islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت النمل (مکی)

سورت النمل (مکی)

سورت النمل (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

طاسیں، ایہہ گلّاں قرآنی، اوس کتاب دیاں نیں، جیہڑی، ہے وے
کُھلم کُھلیاں کرنے والی۔ مومن لوکاں واہتے ایہہ ہدایت تے خوش خبری،
یعنی جیہڑے ناہ کُھنجان صلاتاں اتے زکاتاں، نالے چھیکڑ دن نُوں منن،
تے جیہڑے ناہ اوس دہاڑے نُوں من دے نیں، اُنہاں واہتے کِھچ اساں
رکھ دتی ہوئی، ہے اُنہاں دیاں رُجھاں اندر، تے اوہ اوسے جھس وِچ کھجل
ہوندے پھر دے، اُنہاں لوکاں دے بھاگاں وِچ مار بڑی اے (ایتھے)۔
اگے چل کے وی اُنہاں نے گھاٹ ای کھانی۔ ایہہ قرآنی گلّاں آون حکمت
والے، جانن والے رب ولوں تیرے۔
جد مُوسیٰ نے گھر والی نُوں ایہہ گل آکھی، لگدا اے اگ اوتھے
کِدھرے یا میں جا کے اُکھ سُکھ ایدھر دی لے آساں، یا مُڑ کوئی سیکن
واہتے چَو گِھن آ ساں۔
جد اُس تھاویں اوہ جا پُجیا، کن اُس دے آواز پئی جے، برکت والی۔
ذات اوہ جس دا اِس اَگ اندر نُور ظہور اے تے اِس اگ تے غلبہ جس دا، سچ
مُچ ہے بیانو اُچا رب سب جگ دا۔
تے اوہ میں عزیز حکیم آں سُن لے مُوسیٰ۔ (٩)
عاصے اپنے نُوں تُوں سٹ دے (سُٹیاں) جد سی اوہنُوں اوہنے رِڑھدا
تکیا سپ کسے دے وانگوں، کنڈ کرکے اوہ نسیا تے ناہ مُڑنے دے ول آیا
(اساں کہیا) گھبرا ناہ مُوسیٰ پیغمبراں نُوں کول مرے ناہ خطرہ کوئی بُھلن
ہاراں دے وِچوں دی مندیائی توں توبہ کر کے چنگےائی اپنائی جس نے، اُس
دے حق وِچ میں بُھلاں نُوں بُھلن والا نالے رحمت والا۔ (١١)
تُوں ہتھ اپنا کر گلمے وِچ اوہ نِکلسی چِٹا تے بے روگا، اُنہاں نُوں
نشاناں ساڈیاں چوں اِک ایہہ جیہڑے دسّے جانے نیں فرعون تے قوم
اُس دی تائیں، بھانویں اوہ انموڑے، تے جد اُنہاں کول اچرجاں اکھیں
کھولن والڑیاں اوہ لے کے آیا، آکھن لگے ایہہ تاں ظاہرم ظاہرا جادو، دھکا
کر دے، وڈوں دِسدے اُنہاں دے اِنکاری ہوئے حالاں اندروں من
دے ہے سن۔ تے ایبھی معلوم اے تینُوں کیہہ انجام ہوندا اے اِنج دے
رپھڑیاں دا۔
صاحب علم اساں داؤد نبی نُوں کیتا تے سلمان تئیں وی۔ شُکر گذاری
اِس تے اوہ اللہ دی کر دے اوس اسانُوں اپنے مومن بندیاں وِچوں
بہتڑیاں دے نالوں وڈا درجہ دِتا۔
جد داؤد (نبی) دی گدی ملی سلیمان تائیں اوس کہیا جے لوکو سانُوں
پکھنُوآں دی بولی رب سکھائی ہور بہتیرا کُجھ اسانُوں دِتا ہویا۔ ایہہ سارا کُجھ
کُھلم کُھلا فضل خدا دا۔
