islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت المومنون (مکی)

سورت المومنون (مکی)

سورت المومنون (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

مومن لوک نہال ہو ونجے۔ یعنی جیہڑے عِجز اپناندے۔
تے بیہُودگیاں توں بچدے۔ دِل نُوں پاک رکھن دی کردے ہون
لنگوٹ اپنے دے سُچّے۔ (٥)
اپنیاں رنّاں دے ہتھ آئیاں ہوئیاں چھڈ کے۔ اُنہاں بارے نہیں
اُلاہمے اُنہاں اُتے۔
تے جِس ول نے ایہہ حدّ ٹپّی واگ تروڑاں وِچوں ہوسی۔
اوہ امانت تے قولاں دے پالنہارے۔
کُھنجن دین نمازاں ناہیں۔
کیتی دا پھل چنگا پانے والے اوہوا ہوسن۔
اوہ ہوسن فردوس جِنہاں نُوں (عملاں پاروں) مِلسی اوتھے اوہ ہمیشہ
رہسن۔ (١١)
انسان نُوں اساں بنایا جِس توں، اوہ مِٹّی دا سَت سی۔
فیر بنایا اُس نُوں نُطفہ تے اک پکّی ٹھاہرے رکھیا۔
مُڑ نُطفے نُوں لوتھ بنایا تے اُس لوتھوں ماسل بوٹی ماسل بوٹی وِچوں ہڈیاں
نُوں خلقایا تے ہڈیاں تے ماس چڑھایا تے اِک پہلے توں وکھری مخلُوق بنایا۔
اللہ دے نال کِس دِیاں رِیساں اوہ ہر خالق نالوں ودھ کے۔ (١٤)
ہر ایہہ پوہڑی چڑھ کے وی پر اوڑک مرنا۔
تے مُڑ روز قیامت اُٹھ تُہاڈی ہونی۔
اساں تُہاڈے اُتے نے ست راہ بنائے جے خلقت دے ولوں غافل
مُول نہیں ساں۔
اسماناں توں پانی وی تاں اساں وسایا اِک اندازہ رکھ کے دھرتی اندر فیر
اُس نُوں ٹھہرایا۔ اُس نُوں موڑ لجانا وی وس ساڈے ہے وے اوسے پانی
پاروں اساں تُہاڈے واہتے باغ اُگائے، کھجیاں دے وی داکھاں دے وی
اُنہاں وچ تُہاڈے واہتے میوے رجّویں تُسیں جِنہاں نُوں کھاندے ہے او۔
تے اوہ رُکھ وی جو سینائی طُورے والی ونڈے ہوندا۔ لے کے تیل اوہ
اُگدا، سالن کر کے کھاہدا جاندا۔
ڈنگراں وچ وی ہے اک مت تُہاڈے واہتے۔ اسیں پیائیے اوہ تہانُوں جو
اُنہاں دے ڈھڈاں اندر اُنہاں دے وِچ نفعے تُہاڈے واہتے ہور
بتھیرے۔ اِکناں نُوں اُنہاں چوں کھاؤ۔
کرو سواری اُنہاں تے وی بیڑی تے وی۔ (٢٢)
نُوح (نبی) نُوں قوم اُس دی ول گھلیا ہے سی۔ اوہنے اُنہاں نُوں
سمجھایا لوکو اللہ دی ای کرو عبادت۔ اُس بن ہور کوئی معبود تُہاڈا ناہیں کیوں
نہیں اُس توں ڈر دے۔
قوم اُس دی دے نابر ہوئے سرداراں نے اِنج پرتائی ایہہ تُہاڈے
وانگ اک بندہ۔ ایہہ تُہاڈے اُتے کاٹھی پاندا لگدا۔ جے اللہ دی مرضی
ہوندی اوہ ملائک اپنے گھلدا۔ ایہہ گل اپنے وڈکڑیاں وچ جیہڑے پہلاں
ہو گذرے نیں اساں سُنی ناہ۔ (٢٤)
اِس بندے نُوں پکڑ کِسے وے جِن دی لگدی کُجھ چِر تائیں (اِس دا
انت) اُڈیکو۔
نُوح کہیا رب میرے بوہڑیں کیوں جے ایہہ ناہ میری من دے۔
