islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت بنی اسرائیل (مکی) آخری حصہ

سورت بنی اسرائیل (مکی) آخری حصہ

سورت بنی اسرائیل (مکی) آخری حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

تے جد اساں ملائک نُوں فرمایا ہے سی آدم اگّے سِیس نواؤ، سبھناں نے
ایں سِیس نوایا ابلِیس نُوں چھڈ کے۔ اوس کہیا کیہ سِیس نواواں اس دے اگّے
مِٹّی وِچوں تُوں جس نُوں اے پیدا کیتا۔ نال کہیو سو جس نُوں تُوں وڈیایا ہے
وے میرے نالوں تک تاں اُس نُوں، جے تُوں مینوں مہلت دِتی یوم
قیامت تائیں میں اولاد اوہدی نوں اپنی ڈورنچاساں کُجھ نُوں چھڈ کے۔
رب کہیا جا (کرنی کر لے) ایہناں وِچوں جیہڑے تیرے پِچھے لگّے دوزخ
ہوسی سزا تہاڈی پُورم پُوری۔
تُوں تُھڑکا لَے جس جس نُوں تُھڑکا سکنا ایں رولا پاکے، چاہڑھ لیا تُوں
اوہناں اُتے سب اسوار پیادے اپنے، نال اوہناں دے پا سنجھالی آلوں
مالوں تے جیہڑے وی لا سکناں ایں لارے لا لَے بے شک لارے شیطانی
نیں پھوکم پھوکے۔
جیہڑے تے نیں میرے بندے اوہناں اُتے وس ناہ تیرا تے
رب تیرا کافی اوہناں دی اے چارہ سازی واہتے۔(٦٥)
رب تہاڈا اوہوا جیہڑا پانی وچ تہاڈے واہتے بیڑی ٹورے تاںجے
ڈُھونڈو فضل اُس دے نُوں۔ اوہ تہاڈے واہتے کِنّا رحمت کرنے والاہے
وے۔ (٦٦)
تے جد پانی وچ کدائیں سِر دے اُتے آ بن دی جے بُھل جاندے جے
سارے بَوہڑے، اِکّو رب اِی چیتے آوے۔ پر جد اوہ تہانوں خشکی تے لَے
آوے خیریں مہریں نیکی اس دی بُھل جاندے او۔ سچ تاں ایہہ وے ہے
انسان بڑا ای نیکی بھُلن والا۔
کیہ تساں ایہہ ڈر لاہ دِتا اوہ تہانوں خُشکی تے ای کِرے دھساوے یاں
پتھر اک ہنھیری کوئی گھلے ول تہاڈے۔ تے مُڑ کوئی کم بِنا دا مِلسی ناہیں۔
کیہ بے فکر او اُس توں وی جے فیر تہانوں اوہ مصیبت دے وچ پائے
تے مُڑ گھلے بیڑے بھن تہاڈے اُتے تے مُڑ ڈوبے اوہ تہانوں کفر کرن
دے پاروں تے مُڑ کیہڑا ہوسی جیہڑا اس گل بارے ساڈے اُتے دعویٰ
کر سی۔
آدم جایاں نوں وڈِت اساں ای دِتی۔ تے مخلوق اپنی دے وِچوں
چوکھے ول تخلیق جنہاں دی ہے فضیلت والی کیتی، اہناں نوں اوہناں
دے نالوں اساں فضیلت والا کیتا۔ یعنی اس نوں تھل جل اندر آون جاون
والا کیتا چنگے چنگے کھاون دتے۔(٧٠)
تے جس ویلے ہر کسے نُوں اس دے کرنی پتر نال بلایا جاسی ۔ سجے ہتھ
