islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورت النور (مدنی)

سورت النور (مدنی)

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

نازل کیتاہے اساں اِس سُورت تائیں۔ اِس دِیاں گلّاں فرض
تُہاڈے اُتے۔ اِس دی راہیں نازل ہوئیاں باتاں کھریاں کھریاں، تاں
جے پلّے بنھو۔ زانی زانن دوہاں نُوں ای سو سو دُرّے مارو۔ ترس کرو ناہ
اُنہاں اُتے حُکم اللہ دے ویلے، جے ایمان تُہاڈا ہے وے اللہ اُتے،
چھیکڑ دن تے۔ ہے ضروری مومن وی کُجھ آ کے ویکھن باب اُنہاں
دے ہوندی۔ زانی زانن نال ای گنڈھ تروپا لاندا یا مُڑ جیہڑی مُشرک
ہووے۔ یعنی زانی نال ای زانن دا اے گنڈھ تروپا لگدا، یا نال اُس دے
جیہڑا مشرک۔ کیوں جے مومن لوکاں واہتے ہے حرام ایہہ حرکت۔ تے اوہ
جیہڑے تہمت لاون زالاں نیکاں پاکاں اُتے پر ناہ چار گواہ وی پیش اوہ
کر سکن اِس بارے۔ ڈنڈ اُنہاں نُوں اسّی دُرّے۔ اگّوں واہتے اوہ گواہ ناہ
(گل کِسے وچ) منّے جاسن۔ اِنج دے لوکی بے اتبارے۔ ہاں جِنہاں نے
توبہ کیتی اِس توں پِچھے تے من دھونا، بے شک ہے غفور رحیم اوہ ذات
اللہ دی۔
جیہڑے لوکی اپنیاں رنّاں اُتے تہمت لاندے پر ناہ اپنے باجھ گواہ
اُنہاں دا کوئی۔ اُنہاں دی اوہ اک گواہی چار گواہیاں بن جاندی اے جے
اوہ خاوند چارے واری اللہ دی سونہہ کھا کے آکھے، اوہ سچا اے۔ تے آکھے
ایہہ پنجویں واری اللہ دی اُس اُتّے لعنت جے اوہ کُوڑا، عورت ماروں
بچ سکدی اے جے اوہ اللہ دی سونہہ کھا کے چارے واری ایہہ آکھے جے
مرد اُس دا اے کُوڑ مریندا۔ تے مُڑ پنجویں واری آکھے غضب اللہ دا
میرے اُتے، مرد میرا جے سچا ہووے۔ ایہہ اللہ دے فضلوں رحموں (جِس
نے ہے تُہاڈے واہتے سوکھی راہ نیاں دی کڈھی)۔ تے اوہ توبہ منن والا نالے
حِکمت والا۔ (١٠)
تے اک ٹولہ ہے بُہتان تراشاں دا وی وچ تُہاڈے۔ ایہہ ناہ سمجھو
اُنہاں دی بکواس تُہاڈے حق وچ ماڑی۔ سچ تاں ایہہ وے اوہ تُہاڈے
حق وچ چنگی۔ اُنہاں وِچوں ہر کِسے نے جو کُجھ کھٹیا پاپ ای کھٹیا۔ پنڈ
گُناہ دی اُنہاں وِچوں جِس کِسے نے چوکھی چائی چوکھا مِلسی عذاب اوسے
نُوں، پر جِس ویلے کن تُہاڈے گل پئی سی کیوں ناہ مومن مرداں رنّاں اپنے
سنگیاں بارے ظن چنگیرا رکھیا تے کہہ دِتا ایہہ بُہتان ایں کُھلم کُھلا۔ کیوں
ناہ سی بہتان تراشاں اپنے حق وچ چار گواہ لے آندے۔ تے اوہ ناہ لے
آون پاروں اللہ دے نزدیک نیں جھوٹھے۔ اِس دنیا تے اُس دنیا وچ اللہ
اے ای فضلوں کرموں بچت تُہاڈی ہو ونجی اے۔ ورنہ اک عذاب
وڈیرے ہے سی ٹوہنا آن تہانُوں۔ چال نوِیں ایہہ چلّن پاروں۔ گل تُساں
سی جیبھاں اُتے چاہڑی ہوئی تے مُونہاں چوں دِرکی جاندے سی اوہ
