islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت المائدہ (مدنی) پہلا حصہ

سورت المائدہ (مدنی) پہلا حصہ

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز
سورت المائدہ (مدنی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

بسم اللہ الرحمن الرحیم

اے ایمان لیائے لوکو! کیتے عہد نباہو۔ ہین حلال تہاڈے واہتے
چرنے ڈنگر سارے اڈ اوہناں توں جنہاں بارے اگے چل کے دسیا جا سی،
ہاںا حرامی حالت اندر کرو شکار تسیں ناہ اُکا۔بے شک اللہ حکم جِکن دا چاہے
دیوے۔(٢)
اے ایمان لیائے لوکو! کُھل لوو ناہ اوہناں بارے ہین شعائر جو اللہ
دے، ناہ مہینے حُرمت والے۔ جیہڑے اوہناں بارے، ناہ قربانی واہتے
کعبے گھلے جاندڑیاں دے بارے، ناہ گل پٹیاں والے، نذر نیازاں والے
ڈنگراں بارے۔ ناہ اوہناں لوکاں دے بارے جیہڑے کرن تجارت یا
خشنودی اس دی ڈھونڈن بیت اللہ دے قصدی ہوون۔ہاں احرامی
حالت وچوں نکل آون تے تسیں شکارے چڑھ سکدے او۔تے ویکھو اک
ٹولے دا ناہ وَیر تہانوں حد ٹپن دے ول لے آوے بھانویں کل تہانوں
اوہناں بیت اللہ ول آؤنوں ڈکیا۔ نیکو کاری تے تقوے وچ اک دُوجے
نال تعاون کرو کَج عملی تے دھکے شاہی دے وچ کرو تعاون ناہیں ۔اللہ
کولوں دب کے رہنا۔پکڑ اللہ دی ڈاہڈی۔(٣)
ہے حرام تہاڈے واہتے اُودھل ماس۔ لہو تے ڈنگر مویا ہویا۔
اوبھی غیر اللہ دا لے کے ناں جو کیتا ہووے۔ انجے جیہڑا سنگھی گھٹیاں یا
ڈنڈ کایاں۔اُچی تھاؤں ڈگیاں، سنگیایاں، یا ٹکر کھایاں، مویا ہووے یا
پاڑے دی داہڑن ہووے، تے ناہ ذبح کرن دے قابل۔ ذبح کسے وی دیو
استھانے کیتا ڈنگر، فالی تیر چلا کے کیتے حصے بخرے۔ نافرمانی والے کم نیں۔
اج توں دین تہاڈے وچ گڑ بڑ دے بارے ایہہ کافر بے آسے
ہوئے اوہناں کولوں خوف ناہ کھاؤ۔ کھاؤ خوف مرے ای کولوں۔
اج اے میں تہاڈے واہتے دین تہاڈا کامل کیتا، اپنی نعمت وی میں
پوری اج تہاڈے تے کر دتی۔ دین اسلام تہاڈے واہتے میں پسند اے
کیتا۔
ویکھو بھکھوں بے وس اُتے ٹھاک ناہ کوئی جے دانستہ اوہ ناہ پٹھے پاسے
جائے۔ بے شک اللہ آپ غفور رحیم اے(٤)
اوپرے لگدے لفظ:
٭عہد: وعدہ، ٭جِکن: جیویں دا، ٭شعائر: نشانیاں، ٭حُرمت: عزت، ٭قصدی: ارادہ کرن والے، ٭کَج عملی: بھیڑے کارے، ٭تعاون: ہتھ ونڈائی، ٭اُودھل ماس: سور دا گوشت، ٭سنگیایاں: کسے دوجے ڈنگر دا سِنگ وجن نال مرن والا، ٭کامل: پُورا،