شاہ سلیمان واہتے جِنّاں تے انساناں وِچوں کٹھے کیتے ( فوجی) نالے
پکھنُوآں چوں تے اُنہاں نُوں کوچل کیتا۔ (١٧)
اِک دن نملی (کِیڑِیاں) ڈھوک اوہ پُجے اِک نملے نے ایہہ سمجھایا اپنے اپنے ملّو جا کے
گھُرنے نملو۔ کرے سلیمان تے فوج اُس دی پھیہ تاں دین تہانُوں
بُھل بُھلیکھے۔
اوہ اُس دی ایہہ سُن کے کِھڑیا ہسیا تے اُس کہیا ربّا مینُوں بے واگا ناہ
ہوون دیویں تاں جے تیرے انعاماں دا شُکر کراں میں جیہڑے تُوں
میرے تے کِیتے میرے ماپیاں تے کیتے، دے توفیق کراں میں اوہ کم
جیہڑے تینُوں بھاون تے مینُوں تُوں اپنے نیکو کاراں دے وِچ شامل
رکھیں۔
پکھنُوآں دی جد اُس ٹوہا ٹاہی کیتی (اک دِہاڑے) اوہنے پُچھیا کیہہ گل
اے جے چکّی راہ (اک پکُھو دا ناں جیہدے سر تے کلغی ہوندی اے) ناں کِدھرے دِسدا کدھرے نَسّ گیا تے ناہیں۔
جے معقول کوئی عُذر اُس نے پیش ناں کیتا میں مار اُس نُوں ڈاہڈی
دیساں بلکہ اُس نُوں تھاں ماراں گا۔
بہُتا چِر اجے ناں ہویا چکّی راہے ایہہ گل کیتی آ کے، میں کھوج اُس دا
لا آیا ہاں تینُوں کھوج نہیں سی جس دا۔ میں سباؤں گل اک پکّی لے آیا ہاں۔
میں اک عورت تک کے آیاں شاہی کر دی شے کسے دی ناہ تھوڑ اُس نُوں
واہوا وڈا تخت اے اُس دا۔ (٢٣)
ایہہ پتہ وی مینوں لگّا اوہ آپوں تے لوک وی اُس دے رب نُوں چھڈ
کے سورج اگّے متھے ٹیکن۔ ہے شیطان اُنہاں دے اُنہاں عملاں اندر کِھچ
اِک اُنہاں واہتے رکھی تے انج راہ اُنہاں دی (اصلی) روکی تے اوہ راہ ناہ
پَینے والے (لگدے)۔ (٢٤)
اوس اللہ نُوں سجدہ کرنوں ٹھاکے ہوئے جیہڑا کڈھ دا اسماناں تے دھرتی
وِچ وی ہر چھُپّل (لُکی ہوئی) نُوں نالے جانے جِس نُوں لوک لُکاندے یا کر دے نیں
ظاہرا۔
بے شک اللہ توں وکھرا معبود ناہ کوئی مالک عرش وڈیرے دا اوہ۔
اوہنے اگّوں ایہہ گل آکھی تک لواں گے تُوں دَسیا اے جو کُجھ سچ اے
یا پیا ایویں ماریں۔
ایہہ چِٹھی تُوں میری لے جاتے اُنہاں نُوں دے کے اوتھوں فیر
آپوں ہٹ جائیں۔
کُھل جاوے گا کیہ پرتاندے۔
ملکہ بولی اے سردارو مان پتّر اِک میرے ول ایہہ آیا ہے وے۔
(شاہ سلیمان) دے درباروں تے اوہ اِنج وے ”لے کے نام اللہ دا جو
رحمان رحیم اے۔
میرے اگّے ہیکٹر کولوں کم ناہ لینا بلکہ نیویں پاندل بن کے تے
حاضر ہو جانا”۔ (٣١)
آکھن لگی اے سردارو! کیہہ صلاح تُہاڈی ہے وے اِس گل بارے۔
میں تُہاڈی مرضی توں ناہ ایدھر اودھر ہوکے کوئی کم کرنی آں۔ (٣٢)
آکھن لگے اسیں لڑاکے منّے ہوئے نالے باہواں والے اگّوں مرضی جو
