارے۔ جے اگّوں توں جھاکا رکھیا تے گل
منّی رکھی، تے کم چنگے کیتے، ہور زیادہ جھاکا ر کھیا تے گل منی رکھی،
ہور زیادہ جھاکا رکھیا تے ورتارا چنگا، اللہ نوں تے ول ورتارے والے
وارا کھاندے۔ اے ایمان لیائے لوکو اللہ ہے تہانوں کجھ ازماناں چاہندا
اوس شکارے بارے، جو ہتھاں دی یا نیزے دی سٹ وچ ہووے۔ تاں
جے اللہ جان لوے جے کیہڑا اس دا ہے اوہلے وی جھاکا رکھدا۔ تے اگوں
توں جس کسے نے وی حد ٹپی اوہ عذاب دکھاواں تکسی۔ (٩٧)
اے ایمان لیائے لوکو کرو شکار ناہ کوئی جے احرامی ہووو۔ تے دانستہ
جس اِنج کیتا اس دی چَٹی اُنجے دا چاپایہ کوئی۔ عدلی بندے دو تہاڈے
اپنے وچوں گل مُکا سن اوہ چوپایہ قربانی نوں کعبے تیک لجایا جاسی۔ یاں مُڑ
بھج بھر مسکیناں نوں ہے کھوانا کھانا۔ یا برابر اس دے روزے تاں جے
اپنے کیتے دا پھل آپوں چھکے۔ پہلاں جو ہویا سو ہویا۔ اللہ پھیری لِیک
اُس اُتے، ہاں جس مُڑ کے اِنجے کیتا، اللہ اس نوں سجھِسی۔ بے شک اللہ
زوراور اے تے اوہ بدلہ لے سکدا اے۔ (٩٨)
جل شکار حلال تہانوں کم دا اوہ طعام تہاڈے واہتے نالے راہیاں واہتے
اے پر ہے حرام تھلوچی صید تہانوں جد تائیں احرامی ہووو تے اللہ دا
جھاکا رکھو جِس دے کول اکٹھیاں ہونا۔
حُرمت والے گھر کعبے نوں لوکاں واہتے اللہ نے کھلہار بنایا۔ بعض
مہینے ٹھاکل کیتے، کوہل چڑھاوے تے پٹیا کل اوس رواجے۔ ایہہ اس
پاروں تاں جے سمجھو اللہ نوں اِیں کُل پتے نیں اسماناں دی تے دھرتی دی
ہر اک شے دی ورتوں بار ے یعنی کس توں کیہ کم لینا۔ اہوا خوب سمجھدا ہے
وے۔
ایبھی سمجھو پکڑ اللہ دی ڈاہڈی ہے وے۔ اُنج اوہ بخشنہارا وی اے
مِہری وی اے۔
پیغمبر دے ذمے گل اپڑا دینا اے تے اللہ نوں سار تہاڈی دَس ان
دَس دی۔
وَس اوہناں نوں پاک پلیت کدے ناہ تُلدے اکو وَٹے۔ چوکھ پلیتاں
دی لکھ تینوں دے بھچلاوے۔ سُوجھک لوکو اللہ دا ای جھاکا رکھو تاں جے
تسیں فلاحے جاؤ۔ (١٠٣)
اے ایمان لیائے لوکو اوہناں چیزاں دے بارے پڑچول کرو ناہ
جنہاں توں جے پردہ لتھے دلیگر ہووو۔ تے جے اوہناں بارے پچھو ہُن
قرآن اُترِیندے ویلے اوہ تہاڈے تے بے پردہ کر دیواں گے۔ اللہ بخش
دتا ایہہ پُچھنا۔ اوہ غفور حلیم بے شک۔ (١٠٣)
اِکناں اِنجے پُچھ تہاڈے توں پہلاں وی اِنج دیاں گلاں بارے
کیتی۔ پر اوہناں تے چل سکے ناہ۔
ٹور ٹُری ناہ اللہ ولّوں چریاں دی، تے سانہاں دی جُٹ جمیاں یا