گلّاں جِنہاں دی ناہ خبر تہانُوں اُکا ہے سی۔ تے معمولی گل جاتو جے اُس
نُوں۔ حالاں اوہ گل اللہ دے نزدیک بڑی ای بھاری ہے سی۔ (١٥)
جد تُساں اوہ گل سُنی سی کیوں ناہ آخر اوسے ویلے کہہ دِتو جے، اِنج
دی گل اساڈے مُونہوں زیب ناہ دیوے۔ کنّاں نُوں ہتھ لائیے۔ ایہہ
بڑا ای وڈا۔ اللہ دی ایہہ مت تہانُوں مُڑ کے انج دی گل کدے ناہ
مُونہوں کڈھنا۔جے ایمان تُہاڈے وچ اے۔ (١٧)
اللہ اپنے فرماناں نُوں کھول کے دسدا، بے شک اللہ آپ علیم حکیم
اے۔تے اوہ لوکی جیہڑے چاہون بے حیائی لوکاں وچ پھیلاون، اُنہاں
واہتے ایتھے وی تے اوتھے وی اے مار دُکھاویں۔ اللہ نُوں معلوم، تہانُوں
خبر ناہ اس دی۔ تیر اُنہاں دا چل سی جے اللہ دا فضل کرم ناہ شامل حال
تُہاڈے ہوندا۔ بے شک اوہ رؤف رحیم اے۔
اے ایمان لیائے لوکو شیطان دے پیہڑے پیہڑے پیر دھرو ناہ،
جیہڑا اُس دے پیہڑے ٹُریا چیتے رکھے اوہنے بے حیائی والے پاسے لانا
تے ماڑے کمّاں ول کھڑنا۔ ہے اللہ دے فضل کرم توں بچت تُہاڈی
نالے رحمت اُس دی ہتھوں، نہیں تاں ہر کِسے نُوں اوس تُہاڈے وِچوں کر
دینا سی داگی۔ اے پر اللہ جِس نُوں چاہے پاک بنائے۔ اوہ سمیع علیم اے۔
تے پُج آؤندے سوکھے لوک تُہاڈے وِچوں ایہہ قسماں ناہ پاون
اُنہاں ساکاں نُوں مسکیناں نُوں تے رب دی راہ دیسوں بے دیس ہویاں
نُوں (اگّوں لاکے) کُجھ ناں دیسن (جیہڑے تُہمت وچ شامل سن) اُنہاں
نُوں درگزری تے بُھل جانا زیبے کیہ تُہاڈی خواہش ناہیں رب تُہاڈے
دھونے دھوئے۔ بے شک اللہ آپ غفور رحیم اے۔ (٢٢)
جیہڑے لوکی تُہمت لاندے دامن پاکاں، تے انبھولاں مومن زالاں
اُتے، ہے پھٹکار اُنہاں دے واہتے کیہ ایتھے کیہ اوتھے۔ تے اُنہاں نے بڑے
عذاباں دے وچ پَینا۔
جد اُنہاں دیاں اپنیاں جیبھاں، ہتھ پیر اپنے وی اُنہاں دے
کرتُوتاں تے آن گواہی دیسن۔ (٢٤)
جِس دِن اللہ اُنہاں نُوں کیتی دا بدلہ دیسی پُورا پُورا۔ تے اُنہاں تے
کُھل جاوے گا جے اللہ تے سچی سچی آکھن دسّن والا۔
بُریاں گلّاں لوک بُرے ای کر دے لوک بُرے ای ہوندے بُریاں
گلّاں جوگے۔ چنگیاں گلّاں کر دے جیہڑے چنگے ہوندے تے
چنگیاں دے مُونہوں چنگیاں گلّاں نِکلن۔ ایہہ لوکی پاک اُنہاں توں
نیں جو (بدظن) کہندے، اُنہاں واہتے بخشش ہے وے تے عزت دی
روزی۔
اے ایمان لیائے لوکو گھر دے اندر وڑ دے ہوئے، اپنے گھر دی گل
وکھری اے، لوو اجازت پہلاں، تے مُڑ اندر جا وڑیاں وی کرو سلام
اُنہاں دے تائیں۔ ایہہ تُہاڈے واہتے چنگا تے اس گل نُوں چیتے رکھو۔
تے جے اندر (مرد) نہ ہووے۔ مُول اندر نہ جاؤ۔ مِلے اجازت تاں گل