تُہاڈی کرو مناسب جو کُجھ سمجھو۔
اوس کہیا جد راجاں والے وستی وِچ آوڑے نیں اُس دا ککھ
نہیں اوہ چھڈ دے تے اوتھے دے عزت داراں دی اوہ مِٹّی من دیندے
نیں۔ اہناں وی تے اِنجے کرنا۔
میں اُنہاں ول ہدیہ گھلساں ٹوہنی کر کے تے قاصد دی پرتن تکساں
قاصد جد سلیمان دے کول آیا اوس کہیا جے دھن دولت کنی کُو
مینُوں دے سکدے او، رب نے مینُوں ہے تُہاڈے نالوں چوکھا دِتا ہویا
نالے چنگا۔ گھلن گھل کے ٹوہر وکھاؤ۔
اپنے گھلن والڑیاں ول جا (اے قاصد) لگدا سانُوں ہے چڑھائی فوجاں
نال ای کرنی پینی اوہ جِنہاں دے مُول کھلو ناہ سکسن اگے تے اوتھوں
اُنہاں نُوں کڈھساں پَت اُنہاں دی لاہ کے تے اُنہاں نے خوار
ہونا ایں۔(٣٧)
شاہ کہیا سردارو دسّو کیہڑا ول تُہاڈے وِچوں تخت اُس دے نُوں
کول میرے لے آون والا اِس توں پہلاں جے اوہ نِیویں پاندے آون۔
اک عفرِیتے جِنّاں وِچوں ایہہ کہیا جے کول تُہاڈے اُس نُوں میں لے
آساں ایتھوں اُٹھ کھلونوں پہلاں، ایہہ کم کرنے جوگا زور میرے وِچ ہے
وے تے میں آکھی پالن والا۔ (٣٨)
ایہہ کہیا مُڑ ہور اک گُنیے میں لے آواں اکھ جھمکن توں پہلاں اُس
نُوں۔ تے جد اوہنے اُس نُوں تکیا لاگے رکھیا ہویا، کہہ اُٹھیا ایہہ فضل خدا دا۔
تے ازمائش میری جے میں شُکر گُذار ہوناں واں یا ناشُکری کرناں، تے
جس نے شُکر اُس دا کیتا اپنے واہتے ای اُس کیتا تے جس نے ناشُکری کیتی
(کردا رہ او) کرماں والے رب میرے نُوں لوڑ ناں اِس دی۔
حُکم ہویا جے اُس دے واہتے تخت اُس دا انجان طریقے نال ایتھے لے
آؤ تکِّئے ایہہ تبدیلی اُس نُوں راہے پاندی یا ناہ پاندی۔
جد اوہ آئی کہیا گیا جے کیہ اِنجے دا تخت اے تیرا۔ آکھن لگی اُنجے لگدا
سمجھ اسانُوں (ایتھے آؤنے توں) پہلاں ای لگ گئی سی تے اسیں سِر سُٹ
چُکے ساں۔
تے اللہ نُوں چھڈ کے جِس نُوں پوج رہی سی اُس توں روک دِتا ہُن اُس
نُوں۔ کیوں جے پہلاں اوہ سی منکر لوکاں وِچوں۔
کہیا گیا مُڑ اُس نُوں چل ہُن آ جا شِیش محل وِچ، اُس دا ویہڑا جاں
تکّیو سو جاتو سو ایہہ جل تلائی (سونے دا تلائ)۔ لکدی (تنبی، شلوار) اوہنے پِنِّیاں اُتوں اُتّے چائی۔ شاہ
کہیا جے ایہہ سارا ای شِیش محل اے۔ آکھن لگّی میں تاں رہی بُھلیکھے ماری
(شیشہ پانی جاتا رکھیا) نال سلیمان دے میں وی سِر سُٹنی آں جگ سارے
دے رب دے اگے۔ (٤٤)
اساں ثمود کیاں ول گھلیا صالح اُنہاں دا ای لگدا۔ جے اللہ دی کرن
عبادت آپے وِچ اوہ پاٹ گئے سن دو وِرودھی دھڑیاں دے وِچ۔ (٤٥)