تاں مُڑ اُس نُوں اُس سمجھایا حسب ہدایت ساڈی تُوں اک بیڑی گھڑ
لے اےسے ویلے۔ تے جد امر ساڈا آوے تے طُوفان اُبالے کھائے ہر لوڑیندل
جیندل کر لے جوڑا جوڑا وچ بیڑی دے نالے ٹبّرا اپنا، اُنہاں تائیں چھڈ کے
اساں مکائی گل جِنہاں دے بارے تے تُوں اُنہاں بارے مینُوں کُجھ ناہ
آکھیں جِنہاں نافرمانی کیتی۔ اُنہاں نے ڈُبنا ای ڈُبنا۔
تے جِس ویلے تُوں چڑھ بیٹھیں سن سنگیاں دے وچ بیڑی دے تاں
الائیں حمداں لائق اللہ ای اے جِس اسانُوں ظالم لوکاں وِچوں کڈھیا۔
ایہہ دُعا وی نالے منگِیں ربّا مینُوں لائیں برکت والے کِسے کنارے بے
شک تُوں ایں سب تُوں چنگا ہے کنارے لاون والا۔
ہین پتے اس گل دے اندر تے ازمائش وی لوکاں دی۔
اُنہاں پِچھوں سنگتاں ہور اسیں لے آئے۔ (٣١)
اُنہاں وچ وی مُرسل گھلیا اُنہاں چوں (جیہڑا آکھے) کرو عبادت
رب دی۔ اُس توں وکھرا ناہ معبود تُہاڈا کوئی۔ کیوں ناہ تقوے نُوں اپناؤ۔
قوم اُس دی دے نابر اوہ وڈیرے، چھیکڑ دی پیشی نُوں جیہڑے ناہ
من دے سن تے رَج پھٹ جِنہاں نُوں چاہڑی آکھن لگّے ایہہ اِک بشر
تُہاڈے ورگا ای تاں ہے وے۔ اوہ کھاوے جو تُسیں کھاندے او اوہ
پِیوے جو تُسیں پِیندے او۔ (٣٣)
تے جے اپنے ورگے دے ای آکھے لگّے تاں گھاٹا ای کھاسو۔
ایہہ تُہانوں ایہہ گل کر کے یرکاندا اے جد مر جاسو تے مِٹّی ہو جاسو
تے ہڈیاں ای ہڈیاں، فیر تہانُوں کڈھیا جاسی۔
جِس دا اوہ ڈراوا دیوے اوہ ناہ ہوسی اوہ ناہ ہوسی۔
ایہہ حیاتی ساڈی اینی دُنیا والی۔ ایتھے مردے ایتھے لوک
جیوندے (آئے)۔ فیر اساں ناہ مر کے اٹھنا۔
ایہہ بندہ تے اللہ بارے اپنے کولوں گھاڑاں گھڑ دا۔ اساں ناہ اِس دی
من ٹُرنی ایں۔
اوس کہیا ربّا تُوں بوہڑیں اس گل اندر جِس نُوں منن ول ناہ آون۔
رب فرمایا ایہہ جھبدے ای اپنی گل تے نادم (شرمندہ) ہوسن۔
تے آ پھڑیا اُنہاں تائیں چِیک چہاڑے واہوا کر کے۔ تے اُنہاں
نُوں کھیہ کر دِتا، دُر دُر ظالم لوکی۔ (٤١)
فیر اُنہاں دے پِچھوں ہور اساں لے آندے۔ (٤٢)
کیوں جے ایتھے ہر کِسے دی اپنی مہلت۔ جِس توں اگّے پِچھے ہونا ممکن
ناہیں۔
اِس توں پِچھے اتّو توڑی۔ جد کدے وی قوم کِسے دے کول رسول
اُس دا سی آیا اوہ نابر ای اُس دے ہوئے۔ فیر اساں وی اک ہلاکت پِچھے ہور
ہلاکت گھلی۔ تے اوہ قِصّے بن کے رہ گئے۔ دُر دُر نافرماناں واہتے۔
فیر اساں مُوسیٰ نُوں گھلیا تے ہارون بھرا اُس دے نُوں آیات اپنی اَتے
دلیلاں کھریاں دے کے۔ فرعونے تے اوس دیاں سرداراں ولّے۔
اُنہاں آکڑ خانی دَسی تے اوہ لوک بڑے ہُوڑی سن۔
آکھن لگّے کیہ اسیں دو اپنے ورگے بشراں دی من ٹُرِئیے۔ اُنہاں دے