وکھری۔ تے جے اندروں عُذر ہووے تاں عُذر قبولو۔ پاکاں دا کم ایہوا
ہوندا۔ تے اللہ نُوں کَیڑ تُہاڈے عملاں دی اے۔ (٢٨)
ہاں پر اس وچ ماڑ ناہ کوئی جے اجیہی تھاویں (بے اجازت) جاؤ
جیہڑی ناہ وسنیکی ہووے۔ تے اوتھے کُجھ غرض تُہاڈی بن دی ہووے
بے شک اللہ گُجھیاں وی تے ان گُجھیاں وی جانے۔ (٢٩)
کہہ دے مومن لوکاں واہتے ایہہ لازم اے جے اوہ اکھاں ہیٹھاں
رکھن۔ اتے نگیزاں نُوں وی سانبھن۔ پاکاں دا کم ایہو اہوندا۔ بے شک اللہ
ہر تُہاڈی حرکت جانے۔
مومن زالاں نُوں وی کہہ جے اکھاں اوبھی ہیٹھاں رکھن اتے نگیزاں نُوں
وی سانبھن۔ تے وسنیک کرن ناہ کھچلاں۔ ہاں جِنہاں نُوں کَج سکن نہ
(چھوٹ اُنہاں دے بارے) اپنے سینے اوہ چدراون(چادر نال ڈھکن)، تے کھچلاں نُوں کَج
کے رکھن چھڈ کے کھسماں، پیواں تائیں یا کھسماں دے پیواں تائیں اپنے
پُتراں تے کھسماں دے پُتراں تائیں، بھائیاں تائیں تے بھائیاں دے
پُتراں تائیں بھیناں دے تے نالے ساکنیاں دے پُتراں تائیں گولڑیاں
تے حرصی عمروں لنگھے ہوئے کمّیاں تائیں، اُنہاں منڈیاں تائیں اجے
جِنہاں وچ ایہہ احساس نہ پیدا ہووے کی نگیز زمانے ہوندے۔ رنّاں ٹور
ٹُرن ناہ انج دی جِس توں کھچلاں اپنا آپ جتاون جو اُنج ہوون اوہلے۔
اے ایمان لیائے لوکو سارے ول ای رل کے آؤ رب دے پاسے۔
تاں جے کم تُہاڈے سورن۔ (٣١)
اپنے وچ دے بے نکاحیاں دے کلمے پڑھواؤ (ویاہو)، اِنجے اُنہاں گولڑِیاں
تے گولڑیاں دے جیہڑے اِس دے قابل ہوون ہتھ اُنہاں دا
تنگ ای ہووے بھاویں۔ کیوں جے اللہ فضل اُنہاں تے کر کے ہے
وے سوکھا اُنہاں نُوں کر سکدا بے شک اللہ کُھلہاں والا عِلماں والا۔ (٣٢)
اے پر جیہڑے ایہہ سمجھن جے اوہ ایہہ بھار ناہ چانے جوگے اوہ
نفساں نُوں کس کے رکھن اودوں تائیں جد تک اللہ اپنے فضلوں اُنہاں
نُوں ناہ سوکھا کر دے۔
تے اوہ جیہڑے ہتھ دا ہوون مال تُہاڈا تے آزادی اوہ وہاجن چاہندے
ہوون، اُنہاں دے نال سودا کر لؤ۔ جے کر اُنہاں نُوں سمجھو اس قابل
ہے نیں، تے اللہ دے دِتے وِچوں کُجھ پرتا دئیو اُنہاں نُوں تے مجبور
کرو نہ ہرگز گولڑِیاں نُوں پیشے اُتے جے اوہ بچ کے رہنا چاہون محض اس
کر کے جے دو چِھلاں اِنج تُہاڈے ہتھ آ جاسن۔ تے مجبور اُنہاں نُوں جِس
نے اِس تے کیتا، اِنج مجبور ہو جانے پِچھوں اللہ رحم اُنہاں تے کر سی تے
اُنہاں دے دھونے دھوسی۔
گھلیاں اساں تُہاڈے ول آیات نیں کھریاں کھریاں، تے
اُنہاں تے بیتی ورتی وی دسّی اے جو تہاتھوں ہو گزرے نیں پہلاں۔
مُتّقیاں دے واہتے مَت اہناں دے اندر۔
اللہ نُور اسماناں دا وی دھرتی دا وی۔ نُور اے اس دا جیوں کر کوئی آلا