تیرے کولوں پچھدے ہے نیں کیہ کیہ ہے حلال اوہناں نُوں۔ کہہ
حلال ہر چنگی ستھری۔ اوہ درند پرند شکاری تساں جنہاں نوں چالے دسے
صید کرن دے، رب دی دتی سوجھوں یا مُڑ جاچ جنہاں نوں دسنہاراں
دسی اوہناں دی پھڑ رکھی ہوئی کھا سکدے او، اللہ دا ناں پڑھ کے(اُس
نوں چھڈن ویلے)۔رہوو خدا توں دب کے۔بے شک اللہ کھاتے تُرتو تُرتی
میلے۔(٥)
اج توں ہین حلال تساں نوں سب ستھریکاں۔ہے طعام حلال کتابی
لوکاں دا وی انجے ہن تہاڈے واہتے جویں تہاڈا اوہناں واہتے۔مومن
زالڑیاں اشرافاں نالے اوہناں وچ دیاں اشرافاں جنہاں ول کتاب
تہاتھوں پہلاں آئی۔پر جد مہر ادا ہو جاوے تے ہووے جے نیت رسن
وسن اُتے۔ ناہ بد کاری یاں اشنائی پالن اُتے۔کُھوہ پوے دی (گی) کیتی اُس
دی نال ایمان دھروہ جس کیتا۔اگے چل کے اوہنے گھاٹا کھانے والڑیاں
چوں۔(٦)
اوپرے لگدے لفظ:
٭صید:شکار، ٭تُرتو تُرتی: کاہلی وچ ٭طعام: کھابے، ٭دھرو: ظلم

اے ایمان لیائے لوکو جدوں نمازے اُٹھو، منہ دھوو تے ارکاں
تائیں ہتھ اپنے وی، گِلّا ہتھ سراں تے پھیرو۔پیراں نوں گٹیاں تک
دھووو غسل کرو جے جُنبی ہووو راہی یاں بیمار ہووو یا اوہلے ہو کے آئے ہووو
یا زالاں نوں ڈھک کے، تے پانی ناہ ملدا ہووے پاک کسے مٹی ول ہوکے
اس نوں (تلیاں دے نال لا کے) پھیرو اپنے مونہاں اُتے ہتھاں اُتے۔
اللہ تنگ تہانوں کرنا چاہندا ناہیں۔پر اوہ چاہے پاک تسیں ہو جاؤ۔تے اوہ
اپنی نعمت پوری کر تہاڈے اُتے دیوے۔تاں جے شکر گزار ہو جاؤ۔
یاد کرو احسان اللہ دا جو تہاڈے اُتے اوہدا۔تے اوہ پک وی جیہڑا
اوس تہاڈے کولوں پکوایا سی۔جد کہیو جے”اسیں سُنیا اسیں منیا”دب
رہوو خدا دے کولوں۔اوہ دِلاں دیاں جانے۔
اے ایمان لیائے لوکو جم کے رہوو خدا دی راہے گل ویہاری کر دے
ہوئے۔انج ناہ ہووے وَیر کسے دا کھڑے تہانوں عدلوں ڈولن والے پاسے۔
ایہہ تقوے دے سب توں نیڑے، رہوو خدا توں دب کے، اللہ کولوں
عمل تہاڈے بھلے ناہیں۔
جیہڑے ول ایمان لیائے نالے چنگے عمل کمائے اوہناں نال خدا دا
وعدہ بخشش دا تے نالے اجر وڈیرے دا اے۔(٢٠)
پر جیہڑے انکاری ہوئے تے آیات اساڈی نوں جھٹلایا، اوہ ہوون
دے نرگی۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭جُنبی: زنانی نال سوون توں مگروں ٭نرگی: دوزخی