جنہاں نُوں مِلسن عمل کتاباں اوہ تے لکھیا اپنا پڑھن تے (محسوس کرن
دے) حق اوہناں دے موئے ناہیں۔ (٧١)
پر جنہاں نُوں ایتھے ناہ راہ کھیڑا لبھا اوہناں نُوں اوتھے کیہ لبھنا۔ اوہ
چوکھے ای راہوں کُھنجے ہوئے ہوسن۔
(مکّے والے) اس پاسے سی لگّے ہوئے اوہ دبا تیرے تے پا کے اساں وحی
سی تیرے اُتے جیہڑی کیتی اُس توں اپنے پاسے کِھچن تے تُوں کوئی
گھڑتل گھڑ کے ساڈے متھے لائیں۔ انج کردوں تاں اوہناں تینوں سجّن
اپنا کر لینا سی۔
تے جے تینوں اسیں ناہ رکھدے پکّیاں، کُجھ ناہ کُجھ تُوں اوہناں دے
ول جُھک ای جاندوں۔
جے انج کردوں تاں سی تینوں مزا چکھانا دُوناں ایتھے دُوناں اگے چل
کے،تے ناہ تینوں لبھنا ہے سی ساڈے کول سفارش کرنے والا کوئی۔
ایہہ نیت وی اوہناں دی سی عاجز کر کے تینوں ایس علاقے وِچوں
باہر کڈھ دے۔
جے کر اوہ اِنج کر ای لیندے، تیرے پِچھوں تھوڑے ای ڈنگ
اوبھی کڈھدے۔ (٧٦)
تیرے نالوں پہلاں جیہڑے اساں پیغمبر گھلے ہے سن اوہناں
بارے وی دستور ایہوا سی ساڈا۔ تُوں دستور اساڈے وچ ناہ بدلنہاری
تکسیں۔ (٧٧)
قائم کر نماز اپنی تُوں دن ڈھلنے توں راتل ہنھیرے تائیں۔ اِنجے پڑھ
نماز فجر دی۔ کیوں جے ایہہ نماز حضور ی والی۔
راتِیں وی تُوں کجھ چِر اُٹھ تہجد پڑھنے واہتے۔ ایہہ تیری اک ہور نماز
اے۔ ہو سکدا اے جے رب تیرا تینوں اک صلاحے جانے والے رُتبے تے
اپڑائے۔
منگ دُعا جے ربا مینوں جِتھے وی اپڑائیں نال عزت اپڑائیں۔ جِتھوں
کڈھیں نال عزت دے کڈھیں۔ قُوت دے حضوروں مینوں، جیہڑی
میرے کم سوارے۔
(لوکاں نوں) للکر کے کہہ دے حق وسّیا تے باطل نسّیا۔ باطل نس بھج
جانے والا۔
جو کُجھ وی قرآن دی راہیں نازل ہے اساں نے کیتا اوہ سارا اے روک
گواؤو نالے رحمت مومن لوکاں واہتے۔ نافرماناں دے بھاگاں وچ گھاٹ
ای گھاٹ اے۔
جد وی لوکاں اُتے ویلا ول لیائے اوہ مُنہ پھیری کر جاندے نیں
تے اکواسے ہو کے لنگھدے۔ تے جد اوکھا ویلا آوے ڈھیری ڈھا کے اوہ
بہہ جاندے۔ (٨٣)
کہہ دے تُوں ہر کوئی ایتھے اپنی اپنی اٹکل اُتے چلدا جائے۔ تے ایہہ
رب تہاڈا جانے کیہڑا سب توں سِدھی راہ تے۔ (٨٤)
رُوح دے بارے تینوں لوکی پُچھدے کہہ دے رُوح اک ربّی امر
اے۔ اساں تہانوں علم اپنے چوں بہت ای تھوڑا دِتا ہے وے۔
تے جے چاہیے تاں کھس لئیے اوبھی جو کُجھ علم اے تینوں دِتا ہویا فیر ناہ