ہووے تے آلے وچ دیوا تے دیوار شیشے وچ ہووے، لٹ لٹ کر دے
تارے وانگوں شیشہ جاپے، دیوا بلدا سدا بہارے تیلک رکھ دے (تیلوں)
جِس دی چڑھ نہ ڈُب اے کوئی تیل اُس دے نُوں اگ لانے دی لوڑ پوے
ناہ آپ اوہ آپوں جگدا جائے۔ نُوروں نُور پُھٹیندا (سمجھو)۔ اے پر اللہ نُور
اپنے ول جِس نُوں آپوں چاہے کھڑ دا۔ اللہ ہے مثالاں دے کے لوکاں نُوں
سمجھاندا۔ تے ہر شے دا علم اے اُس نُوں۔ (٣٥)
اُنہاں ہین گھراں وچ آلے اللہ دے فرمان تے جیہڑے گھر
اُسریوے، تے ذکر اُس دے ناں دا اُنہاں اندر ہوندا۔ شام سویرے
اُنہاں وِچ تسبیحاں پڑھدے (پڑھنے والے)۔ اوہ جِنہاں نُوں اِس
دے ذکروں دُور نہ رکھے لینا دینا۔ اوہ پکاندے رہن نمازاں، دیندے رہسن
زکاتاں۔ تے اُس دِن توں ڈردے ہے نیں جدوں نگاہواں پِھر جانا تے
دل بدلِینے۔ تاں جے اللہ دیوے اجر اُنہاں نُوں ول طرحاں دا اُنہاں دے
عملاں دے پاروں تے اُنہاں تے فضل اپنے نُوں ہور ودھائے۔ بے شک
اللہ جِس نُوں جِنّاں چاہے دیوے۔
تے اوہ لوک جِنہاں نے راہ کفر دی نپی، عمل اُنہاں دے رُج
رڑے دی، تریائے نُوں پانی لگن والی۔ جد اوہ نیڑے اُس دے ڈُھکے
اوہنُوں کُجھ نہ لبھے۔ ہُن اللہ نُوں نیڑے ویکھے، اوہ حساب مُکائے اِس دا،
بے شک اللہ کھاتے میلن وچ ترِکھا۔ (٣٩)
یا ایہہ سمجھو نھیرا ہووے، ڈُوہنگھے کِسے سمندر اندر تے ٹھاٹھاں تے
ٹھاٹھاں اُٹھ اُٹھ پیون۔ اتُوں بدلاں نے وی گھیرا پایا ہووے تے اِنج
نھیرے اُتے نھیرے گُوہڑے ہوون۔ اپنا کڈھیا ہتھ ناہ لبھے (ایہہ حالت
کفروناں وی اے) اللہ جِس نُوں وانجل رکھے چانن کولوں اُس دے
بھاگِیں چانن کتھے۔ کیہ ناہ تکیں واراں گاوے پیا خدا دی ہر اوہ ول اسماناں
دے ہے یا دھرتی دے اندر جیہڑا بلکہ اُڈدے پنچھی۔ ہر کِسے نُوں سار نماز
اُس دی اے کیہڑی تے تسبیح اے کیہڑی۔ اللہ نُوں معلوم تُہاڈی ہر کرنی
اے۔ (٤١)
اسماناں دی تے دھرتی دی شاہی ساری ہے اللہ دی تے اللہ دے ول
ای پرتن۔
کیہ ناہ تکیں اللہ ای بدّلاں نُوں ہکے فیر اک دُوجے نال ملاوے، فیر
اُنہاں نُوں اک دُوجے دے اُتے جوڑے فیر اُنہاں چوں تُوں تکنا ایں پانی
وَسدا۔ اوہ پہاڑی بدلاں وِچوں گڑے وساندا ایہہ گڑے وی اوہ جِنہاں
تے چاہے پائے تے جِنہاں نُوں چاہے اوہ ولائے۔ چمکارا اِنج اِس دا لگدا
جے لوئیں لے جاسیں،
رات دِناں نُوں اللہ ای پرتاوے تے اِس اندر ڈُوہنگھی گل اے،
اکھیاں والے لوکاں واہتے۔
اللہ نے ای ہے جِیندل پیدا کیتا پانی وِچوں، اُنہاں وِچوں ای نیں
رڑنے، اُنہاں وِچوں ای دوپیرے تے چوپیرے۔ اللہ پیدا کردا جو جِکن
وی چاہے۔ بے شک اوہ ہر شے کرنے تے قادر۔
ہین آیات ایہہ گھلیاں کھریاں کھریاں۔ مُڑ وی اللہ جِس نُوں چاہے