لوکی تے ساڈے سیوک ہے نیں۔
تے اُنہاں نے دوہاں دی ای گل ناہ گَولی تے ہو ونجے مُکّنہاراں
دے اوہ وِچوں۔
حالاں مُوسیٰ نُوں دِتی سی اوہ کتاب اِس کر کے تاں جے لوک ہدایت
پاون۔
مریم جائے نُوں تے نالے اس دی ماں نُوں اساں بنایا حق دی اک نشانی
،تے اُنہاں نُوں اک ٹِبّے تے وسّوں دِتی۔ تے اوہ تھاں سی رہنے واہتے واہوا
چنگی تے سی پانی والی۔ (٥٠)
(حُکم اساڈا ہر سمے ایہوا ہے سی) اے رسُولو، سُتھرا کھاؤ تے کردے
رہو کم وی سُتھرے مینُوں خبر تُہاڈی ہر کرنی دی ہے وے۔ (٥١)
ایہہ تُہاڈا ٹبر سارا اِکّو ٹبر تے میں رب تُہاڈا ہے واں۔ خوف میرے نُوں
اندر رکھو۔
لوکاں سانجھے دِین اپنے نُوں آپس دے وچ ٹوٹے کیتا۔ تے ہُن جیہڑا
جِس تے لگا خوش اوسے تے۔
اُنہاں نُوں تُوں اس بے سُرتی دے وچ چار دہاڑے چھڈ دے۔
اوہ تاں کِسے بُھلیکھے وچ نیں، اِس پاروں جے اسیں اُنہاں دا مال
اولاد ودھاندے۔
نال اُنہاں دے بھلےائی جے کر دے جائیے اوہ ناہ وِچلی گل نُوں
سمجھن۔
ہاں اوہ لوکی جیہڑے اپنے رب دے خوفوں کمبدے رہندے۔
اتے یقین جِنہاں نُوں اُس دِیاں دَسّاں اُتے۔
اپنے رب دے نال کِسے دی سانجھ ناہ جوڑن۔
تے اوہ جیہڑے دیندے رہندے جو کُجھ دینے جوگے ہوندے۔ تے
دِل اُنہاں دے ڈردے نیں (ایس خیالوں) جے اُنہاں دی رب اپنے
دے اگّے پیشی۔ (٦٠)
اِنج دے لوکی چنگے کمّاں واہتے سَوڑے تے اُنہاں وچ مِہری
بندے۔ (٦١)
اساں کِسے نُوں اِنج کدے ناہ کھیچل دِتی اُس دی وِتھوں ودھ کے۔
ساڈے کول لکھیندا اے جِس توں چائے بھاراں دی سار ہووے تے ناہ
ہوسی مُول ودھیکی نال کِسے دے۔
دُوجے لوکاں دے دل ہے نیں اپنیاں رُجھاں دے نشیائے۔ تے
اُنہاں دے شُغل ای وکھرے اُس توں۔ اوہ جِنہاں وچ رُجھے ہوئے۔
تے جد اُنہاں وِچوں موجاں مانن والڑیاں نُوں ہے عذاب اساڈے نپنا
فیر اوہ چِیکاں مار اُٹھن گے۔
ہُن کیہ حاصل چِیکاں کولوں۔ اساں تُہاڈا امدادی ناہ ہونا ہے وے۔
ایہہ حقیقت ہے وے جد آیات میرری نُوں کن تُہاڈے پایا جاندا۔
پچھڑوئیں بھوں جاندے رَہے او۔
آکڑ دَسدے جویں کہانی گھت کِسے نُوں چھڈ کے جاؤ۔ کیوں ایہہ لوکی
ایس کلام (الٰہی) بارے سوچن ناہیں، کیہ ِاس توں جے اُنہاں کول اوہ شے
آئی اے جیہڑی وڈکڑیاں دے کول ناہ آئی ہے سی اِس توں پہلاں، سمجھ
سکے ناہ یا رسول اپنے دے تائیں تے اِس پاروں مُنکر ہوئے۔
یا اوہ سمجھن اِس نُوں چنبڑ جِن کِسے دی حالاں اوہ سچ لے کے اُنہاں
کول آیا اے۔ پر چوکھے تے ایسے سچ توں اوکھے ہوندے۔ (٧٠)
جے سچ اُنہاں دی مرضی ای منن دا ناں ہوندا تاں اسماناں وچ تے