تینوں کوئی لبھسی اُس دے بارے ساڈے ول وکالت تیری کرنے والا
باجھوں رحمت رب دی۔ اس دا فضل تیرے تے ہے وے بہتا سارا اِس
وچ شک ناہ کائی۔
گج وج کے اوہناں نوں کہہ دے سارے جن تے سارے بندے
وی رل جاون بھاویں۔ تاں جے اوہ قرآن جہیا کُجھ لے کے آون اوہناں
مُول لیا ناہ سکنا۔ بھاویں اک دُوجے نُوں وی اوہ ہتھ پواون۔
لوکاں واہتے ایسے ای قرآن دے اندر ہر طرحاں دِیاں بَھوں بَھوں ہین
مثالاں دِتیاں۔ مُڑ وی چوکھے ولاں نے انموڑی کیتی۔
اوہ کہندے نیں ناہ منساں گے جد تائیں ناہ دھرتی وچوں تُوں
وگاویںچشمہ کوئی۔
یا کوئی باغ اُگیوے تیرا کھجیاں دا تے انگوراں دا۔ فیر اِس باگے وچدوں
تیرے آکھے اُتے پُھٹ وگیون ندیاں۔
یاں اسمان اساڈے اُتے ٹوٹے ٹوٹے کر کے ڈیگیں جیؤں تُوں آپوں
کہنا ہے ویں۔ یااللہ نوں سنے ملائک آمن سامن ساڈے کر دیں۔(٩٢)
یاں گھر تیرا سونے دا ہو جاوے۔ یا اسماناں تے چڑھ جاویں۔ اینے تے
ای گل ناہ مُکدی۔ جد تائیں ناہ اوتھوں تُوں کتاب لیاویں ساڈے واہتے۔
جس نُوں پڑھیے۔ کہہ دے نیں تُوں رب اے میرا اِنج دیاں گلّاں
نالوں اُچا تے میں اک بشر آں جس نُوں اوس پیغمبر کر کے گھلیا۔(٩٣)
لوکاں دا کس راہ ڈکیا اے جے من جاون جد ہدایت اوہناں دے کول
آپُجی اے۔ وکھ ِاس گل توں جے اوہ آکھن ساڈے ورگے ای اک
بندے نُوں پیغمبر اوس بنایا۔
اوہناں نُوں سمجھائیے ایتھے دنیا اُتے کدے فرشتے وسدے ہوندے
موجاں کر دے، اسماناں توں اسیں فرشتے ای پیغمبر کر کے گھلدے۔
ایبھی کہہ دے ساڈے دوآں دے وچ اللہ دی ای ہے گواہی کافی
اپنے بندیاں دے حالات اوہ جانے ویکھے۔
جس نُوں اللہ دے ہدایت اوسے نُوں ای ملے ہدایت۔ جس نُوں اوہ
بھلائے راہوں، اس توں وکھرا اِنج دے لوکاں نُوں ناہ ملسی کوئی دردی۔
روز حشر دے اوہناں تائیں اسیں اُٹھاساں مُنہ دے پرنے انھے ڈورے
گُنگے۔ ٹھاہر اوہناں دی دوزخ ہوسی۔ جس دی اگ اسیں بھڑکاساں جد وی
بُُجھن ول اوہ آئی۔(٩٧)
ایہہ سزا اوہناں دی ہوسی ساڈی آکھی ناہ منن دی تے آکھن دی جد
اسیں ہو جاساں ہڈیاں تے مُڑ چُورم چُورا، فیر اُٹھایا جا سی سانُوں نویں سرے
توں کیہہ مُڑ پیدا کر کے۔(٩٨)
کیہ کدے ناہ سوچ اہناں دے اندر جاگی جس اللہ نے اسماناں نُوں تے
دھرتی نُوں ہے خلقایا اوہ قادر اس تے وی ہے وے اوہناں ورگے ہوراں
نُوں اوہ پیدا کر لے۔ اوہناں نُوں ہے اُس نے مہلت دتی ہوئی۔پر اہناں