سِدھے راہے پائے۔ (٤٦)
کیوں جے لوکی کہندے وی نیں اللہ اتے رسول اُس دے نُوں
اُس منیاں تے ہاں اُس دے آکھے لگدے۔ پر اُنہاں چوں اوبھی نِکلن
جیہڑے ایہہ گل کر کے وی مُنہ موڑ کھلوون۔ تے اوہ مُول ناہ مومن۔
جدوں بلائے جاندے ہے نیں اللہ اتے رسول اُس دے ول تاں
جے کرے نیاں اُنہاں وچ، اک ٹولہ کنّی کتراندا، تے جے اُنہاں نُوں پک
ہووے گل اُنہاں دی پُگ جاوے گی تاں اُس دے ول آجاندے نےں
جی جی کر دے، کھوٹ اُنہاں دے ہین دِلاں وچ، یا اوہ شکّی، یا ڈر دے
نیں اللہ اتے رسول ناہ اُس دا کر دے کِدھرے اوہ نیاں جو اُنہاں نُوں
ناہ وارا کھاوے۔ سچ تاں ایہہ جے ایہہ لوکی نیں دائی۔ (٥٠)
(دُوجے پاسے) مومن لوکاں دا قول اِنج دا۔ اللہ اتے رسول اُس دے
ول جد کد اوہ بُلائے جاون تاں جے نبڑ نبیڑن ہووے اوہ کہندے نیں
اُس سُنیا اُس منیا۔ تے اُنہاں ای پھل وی پانا۔
کیوں جے اللہ اتے رسول اُس دے دی آکھی منن والے تے کمب اُس
دی رکھن والے، بچ بچا کے اپنے ڈنگ ٹپاون والے لوک ای پار لگن
والے۔
(کُجھ لوکاں نے) پکیاں پکیاں قسماں پائیاں جے تُوں حُکم کریں لڑنے
نُوں نِکل کھلوساں۔ کہہ قسماں ناہ کھاؤ۔ من ٹُرنا تے پیا سہاپے۔ تے اللہ توں
عمل تُہاڈا اوہلے ناہیں۔ (٥٣)
کہہ اُنہاں نُوں آکھے لگو اللہ دے تے نالے اُس دے پیغمبر دے۔
تے جے کنڈ تُساں نے کیتی اُس دی پَنڈ اے اُس دے سِر تے، سِرِیں
تُہاڈے بھار تُہاڈے۔ ہاں جے اُس دے آکھے لگسو راہے پَیسو۔ پیغمبر دا کم
تُہاڈے تائیں ساڈی گل اپڑانا کُھلم کُھلا۔ (٥٤)
اللہ وعدہ نال اُنہاں دے کیتا ہے وے جیہڑے ول تُہاڈے وِچوں
مومن ہوئے تے چنگے ای عمل کمائے جے اُنہاں نُوں واگ پھڑاساں اِس
دنیا دی، جِویں پھڑائی سی اُنہاں نُوں جیہڑے اُنہاں توں پہلاں سن، تے
اُنہاں دے دِین دا ڈنکا جیہڑا اُنہاں چون اساڈی ہے وے وج
جاوے گا۔ تے اُنہاں دے سارے جھاکے بے خوفی دے وچ بدلاساں۔
کر سن اوہ عبادت میری تے ناہ میرے نال رلاسن سانجھ کِسے دی، اے
پر اِس توں پِچھے جیہڑا نابر ہویا اوہ نگلا ہوسی۔
پکیاں کرو صلاتاں تائیں، دیندے رہوو زکاتاں تائیں آکھے لگو
پیغمبر دے، تاں جے ہووے مِہر تُساں تے۔
ایہہ خیال کرو ناہ اُکا کافر لوک اِس دھرتی اُتے ساڈے کولوں بچ
نِکلن گے۔ اگ ٹھکانا ہے اُنہاں دا اوہ ٹھکانا ڈاہڈا بَھیڑا۔ (٥٧)
اے ایمان لیائے لوکو (اندر وڑے) لین اجازت تِنّے ویلے گولڑِیاں
تے گولے بلکہ اوبھی گھر دے وِچوں، ہون جوانی دے ول جیہڑے پَیر
پئے چُکن دا کر دے، اِک نماز فجر توں پہلاں، دُوجا جدوں دوپہریں کپڑے
تُساں (عموماََ) لاہے ہوندے، تِیجا سون نمازوں پچھے۔ ایہہ تِن ویلے اوہلڑ