اے ایمان لیائے لوکو یاد کرو احسان خدا دا اپنے اُتے جد اک دِھر نے
دِلوں ارادہ ایہہ کیتا سی چائے ہتھ تہاڈے اُتے۔ اللہ نے اوہ ہتھ تہاڈے
ولّوں ڈکے۔ رب توں دبکو۔ مومن ہین توکل اللہ تے ای کر دے۔
لُکی چُھپی ناہ، اسرائیل کیاں دے کولوں اللہ عہد لیا سی، تے اوہناں
وچ کھلوائے سن باراں اساں وڈیرے۔ اللہ ایبھی سی فرمایا میں تہاڈا سنگی،
جے کر قائم رکھیاں تساں صلاتاں، دیندے رہیو زکاتاں۔ میرے
پیغمبراں نوں منیا تے اوہناں دیاں بانہواں بنیؤ۔ اللہ نوں بے لوبھا قرضہ جے
دیو جے میں تہاڈے ماڑے دھونے دھو دیواں دا (گا)۔ اوہناں باگاں وچ
تہانوں لے جاواں دا (گا) کول جنہاں دے وگدے پانی۔اس توں پچھے
جیہڑے ول تہاڈے وچوں منکر ہوئے اوہ تھڑکے سدھی راہوں۔
اس پاروں جے اوہ رہے ناہ گل تے قائم اساں اوہناں تے لعنت پائی،
دل اوہناں دے پتھر کیتے۔اوہ گلاں وچ ہیرا پھیری ہے سن کر دے۔
تے جو متّاں دتیاں ہے سن بہتڑِیاں اوہ بُھل بیٹھے سن۔نِت خیانت
اوہناں دی دا حال تیرے تے کُھلدا رہندا۔تھوڑے ای نیں پاک اس
عیبوں۔ تُوں اوہناں دی بُھل بُھلا دے، بے شک اللہ چنگیاں جانے
اوہناں نوں جو نیکی کر دتے۔(١٤)
اپنے تائیں جیہڑے نے نصرانی کہندے اساں اوہناں دے کولوں
وی سی پک پکوایا، بُھل گئے سی چوکھی اوبھی جو تعلیم اوہناں نوں دتی ہے
سی۔ اساں اوہناں وچ وَیر ودھائے بغض ودھائے(رہنے والے) روز
قیامت تائیں۔ اللہ جھبدے ای اوہناں نوں دس دیوے دا (گا) کیہ رہے او
کاراں کر دے۔(١٥)
اہل کتابو، ہے تہاڈے ول رسول اساڈا آیا جیہڑا دَسدا پیا تہانوں کِنیاں
اوہ کتابی گلّاں تسیں جنہاں نوں رہے لُکاندے تے کِنیاں نوں چھیڑے
ناہیں۔ اللہ ولوں ویکھو نور تساں ول آیا کول کتاب اک حق دس اوہدے۔
اس دے راہیں امن آلے راہ اللہ پائے اس دی خشنودی دے پاسے
ٹر دے لوکاں تائیں، تے توفیق اہناں نوں دے کے نھیرے وچوں چانن
والے پاسے کھڑ دا، تے انج سدھے راہ تے پاندا۔
اوہناں بکیا کفر جنہاں نے ہے مسیح بن مریم تائیں اللہ جاتا۔ دس
اوہناں نوں اوس مسیح بن مریم نوں تے ماں اس دی نُوں بلکہ جو کجھ دنیا وچ
اے سبھے نوں ای جے ہلاک اوہ کرنا چاہے کون اُس نوں اے ڈکن والا۔
تے اللہ دے ای وس ہے وے شاہی ساری اسماناں دی تے دھرتی دی
تے دوہاں وچکار ہر شے دی۔بے شک ہر شے اُتے قادر ہے وے(١٩)
ایہہ یہودی تے نصرانی کہندے ہے نیں۔اسیں خدا دے پُتر ہے واں۔
اتے پیارے اُس دے۔ پُچھ نیں مڑ کیوں اوہ گناہواں اُتوں ہے وے
وچ عذاب تہانوں پاندا۔ سچ تاں ایہہ وے باقی دی مخلوقے وانگوں ہو
انسان تسیں وی۔ دے معافی جس نوں چاہے دے عذاب اوہ جس نوں چاہے
تے اللہ دے ای وس ہے وے شاہی ساری اسماناں دی تے دھرتی دی
تے دوہاں وچکار ہر شے دی۔ تے اوسے ول موڑ اکھانا۔(٢٠)
اہل کتابو ہے تہاڈے ول رسول اساڈا آیا پیغمبراں دے اک لمیرے
کھپے پچھوں، واضح کر کے جیہڑا گلّاں دسدا ہے وے تاں جے ایہہ تسیں ناہ
آکھو ساڈے ول دلاسے یاد بکاوے لے کے ناہ کوئی آیا۔ تے ہن آ گیا
اے کول تہاڈے،اک دلاسے دینے والا دبکانے وی والا۔ بے شک اللہ ہر کم
کرنے تے قادر وے۔
تے جد موسیٰ قوم اپنی نوں ایہہ گل آکھی، لوکو اوہ احسان خدا دا یاد
کرو، سی تساں تے جو اُس کیتا۔نبی بنائے اوس تہاڈے وِچوں۔ شاہ
بنایا اوس تہانوں۔اوس تہانوں اوہ کُجھ دتا جو کسے نوں دنیا دے وچ ناہ دتا
سی۔
لوکو وسّو اوس مقدس تھانویں چل کے جس نوں اللہ ناں تہاڈے کیتا
کنڈاں کر کے نہ مڑ جاؤ۔جے مڑیو تاں گھاٹا کھاسو۔(٢٣)
آکھن لگے موسیٰ اوتھے ڈاہڈے لوکاں دا ڈیرا اے۔جد تک اوتھوں
اوہ ناہ نکلن پیر اساں ناہ اوتھے پانا۔جے اوتھوں اوہ ٹر جاون تاں جاساں۔
آخر دو ولّاں نے اوہناں یرکے ہویاں وچوں اللہ نے انعام جنہاں تے
کیتا ہویا ہے سی ایہہ مت دتی۔(اُٹھو) ہمت کر دے ہوئے اوہناں تے
کر دھاوا دیوو تے وستی دے وچ وڑ جاؤ بُوہا بھن کے۔جا وڑنے تے غالب
اوہناں تے آ جاسو۔تے جے ہے ایمان تساں وچ، اللہ اُتے اپنی چھڈو۔
آکھن لگے، موسیٰ جانا مول اساں ناہ اندر، جد تائیں اوہ جابر اوتھے۔
توں جاتے رب تےرا جائے نال اوہناں دے بھڑنے۔اساں پتھلے ایتھے
مارے۔(٢٧)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ولّ: بندے ٭جابر: ظالم