اوس کہیا جے لوکو دسّو بھاؤندی چھڈ کے ان بھاؤندی دی سَوڑ تہانُوں
کیہڑی گلّے۔ اللہ کولوں بخشش منگو تاں جے اُس دی مِہر ہووے جے۔
آکھن لگّے تُوں تے کوئی بد سگناں ایں تیرے سنگی ساتھی وی بد سگنیں۔
اوس کہیا جے بد سگنی تے ہے تُہاڈی ربّوں لکھی۔ تے ازمایش دے مُنہ
وِچ او آئے لگدے۔
نگری دے وِچ نوں بندے سن جڑ فساداں دی اُس آل دوالے واہتے
اوہ لوکاں نُوں سدھے پاسے ٹُرن ناہ دیندے۔
اُنہاں نے منصوبہ کیتا سارے قسم خدا دی پاؤ تے اک راتِیں سن
کھریالاں اُس نُوں رل کے بنّے لاؤ۔ اُس دے وارث نُوں کہہ دیساں اسیں
فناہ ہوندا ناہ ڈِٹھا ٹبّر اُس دا۔ تے سچّی پَے گل کرنے آں۔
اُنہاں نے سی چال اِک چلّی۔ چال اساں وی اپنی چلّی جِس توں اوہ
ناواقف ہے سن۔
کَیڑ اے تینُوں چال اُنہاں دی کِس نتیجے تے اَپڑی سی۔ اساں
اُنہاں نُوں مار مُکایا نالے لگدے سب اُنہاں دے۔
ہُن اُنہاں دے اوہوا کُلّے ڈھٹھے پَے نیں اُنہاں دی اَت چائی
پاروں۔ چانن والے لوکاں واہتے اِس ہونی وِچ اِک عِبرت اے۔ (٥٢)
اساں بچائے منن والے کیوں جے اوہ خدا خوفے سن۔ (٥٣)
قوم اپنی نُوں لُوط وی اِنجے سمجھایا سی۔ اکھیں تکدے بے شرمی
دے کم کر دے او۔
کیوں نڈیاں (چھوہراں، مُنڈیاں) دے ول ڈھکدے اوہ شہوت لے کے زالاں چھڈ کے۔
کِنے ای بے سمجھ تُسیں او۔
تے اُنہاں دی اِکو گل سی لُوط کیاں نُوں ایتھوں کڈھو۔ اوہ بن دے
نیں پاک پوِتّر۔
فیر اساں اُس نُوں تے اُس دے گھریالاں نُوں اُنہاں توں سی صاف
بچایا۔ زال اُس دی نُوں چھڈ کے۔ اوہدے متھے لِکھ گھتیا سی سنگوں چھُٹنا۔
اساں اُنہاں نُوں پتھروڑی پھنڈ چاہڑی پھنڈ اوہ ڈاہڈی بھیڑی ہے
سی۔ ہُوڑے ہٹکے لوکاں واہتے۔
کہہ دے شُکر خدا دا کرناں۔ چون اُس دے نیں بندے جیہڑے
اوہ سلامت جیون شالا، اللہ چنگا یا اوہ چنگے تُسیں جِنہاں نُوں اُس دے
نال رلاندے ہے او۔ (٥٩)
آخر کِس نے خلقائے نیں ایہہ اسمان اتے ایہہ دھرتی اسماناں توں
پانی گھلدا کون تُہاڈے واہتے۔ فیر اُگاندا اُس دے پاروں باغ بغِیچے بھاون
والے۔ رُکھ اُگانے وس تُہاڈے وِچ کدوں سن۔ کیہ مُڑ کوئی ہور خدا دے
نال پُجیونہارا ہے وے۔ سچ تاں ایہہ وے قوم تُسیں اوہ راہ چھڈلاں دی۔
آخر کِس نے دھرتی تھاں ٹِکن دی کیتی۔ تے وِچ اُس دے کسِّیاں
نالے جاری کیتے۔ تے پربت وی اُس اُتے کھلوائے، دو دریاواں نُوں وَکھ
کر دے جاری کیتے۔ تے پربت وی اُس اُتے کھلوائے، دو دریاواں نُوں وکھ