دس جمیا ں دی۔ پر جیہڑے وَلَ کافر ہے نیں اوہ بہتان اللہ دے اُتّے
بنھدے رہندے تے اوہناں وچ مُورکھ چوکھے۔
اوہناں نوں جد کوئی آکھے، اللہ دی گل وَل آجاؤ پیغمبر دے ول ہو
جاؤ، آکھن ساڈے واہتے کافی جس تے ڈِٹھا وڈکڑیاں نوں، بھاویں وڈکے
ہون اوہناں دے بالکل علموں کورے، تے ناہ رستہ جانن والے۔
اے ایمان لیائے لوکو اپنا بھار ہر اک دے سر تے، سدھے راہ تے جے
تسیں او، ناہ وگاڑ تہاڈا سکسی جیہڑا راہوں بے راہ ہویا۔ پرت تہاڈی اللہ ول
ای ہے سبھناں دی ، اوہ تہانوں دس دیوے گا، جو تُسیں رہے کردے۔ (١٠٨)
اے ایمان لیائے لوکو آؤندی جاپے موت کسے تے جے کر، وقت
وصیت، اپنے وچوں دو اتباری بندے پاؤن گواہی۔ پینڈے اندر موت
مصیبت سر تے آوے، کوئی وی دو ہوسکدے نیں۔ جے کر شک شبہ پَے
جائے بعد نمازوں روک لوو نیں تے اوہناں توں قسم چکاکے اکھواؤ جے ناہ
گواہی اوہ ویچن گے لالچ کرکے ناہ ایں ربوں فرض شہادت اوہ لُکاسن۔
لکھ قریبی وی کوئی ہووے۔ مت مند کاراں دے وچ رلیئے (١٠٩)
تے جے مگروں ایہہ کُھل جائے دوہاں نے ای پاپ کمایا، تاں دو ہور
کھلون اوہناں دی تھاویں تے اوہناں چوں، اُلٹ جنہاں دے تیری
گواہی پہلڑیاں دی۔ تے اوہ قسم خدا دی کھاکے آکھن ہے گواہی ساڈی
پہلے دوہاں نالوں سچی، حد اساں ناہ ٹپی۔ جے ٹپیئے تے ظالم اسیں شمارے
جائیے۔
ایہہ طریقہ سچو سچ گواہی واہتے بہتا نیڑے لوکی ڈرسن دو جلیاں لوکاں
دیاں قسماں کٹ سن پہلڑیاں دیاں قسماں۔ ویکھو رب دے رہوو خدا توں تے
(گل اس دی) کنّیں پاؤ۔ بے شک اللہ نافرماناں نوں ناہ کدے ہدایت
دیوے۔
پیغمبراں نوں اک دن اللہ کٹھیاں کرسی تے ایہہ پُچھسی، گل تہاڈی
کیویں اہناں نے پلّے بدّھی، آکھن گے ناہ علم اسانوں، توں ایں توں ایں
اوہلڑیاں نوں جانن والا۔ (١١٢)
عیسیٰ مریم جائے نوں مُڑ اللہ کہسی، چیتے کر انعام تیرے تے جو میں
کیتے نالے تیری ماں تے، جدوں مقدس روح نوں تیری بانہہ بنایا۔ توں
لوکاں نال گلاں کردا کچی عمرے پکی عمرے، جاننہار کتاب اتے حکمت
دا کیتا۔ توراتے دا، انجیلے دا، چیتے کر جد مٹی توں سی چڑی بناندا اتے مُڑ
اوسے نُوں پھُکیا کے میری اذنوں اوہ چڑی ہوجاندی ہے سی، انھے کوہڑے
اذنوں میری توں ول کردا، مریاں نوں اس حالوں کڈھدا میری اذنوں، چیتے
کر جد اسرائیل کیاں دی شرنوں دُور تیرے توں کردتا سی، توں جد حکم
خدائی لے کے کول اوہناں دے پُجوں۔ تے اوہناں دے وچوں جیہڑے
منکر سی اوہ آکھن لگے ایہہ تاں سدھم سدھا جادو۔ (١١٣)