موسیٰ تاں فریادی ہویا۔ ربا اپنی جندڑی تے ای وس اے میرا،
یاں،مڑ اپنے بھائی اُتے۔ساڈے وچ تے اہناں نافرماناں وچ نکھیڑا کر
دے۔حکم سُنا کے۔
رب نے حکم سنا دتا جے چالی ورہیاں تائیں، اوہناں دے پیر اس
دھرتی تے لگسن ناہیں،تے ایہہ تھاں تھاں کھجل ہوسن۔توں افسوسی ہو ناہ
اہناں نافرماناں بارے۔
آدم دے دو پتراں دی گل سچی سچی کر اہناں دے اگے۔ جدوں
نیازی دوہاں سی قربانی۔ پر قبول اک ول دی ہوئی دوجے دی ناہ ہوئی۔
اوس کہیا میں جانوں مار دیاں دا (گا) تینوں، پہلے اگوں پرتائی جے اللہ نذر قبول
اوہناں دی ای کردا اے جیہڑے اس توں دبکن والے۔
جے میرے ول ہتھ ودھا سیں مارن واہتے میں ناہ تینوں مارن واہتے
ہتھ ودھا ساں۔ مینوں خوف خدا دا جیہڑا رب اے سب دا۔
میری اپنی ایہو مرضی بھار میرا وی تے تیرا وی دونویں پین تیرے ای
اُتے تے ہو جاویں توں اگ واسلڑیاں دے وِچوں۔ ہے سزا ایہو ای ظلم
کماندڑیاں دی(٣٢)
نفس اُس دے نے بھائی نوں وڈھ دینے ول لیاندا تے قتل اس نے
کیتا اُس نوں، تے گھائل لوکاں دے سنگ رلیا۔(٣٣)
فیر کروں اک کاں اس پاسے اللہ ولوں آیا۔ اُس مٹی دی کھوتر کیتی۔
اس توں اوہنوں وی ایہہ سجھی انج بھرا دی لاش لُکائے۔ سوچ آیو سُو
میری قسمت کھوٹی۔ مینوں اینا وی نہ سُجھیا (اس توں پہلاں) جو اس
کاں نوں سُجھیا۔ لاش بھرا دی فیر اوہنے دفنائی، تے کیتی تے نادم ہونے
والے لوکاں دے سنگ رلیا۔
ایسے ہوونہاری توں ایں اسرائیل کیاں دے اُتے ایہہ گل کھولی
جس نے قتل اُس دل نوں کیتا قتل ناہ جس دے متھے ہووے ناہ ایں
اوس فساد مچایا ہووے کدھرے اوہنے سمجھو سارے لوکاں نوں قتلایا۔
تے جس ول نے جان بچائی اک ول دی وی اوہنے سب دی جان بچائی۔
بے شک لوکاں ول رسول اساڈے ولّوں کھریاں گلّاں لے کے آئے
اس اُتے وی چوکھے لوکی دنیا دے وچ دست درازی ہوئے۔

  • شریف کنجاہی
  • وچارپبلشرز