دھرتی وچ تے جو کُجھ دوہاں وچکار اے ہر شے چوڑ چپٹ ہو جاندی۔ اساں
اُنہاں نُوں اُنہاں دی بھلیائی والی گل آکھی اے تے اوہ اوسے توں ایں
مُنہ بھواندے ہے نیں۔ (٧١)
تُوں صِلہ ناہ اُنہاں کولوں منگدا ہے ویں۔ صِلہ تے اِس دا ربّوں مِلنے
والا چنگا۔ اوہوا سب توں چنگا داتا۔
تُوں تے اُنہاں نُوں سدنا ایں سدھے راہے تے جیہڑے ناہ چھیکڑ
نُوں نیں منن والے اوہ تے راہ نیں چھڈے ہوئے۔
لکھ اسیں مِہر اپنی کرکے اُنہاں اُتے آئے ہوئے دُکھ مسافر کرئیے
اُنہاں اپنی ہیکٹر وچ ای بھنبھل بھوسے کھائی پِھرنا۔
پکڑ عذاب اساڈے جد اُنہاں نُوں کیتی اوہ ناہ اپنے رب اگّے سی
نیویں ہوئے ناہ اُنہاں نے زاری کیتی۔
تے جِس ویلے اساں عذاب کریڑے والے در نُوں کھول اُنہاں تے
دِتا اوہ بے آسے ہوکے بہسن اُس دے اندر۔
ذات اللہ دی کن تہانُوں دِتے اکھیں دِتیاں دل وی دِتا پر تھوڑے ای
منن والے اِس نیکی نُوں۔
حالاں اوسے نے ای دھرتی وچ کھلار تُہاڈا کیتا۔ تے اوسے کول
اکٹھے ہونا ہے جے۔ (٧٩)
تے اوہوا ای زِندہ کردا اوہوا مارے تے دن راتاں دی بدلاوٹ ہتھ
اوسے دے کیوں ناہ سوچو۔ (٨٠)
اُلٹا ایبھی اوہوا آکھن جو کُجھ پہلے کہندے آئے۔
یعنی ایہہ جے مر کے مٹی ہو جانے تے ہڈیاں ہڈیاں رہ جانے تے کیہ
اُٹھائے جاساں مُڑ کے۔
ایہہ ڈراوے سانُوں وی (اج) دِتے جاندے، ساڈے وڈیاں نُوں وی
دِتے اِس تُوں پہلاں۔ تے ایہہ اینویں ٹُریاں آئیاں گلّم گلّاں۔
اہناں کولوں ایہہ تاں پُچھ۔ ایہہ دھرتی اے کس دی تے جو کُجھ
وی اِس دے اندر کس دا ہے وے۔ دسّو جے کر پتہ تہانُوں۔
ایہہ منن گے اللہ دا اے۔ پُچھ مُڑ کیوں ناہ اُس نُوں تُسیں چتارو۔ پُچھ
اُنہاں توں ست اسماناں دا رب کیہڑا، عرش وڈیرے دا رب کیہڑا۔ اوہ منن
گے اللہ ای اے کہہ کیوں اُس توں ڈر دے ناہیں۔
پچھ اُنہاں نُوں، کس دے ہتھ وس ہر اِک شے وے۔ تے اوہوا ای
اوٹاں دیوے پر ناہ کوئی اوٹ مقابل اس دے ہووے جے کر سمجھو۔
اوہ منن گے اللہ ای اے۔ پُچھ اُنہاں نُوں کِسے تہانُوں ٹونا ہے مُڑ
کیتا۔
اسیں تے سچی گل اُنہاں تک لے کے آئے۔ اوہ اگوں اُس نُوں ناہ
من دے۔ (٩٠)
ناہ کوئی ہے وے جات اللہ دی۔ ناہ معبود علاوہ اس دے،جے انج
ہوندا۔ہر معبودے مخلوق اپنی وکھری وکھری کیتی ہوندی تے اک دُوجے
ول چڑھائی ہوئی ہوندی۔ اللہ اُس توں پاک اے گلّاں جِویں بناؤ۔ (٩١)
غیب اغییب ہر شے اوہ جانے۔ تے اُچیرا اُنہاں نالوں نال جِنہاں
دے اس دی سانجھ رلاندے ہے او۔
ایہہ دعا کر، جے تُوں ربّا اپنا اوہ (عذابل) کارا میرے ہوندے پورا
کرنا۔
تاں مُڑ ربّا مینُوں اہناں نافرماناں توں اک پاسے رکھیں۔