کر دے ٹپے اوس بنائے۔ کیہ مُڑ کوئی ہور خدا دے نال پُجیونہارا ہے
وے سچ تاں ایہہ وے چوکھے لوکی سمجھوں کورے۔ (٦١)
آخر کیہڑا دُکھیئے دی فریاد اے سُن دا تے کردا اے دُکھ مسافر، دُنیا دی
چُدھراہٹ کِس تہانُوں دتی۔کی مُڑ کوئی ہور خدا دے نال پُجیونہار ہے
وے۔تھوڑے ای مت لینے والے۔
آخر کون تہانُوں راہے پاندا ہے وے جل تھل اندر وِچ ہنھیرے،
رب دی رحمت ہونوں پہلاں اوہ ہواواں گھلدا کیہڑا خوشیاں ہون جنہاں
دے پلّے کیہ مُڑ کوئی ہور خدا دے نال پُجیونہارا ہے وے اُس دے نال
شریک جنہاں نُوں کر دے ہے او اوہ اُچیرا بہت اُنہاں توں۔
آخر کِس نے پیدائش دا مُڈھ بدھا سی تے اُس نُوں پرتاوے گا
وی۔ اسماناں تے دھرتی وِچوں رِزق تہانُوں کیہڑا دیندا۔ کیہ مُڑ کوئی ہور خدا
دے نال پُجیونہارا ہے وے۔ تُوں للکر جے لے کے آؤ گل کوئی پیڈی،
جے کر سچ تُہاڈے پلّے۔
دس اُنہاں نُوں عِلم ناں غیبی مُول کِسے نُوں اللہ باجھوں بھانویں اوہ
اسماناں تے وے بھاویں دھرتی اُتے ہے وے ایبھی خبر کِسے نُوں ناہیں
کدوں اُٹھائے جاون گے اوہ۔ (٦٥)
سچ تاں ایہہ وے اوڑک بارے ہے علم اُنہاں دا سِر پرنے۔ اُس
دے بارے اوہ شکّاں دے مارے ہوئے ہتھوں بالکل انھے مُورے۔
کافر لوکی ایہہ کہندے نیں کیہ جد مِٹّی ہو جاواں گے وڈکڑیاں
دے نال اسیں وی فیر اِک وار اُٹھائے جاساں۔ (٦٧)
ایہہ دھمکی سانُوں وی دِتی، ساڈے پیو دادے نُوں دِتی، اِس توں
پہلاں۔ تے ایہہ ہے نیں پِچھوں ٹُر دے آئے ہوئے قِصّم قِصّے۔
کہہ اُنہاں نُوں دُنیا دے وِچ پِھر کے ویکھو کیہ انجام اُنہاں دا ہویا
پاپ کماندے رہے سی جیہڑے۔
تُوں اُنہاں دے بارے جُھر ناہ تے اوہ چالاں جو پئے چلدے اُنہاں
توں دل تنگ ناہ ہو تُوں۔
اوہ کہندے نے کد دھمکی نے پُورا ہونا جے کر سچ تہاڈے پلّے۔
کہہ دے تُوں جے ہو سکدا اے جس دے بارے سَوڑے ہے او کُچھ
نمونہ اُس دا ہُن ای تکّو۔
گل تاں ایہہ وے رب تیرا اے لوکاں واہتے فضلاں بھریا۔ ایہہ
گل وکھری چوکھے لوکی ناشُکرے نیں۔
تے رب تیرا ڈاہڈا جانے کیہ کُجھ اُنہاں دے اندراں وِچ کیہ کُجھ
ہوٹھاں وِچوں کڈھدے۔ (٧٤)
کیوں جے اسماناں دے وِچ وی تے دھرتی دے وِچ وی کوئی غیب
ناہ اِنج دی جو ناہ وِچ کتاب کھری دے۔ (٧٥)
اسرائیل کیاں نُوں وی تے ایہہ قرآن دساندا ہے وے کِنِّیاں ایں
اوہ گلّاں وکھری سوچ جنہاں دے بارے ہے اُنہاں دی۔
بے شک ایہہ ہدایت ہے وے رحمت ہے وے منن والے لوکاں
واہتے۔
تے رب تیرے اُنہاں بارے ہے نیاں آپوں ای کرنا۔ تے اوہ ہے