ویلے ہین تُہاڈے۔ اگّے پِچھے ان پُچھے آ جانے دے وچ ماڑ ناہ کوئی۔ اِک
دُوجے دے کول تُہاڈے وِچوں رہندا ہے اِکناں دا آون جاون۔ اپنے حُکم
تہانُوں اللہ اِنجے ہے وے (ویلے ویلے) دَسدا رہندا۔ بے شک اللہ آپ
علیم حکیم اے۔ (٥٨)
کم عُمرے وی چڑھن جوانی تاں اِنجے ای لین اجازت جِویں اجازت
لیندے آئے ہور اُنہاں توں پہلاں۔ اپنے حُکم تہانُوں اللہ اِنجے ہے وے
دَسدا رہندا۔ بے شک اللہ آپ علیم حکیم اے۔
عُمروں ہنڈِیاں زالاں، اگّوں ناہ پرنِین جِنہاں دا ممکن اُنہاں واہتے
ایہہ وچاری گل ناہ کوئی جے اوہ اپنے (بعضے) کپڑے تن دے لاہی رکھن
ایس طرحاں جے کجل حصے۔ کجّے رہون۔ اِنج اوبھی جے جھاکا ای رکھن تے
چنگا اُنہاں واہتے۔ بے شک اللہ آپ سمیع اے آپ علیم اے۔
جے کوئی انھا یاں کوئی لنگا یاں بیمار ای ہووے ہے چُھوٹ اُس نُوں
اتے تہانُوں اپنے گھر وچ نال اُس دے جے رل کے کھاؤ، اپنے پیواں یا
ماواں دے گھر کھانے تے یا بھراواں تے بھیناں دے، اِنجے چاچِیاں تے
پُھپھِیاں، ماسیِاں تے مامِیاں دے گھر گھانے تے ٹھاک ناہ کوئی۔
یاں اجیہے گھر دے وِچوں جِس دی سربراہی ہتھ تُہاڈے ہووے
یاں کِسے سجن دے گھر چوں کھانے کھاؤ رل کے بھانویں کلّے کلّے۔ ہاں
گھراں وچ وڑ دے ہوئے رہوو سلامت شالا آکھو اپنیاں نُوں۔ ایہہ
تُہاڈے اللہ ولوں اِک دعا اے برکت والی تے سُتھری وی۔ اِنج ای اللہ اپنے
حُکماں توں اگاہ تہانُوں کردا۔ تاں جے سمجھو۔ (٦١)
مومن اوہوا ای نیں جیہڑے اللہ تے ایمان لیائے نالے اُس دے
پیغمبر تے گل کِسے دے بارے جد ہوندے نیں اوہ نال اُس
دے۔ اُس دی اِذن بغیر ناہ جاون اوتھوں اُٹھ کے۔ بے شک جیہڑے
اِذن تیرے توں منگدے ہے نیں اوہوا ای نیں اللہ تے ایمان جِنہاں
دا نالے اُس دے پیغمبر تے۔ تے جد اوہ اجازت منگن تیرے کولوں اپنی
رُجھ کِسے دے پاروں تینُوں ایہہ اجازت ہے وے جِس نُوں تُوں مناسب
سمجھیں دیویں اِجازت۔ ہاں اُنہاں دے حق وچ اللہ کولوں بخشش وی منگیا
کر۔ بے شک اللہ آپ غفور رحیم اے۔
پر پیغمبر دے سدنے نُوں ناہ اِنج دا سدنا سمجھو جیؤں اِک دُوجے نُوں
سد دے او۔ اللہ نُوں معلوم اے کیہڑے کھسک تُہاڈے وِچوں جاندے
ہین بہانہ پا کے کوئی۔ انج دے تیری حُکم عدولی کرنے والے ڈرن سِرے
تے آ پَینی توں یاں مُڑ اوس عذابوں جِس نے آ اُنہاں دے گل پَینا ایں۔
چیتے رکھو۔ اسماناں وچ تے اِس دھرتی وچ اے جو کُجھ اللہ دا اے۔ اوہ
تُہاڈی ہر حالت توں واقف ہے وے۔ تے جد موڑے جانا اُس ول اوس
تہانُوں دس دینا ایں جو کُجھ کار تُساں نے کیتی۔ بے شک اللہ نُوں کَیڑ ہے
وے اِک اِک شے دی۔ (٦٤)