گمراہواں نے تے ہے انکار ای گلمے لایا۔
دس اوہناں نُوں میرے رب دی رحمت دے جے کُل خزانے وی
تہاڈے وس وچ ہوندے مُک جانے دے خوفوں گُھٹ کے اوہناں نُوں
تسیں رکھدے۔ کیوں جے ہے انسان دِلے دا تھوڑا۔
روشن نوں نشان اساں موسیٰ نُوں دِتے۔ پُچھ لے اسرائیل کیاں توں
جد گیا اوہ کول اوہناں دے۔ اس نُوں ایہہ فرعون کہیا سی۔موسیٰ تُوں تے
مینُوں لگدا ٹُونے تھلے آیا ہویا۔
اوس کہیا ایہہ علم اے تینُوں اسماناں دے تے دھرتی دے رب
دے باجھوں گھل نئیں ایہہ ہور کسے دی، ایہہ تاں اکھاں کھولن والی شے
اے۔ اے فرعون میرا دل آکھے تُوں کوئی بے مغزا۔
ایہہ فرعونے دی نیت سی اسرائیل کیاں دا رہنا مُلکے اندر اوکھا
کر دے۔ پر اساں اس نُوں تے اس دے سارے نال دیاں نُوں پانی
دے مُنہ پایا۔ (١٠٣)
اُس توں پِچھوں اسرائیل کیاں نُوں سی سمجھایا۔ایس علاقے وچ وس
جاؤ (بے غم ہو کے) تے جد آیا چھیکڑ دے وعدے دا ویلا اسی تہانُوں
سبھناں نُوں ایں (ظالم تے مظلوم رلا کے)کٹھے کر ساں اک تھاویں۔
ایہہ قرآن اساں حق نال اے نازل کیتا تے حق واہتے نازل کیتا،
تینُوں گھلیا ہے اساں نے تاں جے تُوں بشارت دیویں تے دبکاویں۔(١٠٥)
ایہہ قرآن اساں اس پاروں تھوڑا تھوڑا کر کے ہے وے نازل کیتا
تاں جے (اِنجے) تھوڑا تھوڑا کر کے تُوں وی لوکاں دے کن پائیں۔ ایسے
واہتے اس نُوں ہے وے نازل وی رُک رُک کے کیتا،
کہہ دے منّویا ناہ منّو (اس نُوںاک کلام الٰہی) پر اوہ لوکی جنہاں ول
وی علم (اسمانی) آیا ہے سی اس توں پہلاں، اوہناں اگے جد وی ایہہ سنایا
جاوے بے وس ہو کے اوہ سجدے وچ ڈِگ پیندے نیں۔
تے کہندے نیں۔رب ساڈے دیاں اُچیاں شاناں، رب
اساڈے دا ہر وعدہ ہو کے رہندا۔
اوہ مُنہ پرنے ڈِگ پیندے نیں، روندے روندے۔ ایہہ قرآن
ودھاندا ہے وے عجز اوہناں دا۔
کہہ اوہناں نُوں اُس نُوں تسیں پکارو اللہ کہہ کے یا رحمان الاکے،
جیہڑے ناں دے نال وی اُس نُوں تسیں الاؤ (پئے الاؤ) سارے ای ناں
اُس دے سوہنے، پڑھ نماز ناہ اپنی (بہتی) اُچی اُچی تے ناہ(بہتی)
ہوٹھاں وچ ای ، دوآں دے وچ وچ دا طور طریقہ ٹھیک اے۔(١١٠)
کہہ حمداں اللہ نُوں زیبن جس دی آل اولاد ناہ کوئی تے ناہ جس دا
سانجھی کوئی شاہی اندر۔ نہ کوئی اس دا ہتھ پوانا کمزوری دے پاروں۔ تے
اُس نُوں وڈیاندا رہ تُوں حق جویں وڈیانے دا اے۔(١١١)