وے غلبے والا تے ہر اِک شے نُوں جانن والا۔
تُوں توکّل کر اللہ تے، بے شک تُوں اِیں کُھلم کُھلے حق دے اُتے۔
تیری مویاں نے کیہ سُننی ناہ ای ڈَورے سُننے والے سدّ تیری نُوں جد
اوہ کنڈاں کر کے نسّن۔
تُوں ایہناں نُوں ناہ پا سکدا ہے ویں راہے اُنہاں نُوں گمراہیوں
کڈھ کے۔ تُوں تاں اُنہاں دے ای کنِّیں پا سکناں ایں جیہڑے ول
آیات اساڈی نُوں من دے نیں تے اوہوا ای سِر سُٹ ہے نیں
قول عذابی اُنہاں اُتے جس دن ساڈا پُورا ہوسی اوس دِہاڑے دُنیا
چوں ایں کر دیواں گے پیدا، اوہ لڑائی مار کٹائی کرنے والے، جیہڑے
زخموں زخم کرن گے۔ کیوں جے لوکاں مت اساڈی بُھنجے پائی۔
تے جِس ویلے بے حساب ہر ونڈ وِچوں اٹھنے ہے نیں لوکی اُنج دے
جنہاں اساڈی مُول نہ منّی اُنہاں تائیں درجو درجے کیتا جا سی۔ (٨٢)
جد اوہ کٹھے ہو جاون گے پُچھیا جا سی کیہ تُساں ناہ منیا سی آیات
میری نُوں تے ناہ اُنہاں نُوں رکھیا سی چیتے اندر، دسو کیہ تُسیں رہے کر دے۔
ساڈی دھمکی دی سُٹ اُنہاں دے سِر پَینی کیوں جے اُنہاں نے کیتی
سی نافرمانی اوہ صفائی دے ناں سکسن۔ (٨٥)
کیہ اُنہاں نُوں دِسدا ناہیں ہے اساں ای رات بنائی تاں جے اُس
دے وِچ سُکھ مانن۔ تے دِن کیتا ویکھن تکّن واہتے۔ اُنہاں دے وِچ متّاں
اُنہاں واہتے جیہڑے من ٹُر دے نیں۔
جد قرنائے پُھوک وجینی اسماناں دی دھرتی دی اِک اِک شے گھبرا
جاوے گی۔ بِن اُنہاں نُوں اللہ آپ جِنہاں نُوں ڈاہی دِتی ہوسی۔ تے
سارے ای ہِینے بن کے اُس کول آسن۔
ایہہ پہاڑ جِنہاں نُوں سمجھو تُسیں مُقیمی اُنہاں بدلاں وانگوں ٹُرنا ایہہ
اللہ دے ہین کرشمے جِنھے ہر شے سُوتر کیتی اوہ تہاڈی ہر کیتی توں واقف
ہے وے۔
تے جیہڑا وی آوے گا چنگیائی لے کے اجر چنگیرا اوہ پاوے گا اوس
دِہاڑے گھبراہٹ توں رہسی بچیا ہویا۔ (٨٩)
اے پر جیہڑا مندیائی آوے گا لے کے اوہ اگ اندر مُودھا ہوسی سچ
تاں ایہہ وے اپنی بیجی ای وڈھنی جے مینُوں تاں ایہہ حُکم ہویا اے کراں
عبادت ایس نگر دے رب دی جِس نے اُس نُوں حُرمت والا کیتا تے اوسے
دی ہر شے ہے وے، ایبھی مینُوں فرمایا اے میں سِر سُٹیاں وِچوں ہوواں۔
تے قرآن سُنائی جاواں اگوں جیہڑا راہے لگّا جان اپنی دے واہتے لگا
تے جیہڑا ول کھنجیا راہوں تُوں کہہ دے جے میرا کم تے ہُوڑن ہے سی۔
کر اقرار اللہ نُوں زیبن حمداں سبھے۔ جھبدے اوہ دکھا دیوے گا اپنے
اُنج نشان تہانُوں جے ناں کوئی اوہلا رہسی۔ تے رب تیرے توں اُنہاں
دے عمل ذرا نہ بُھلے ہوئے۔ (٩٣)