بے شک ایہہ وے وس اساڈے (اے پیغمبر) تیرے ہوندے
ہوندے کارا پُورا ہووے۔
تُوں اُنہاں دی مندیائی نُوں ٹھل، ورتارا چنگا رکھ لے۔ اُنہاں دی
بک بک دی خبر اسانُوں ہے وے۔
کہہ جے میں شیطانی وسوسیاں توں ربّا اوٹ تیری ای چاہواں۔
میں تے اوٹ تیری اس توں وی منگدا ہے واں جے اوہ میرے
نیڑے ڈُھکن۔
اہناں وِچوں موت کِسے دے سِر تے جیہڑے ویلے آوے اوہ کہندا
اے موڑ پچھانہہ نُوں۔ (٩٩)
تاں جے عمل کماواں چنگے اوتھے جِتھوں ٹُر آیا واں۔
انج ناہ ہونا، ایہہ ایویں گلّاں ایں گلّاں اُٹھل دن دے تائیں اُنہاں
دے وچکارے برزخ ہوسی۔
جد قرنے پُھوک وجیسی اوس دہاڑے ساکا چاری نے مُک جانا۔ ناہ
اِک نے دُوجے دی پُچھنی۔ (١٠١)
بھارا پلہ جِس کِسے دا ہویا اُس دِیاں موجاں۔
تے ہولا جِس ول دا ہویا اس جان اپنی واہتے سودا گھاٹے وندا کیتا۔ اوہ
ہمیشہ دوزخ وچ ای رہسی۔
اِنج دے لوکاں دے مُونہاں نُوں اگ لُوہ دینا کھیس اُنہاں نکلی
ہوسی۔
کی آیات اساڈیاں ناہ کن تُہاڈے پائیاں گئیاں۔ کُوڑ تُساں اُنہاں
نُوں جاتا۔
ہُن آکھن گے اے رب ساڈے ساڈی بد بختی نے سانُوں ڈھاہ لیا سی
تے ہو ونجے اسیں گمراہے ہویاں وِچوں۔
ربّا سانُوں کڈھ اِس اگّوں تے جے فیر اساں کرتُوت اوہوا ای کیتے بے
شک نافرمان ہوواں گے۔
رب فرماسِیں۔ اس دے وچ رہوو دُرکارے۔ میرے نال کلام کرو
ناہ۔ (١٠٨)
دُوجے پاسے اوبھی میرے بندے ہے سن جو کہندے سن اے رب
ساڈے ہے اےمان اساں لے آندا تُوں دے اوٹ اسانُوں تے مِہر اپنی۔ بے
شک تُوں اِیں مِہری سب تُوں چنگا ہے ویں۔ (١٠٩)
انج دے لوکاں دی تُسیں چگھ مریندے رہے سی۔ تے میرا ناہ چیتا کیتا۔
بس اُنہاں نُوں ہاسے وچ اڈاندے رہے سی۔
اَج اُنہاں نُوں اجر ملے گا میرے ولّوں اوس جرن دا۔ تے اُنہاں دی
جھولی بھرینی۔
رب پُچھے گا دنیا اُتے کِناں کُو چِر کٹ آئے او۔
(اگّوں) کہسن اک ادھ دن ای لگدا، ساڈے گِنتریاں توں پُچھو۔
(دُوجا) کہسی تھوڑا چِر ای اسیں رہے آں لگدا ہے وے کاش تہانُوں
ایہہ احساس اودوں وی ہوندا (جے جیون پلکارے دا)۔
کی تہانُوں ایہہ بُھلیکھا اساں تہانُوںبے مقصد ای پیدا کیتا نے ناہ
ساڈے ول تُہاڈی پرتن ہونی۔
اللہ اے اُچیائیاں والا۔ حقا سچا شاہ اوہوا اے۔ اُس دے باجھوں ناہ
کوئی معبود اے اُکا۔ اوہوا رب اے، مان بھرے عرشاں دا مالک۔
تے جیہڑا وی اُس دے نال رلاندا ہویا ہور کِسے نُوں سداں مارے
اُس دے کول دلیل ناہ کوئی اُس دے بارے نال اس دے رب لیکھا
کرسی۔ کفروناں نے پھل ناہ پانا۔
منگ دُعا جے ربّا بخشیں رحم کرِیں تے تُوں ایں تُوں ایں سب توں ودھ
کے مِہری۔ (١١٧)