یاد ہووے گا جیہرے لوک حواری تیرے ہوئے اوہناں دے سی میں
ای دل وچ پایا مینوں منّن میرے پیغمبر نوں منّن تے اعلانی اوہ ہوئے سن
ہے ایمان اساں لَے آندا تے اقرار سی کردے آں ہاں اسی من ٹُرنے۔
تے جد چھڑیاں مریم جائے کولوں پچھیا، کیہ رب تیرا کر سکدا اے
اسماناں توں ساڈے واہتے کھاون گھلّے، اسیں کہیا سی ڈرو خدا توں جے ایمان
تہاڈے اندر۔
آکھن لگے دل کردا اے جے اسمانی کھاون کھایئے تے اِنج دل کھلوون
ساڈے، تے ایہہ سمجھ اسانوں لگے توں اسانوں سچ دسیا سی تے اِس اُتے
تیرے شہادت ساڈی۔
مریم جائے عیسیٰ ایہہ دعا مُڑ منگی، اے رب ساڈے، توں اساں ول
گھل اسمانوں کھاون جس توں ساڈی عید ہوجاوے۔ اگلے پچھلے جیہڑے
اوہناں دی وی ہووے، نالے اک نشانی ہووے تیرے ولّوں، توں دے
رزق اسانوں، بے شک توں ای رازق سبھناں نالوں ودھ کے۔(١١٧)
اللہ نے اس تے فرمایا میں تہاڈے ول آں اُس نوں گھلن والا، مُڑ جس
نے ناشکری کیتی اس نوں مار اجیہی دیساں جو کسے نوں مِلسی ناہیں دنیا اندر۔
تے جد اللہ عیسیٰ بِن مریم نُوں کہسی کیہ لوکاں نُوں تُوں اس پاسے لایا
سی جے مینوں تاں ماں میری نوں معبود بناؤ، چھڈ کے اللہ تائیں۔ اوہ آکھے
گا تسبیحاں دے لائق توں ایں، میں کِکن اوہ کہہ سکدا ساں جیہڑی مینوں
زیب نہ دیوے، تے جے ایہہ کہیا میں ہوسی تینوں وی معلوم ای ہوسی،
توں تے میرے دل دیاں جانیں میں ناہ تیرے اندر دی دا جانُو ہے واں۔
توں اِیں توں ایں کُل غَیباں دا جانن والا۔ (١١٩)
میں کہیا اوہناں نوں اوہوا امر تیرا جو مینوں ہویا۔ یعنی کرو عبادت اللہ
دی ای جیہڑا رب تہاڈا۔ تے جد تیک انہاں وچ ہے ساں میں پہرہ وی اس
دا دتا پر جد ویلا میرا پورا توں کر دِتّا توں آپوں سی کَیڑا اوہناں دی رکھن والا
ایں توں ہے شے نوں تکدا رہنے والا۔
اہناں نوں ہُن عذابے پاناں چاہیں اوہ بندے نیں تیرے، تے
جے کریں معاف اوہناں نوں تیرے اپنے ہتھ وس ہے وے۔ ہر کم دی توں
حکمت جانیں۔
مُڑ اللہ فرماسی سچیاں نوں ایں سچ تے پہرہ دینے پاروں اج لبھتا ں نیں
جنتاں اوہناں واہتے ہوسن کول جنہاں دے وگدے پانی۔ دائم اوہناں
دے وچ رہسن۔ اوہناں اُتے رب راضی تے رب اُتے اوہ راضی۔ ایہہ
بڑی ای وڈّی بامرادی ہے وے۔
اسماناں دے دھرتی دے تے جو کجھ دوآں دے وچکار اے سب تے
حکم خدا دا چلدا۔ اوہ قادر ہر شے دے اُتے۔ (١٣٣)

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز