islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت طہٰ (مکی) آخری حصہ

سورت طہٰ (مکی) آخری حصہ

سورت طہٰ (مکی) آخری حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بے شک جیہڑا مجرم رہ کے رب اپنے دے کول آوے گا اس دے
واہتے دوزخ ہوسی، ناہ مویا ناہ جِیوت ہوسی اِس دے اندر۔
اے پر جیہڑا مومن ہو کے اوتھے جاسیں تے چنگے اُس عمل کمائے۔
اُنج دے لوکاں نُوں مِل وہسن اُچے درجے۔ (٧٥)
باغ ہمیشی ہیٹھ جنہاں دے وگدیاں نہراں۔اوہناں وچ ہمیشے رہسن۔ ایہہ جزا
اوہناں دی ہوسی من جنہاں نے دھوتے۔
ایہہ اشارہ ساڈے ولّوں ای موسیٰ نُوں ہویا ہے سی۔ راتو رات کڈھ لے (ایتھوں)
میرے بندے تے اوہناں دے واہتے تُوں دریا دے اندر لبھ لے سُکا رستہ۔ اس دا
خوف کرِیں ناہ اُکا جے رلسن اوہ پِچھوں آ کے۔ ناہ ای ڈیہل دِلے وچ کھائیں(مت
پانی آجاوے)۔
لشکر لے کے مگر گیا فرعون اوہناں دے۔ تے پانی نے اِنج گڑوند اوہناں نُوں کیتا
جیوں کرنے دا حق ہوندا اے۔
قوم اپنی سی فرعون راہوں تُھڑکائی۔ آپوں وی راہ ہتھ ناہ آئی۔
اسرائیل کئیو چُھٹکارا اساں تہانُوں دوایا سی ویری کولوں۔ تے اک گل تہاڈے نال
اساں سی کیتی۔سچی لانبھ اے طُور دی، جیہڑی اوتھے، اساں تہانُوں من تے سلویٰ
دِتا۔
ساڈے دِتے وِچوں کھاؤ ایتھے ول ول چیزاں۔ پر ناہ حدوں ٹپنا۔ نہیں تاں غضب
میرا آن نپسی۔تے جس نُوں وی غضب میرا آن نپدا ہے وے اوہ رہوے ناہ
کدھرے جوگا۔
ایہہ ضرور اے جیہڑے لوکی توبہ کردے تے من ٹُر دے۔ نالے چنگے عمل کماندے تے
سدھے ای راہ تے چلدے اوہناں واہتے میں غفّار آں۔
کاہدی تینوں سوڑ سی موسیٰ قوم اپنی نُوں چھیتم چھیتی چھڈ آؤنے دی
(رب نے پُچھیا)۔ اوہ تاں میرے پَیڑے پَیڑے ٹُر دے پے نیں۔
موسیٰ نے گل اِنج پرتائی۔ تے میں ربّا پیر ترِکھے پٹدا آیاں تینوں راضی
رکھن واہتے۔
تاں مُڑ اللہ نے فرمایا تیرے پِچھوں قوم تیری نُوں اک ازمائش وچ
اساں پا دِتا۔ سامری نے اوہناں نُوں راہوں تُھڑکایا۔
روہے روہے تے افسوسی قوم اپنی ول موسیٰ موڑ مُہاراں آیا۔ آکھن
لگّا۔میرئیے قومے نال تہاڈے رب تہاڈے نہیں سی کیتا وعدہ سُچم سُچا؟ کیہ
کارے نُوں چوکھی مُدّت جاپی سی جے بِیت گئی اے۔ یاں تہاڈی ایہہ
مرضی سی آوے غضب تہاڈے اُتے رب تہاڈے ولّوں، تے اس کر
کے کیتے قولوں ہار گئے او۔
آکھن لگّے، اساں کِسے ناہ رِیجھوں کیتی قول تروڑی، نال دیاں دے
گہنے سانُوں ہو ٹکرے سی بھارے، اساں اوہناں نُوں سامری دے آکھے
لگ کے اَگ وچ پایا۔
تے لوکاں دے واہتے وچھا اوہنے گھڑیا۔ دھڑ جیہا اک جس دے
وِچوں ڈھگے دی آواز نِکلدی۔ کہہ اُٹھے اوہ ایہو اے معبود اساڈا، موسیٰ دا
وی ایہوا پر اُس نُوں بُھل لگّی ہے سی۔ (٨٨)
تے کیہ اوہناں نے ناہ تکیا ایہہ تاں ناہیں گل پرتاندہ۔ ناہ ایں ہے
کِسے دی واہدی گھاٹی جوگا۔ (٨٩)
گل ہارون ضرور ایہہ آکھی سی اوہناں نُوں اس توں پہلاں۔ میرے
لوکو تسی مُصیبت وچ ڈِگے او۔ بے شک رب رحمان تہاڈا۔ اِس کر کے لگ
جاؤ ہُن وی میرے پِچھے تے گل منّو میری۔
اوہناں کہیا جد تائیں ناہ موسیٰ پرتے ول اساڈے اسیں ناں اِس توں
ایدھر اودھر ہوناں ہے وے۔
موسیٰ نے ہارون تے آکے خفگی جھاڑی جد ایہہ پُٹھے راہ پئے سن نہیں
سی تینوں ورج کِسے دی میری راہ تے ای ٹُرنے توں۔
کیہ تُوں حُکم عدُولی کیتی۔
آکھن لگا اے ماں جائے ناہ ہتھ پا اِنج میری ڈاڑھی تے چھتیاں (والاں) نُوں
میرے۔ مینُوں ڈر سی کِدھرے آ کے تُوں ناہ آکھیں اسرائیل کیاں دے
اندر میں پُھٹ پائی تے ناہ گل میری تُوں پالی۔
سامری دے ول مُخاطب موسیٰ ہویا گل دس جیہڑی کول اے
تیرے۔
اوس کہیا جو دسیا مینُوں اوہناں نُوں اوہ ناہ دِسیا سی، میں پیغمبری متّاں
تے تھوڑا کُو ٹُر کے مُڑ اوہناں نُوں چھڈ دِتا سی کیوں جے میرا دل ناہ اوہناں
تے جم سکیا۔ (تے اِنج وچھا گھڑیا)۔
اس اُتے موسیٰ نے اُس نُوں دُور دفع کر دِتا۔ ایہہ گل کر کے۔
تیرے ڈنگ ہُن اِنج کٹیسن تُوں لوکاں نُوں آپ آکھیں گا میرے نیڑے مُول نہ
ہوناتیرے واہتے اگّے چل کے جیہڑا کارا ہے وے ساڈا اوہ نہ کھُنجنا۔ تے اپنے ایس
معبود دا حال وی تک سیں۔
جس اُتے سی وِچھ وِچھ جاندا، اُس نُوں اگ دے مونہہ وچ پاساں تے مُڑ جِویں
کھلارن دا حق ہوندا ہے وے وچ دریا دے اُس دی ساہ کھلار اُڈا ساں۔
کیوں جے ہے معبود تہاڈا اِکو اللہ۔جس توں وکھرا کوئی وی معبود نہیں جے۔ اِک
اِک شے دا علم اے اُس نُوں۔
(اے پیغمبر) اِنج اسیں آں تینُوں دس دے بِیتے ویلے دی ہر بِیتی وِچوں ٹانویں
ٹانویں۔ اپنے کولوں تینُوں اک متونی دتی۔
جس نے اُس توں مونہہ بھولیا اُس نے سمجھو روز قیامت بھار (گناہ دا) چایا۔
ایسے حالت وچ ہمیشہ ای اوہ رہسن۔ روز قیامت بھار بڑا ایہہ اوکھا ہوسی اوہناں
واہتے۔
پھُوک پوے گی جد قرناوے۔ جُرمی لوک اٹھیسن اوس دیہاڑے تے اکھاں وچ نور
نہ ہوسی۔
اک دُوجے نال گھُر گھُر(کنّاں وچ گلّاں کرنا) کر دے اوہ آکھن گے۔ دس دِناں دا وارا جاپے ویلا لنگھیا
(مرنُوں پِچھے)
ایہہ تاں عِلم اسانُوں ہے وے جو کُجھ وی اوہ مُونہوں کڈھ دے۔
اوہناں وِچوں جیہڑا سب توں سُرتا ہوسی اوہ آکھے گا اک دن دا ای وارا
لنگھیا۔ (١٠٤)
لوکی تینُوں پُچھدے ہین پہاڑاں بارے۔ دس اوہناں نُوں، رب
میرے تے ہین کھلار اُڈانے سارے۔
دھرتی وانگ اوہ رِڑ ہو جاسن۔
ڈوہنگوں خالی اُچیائیوں وی خالی۔
اوس دہاڑے سدّن والے دی سدّ من کے ٹُرنے والے دے رستے وچ
موڑ ناہ ہوسی تے آوازاں رب دے خوفوں بہہ بہہ جاسن۔ پیراں دے
کھڑ کاروں ودھ ناہ کنّاں وچ کُجھ پَیسی۔
اوس دہاڑے کم سفارش کُجھ ناہ دیسی۔ اُس نُوں چھڈ کے جس دے
واہتے آپ خدا فرمایا ہوسی۔تے مُڑ اُس دی گل قبولی۔
رب تاں جانے جو کُجھ ہر کِسے دے اگّے جو کُجھ ہر کِسے دے پِچھے۔
بندہ اپنے عِلموں اس نُوں گھیر ناہ سکدا۔
(روز قیامت) اُس حیی القیوم (جیوندا تے سب نُوں سمبھالن والا) دے اگّے مُنہ پُھوک ہونے۔ تے جس
ظُلم دی پنڈ چائی اوہ ای نامُرادا ہوسی۔
اے پر جس نے کیتے کم چنگیرے تے مومن وی ہویا اس دی ناہ
حق تلفی (حق ماری) ہوسی ناہ اس نال ودھیکی ہوسی۔ (١١٢)
اہناں گلّاں نُوں سمجھانے واہتے ای تے ہے قرآن ایہہ عربی دے
وچ نازل کیتا ۔تے اِس اندر بَھوں بَھوں کے دبکاٹاں دی گل کیِتی۔ تاں
جے لوکی بچ بچا کے دِن گُزارن۔ یا اہناں دے اندر سوچ اُگِیوں اِس
توں۔ (١١٣)
اُچیائیاں اللہ نُوں زیبن۔ اوہوا شاہ اے سچم سچا۔ تُوں قرآنی گلّاں
لوکاں تک اپڑانے وچ وکھا ناہ کاہلاں۔ وحی پُوری اُترِیون توں پہلاں۔
منگ دُعا جے ربا میرا علم ودھائیں۔
نال آدم دے وی اک قول اساڈا ہویا اس توں پہلاں اوہ ناہ اُس نے
چیتے رکھیا۔ سار اے سانُوں’ اُس دانستہ ناہ اِنج کِیتا۔
تے جد اساں ملائک تائیں فرمایا سی آدم اگّے سِیس نِواؤ۔ سبھناں سِیس
نِوائے ‘ اِبلیس نُوں چھڈکے ‘ اوہ انکاری ہویا۔
فیراساں گل آدم نُوںسمجھائی ہے سی۔ ایہہ تیرا وے دشمن نالے
سنگ تیرے دا اِنج ناہ ہووے ایہہ تہانُوں جنّت وِچوں کڈھ کے وختاں
وچ پا دیوے۔
ایتھے ناہ تُوں بُھکھا ر ہسیں تے ناہ ننگ محسوس کریں گا۔
(اِنجے) ناہ پیاسا ہوسیں تے ناہ دُھپے سڑ سیں۔
پر شیطانے گُھر گُھر کر کے اُس نُوں اپنی گلّے لا یا تے اِس لالچ دے
وچ پایا۔ جے آ کھیں تے پتہ دیاں میں تینوں سدا بہارے رُکھ دا، سدا
دوپہری رجوائی دا۔
(چاٹے لگ کے) اوہناں دوہاں اوسے رُکھ دا جاں پھل کھادا۔ دوہاں
اُتے دوہاں دے ای ستر کُھلِیوے۔ مُڑ جنت دے پاپے لے کے لگ پَے
اپنے پِنڈے کجّن۔ آدم نے سی نافرمانی رب دی کیتی تے اوہ رستہ بُھل گیا
سی۔ (١٢١)
پررب اُس دے فیر پسند اوسے نُوں کیتا۔ نظر کر م دی اُس تے کیتی
تے سِدھے رستے تے پایا ۔
ایھبی فرما دِتا جے ایتھوں نکلو دونویں (جنساں) اِکّو واری۔ اِک
تہاڈے وِچوں اِکناں دے ہُن وَیری۔ہاں جے آوے میرے ولّوںراہ
کھیہڑے دی خبر تہانُوں۔ تے جیہڑا اُس راہے ٹُریا اوہ ناہ بُھلسی تے ناہ
وختاں دے وچ پَوسی۔
تے جس میری مَت ناہ منّی۔ڈنگ ٹپِیسن اس دے اوکھے ۔ تے اوہ
اُٹھسی روز قیامت انھم انھّا۔
رب دے کولو ں اوہ پُچھے گا انّھا کیوں اُٹھایو مینوں۔ حا لا ںمیں سجاکھا ہے
ساں۔ رب آکھے گا اِس گلّے جے متّل (مت والیاں) گلّاں اساں پُجائیاں تیرے تا ئیں
تُوں اوہناں نُوں وِسرایا سی۔اِنجے تُوں وی اج وِسرِینا۔(١٢٦)
اِنج اسیں حداں ٹپ جاندے لوکا ں نال حسا ب مکاندے، جِنہا ں
اپنے رب دی ناہ کوئی منّی۔ بے شک ہے عذاب اخیری چوکھا ڈاہڈا
نالے چِر تائیں رہنے والا۔
کیوں اِس گل توں مت اوہناں ناہ پلّے بنھی۔اج جنہاں دیاں ایہہ
وَسنّاں وِچ ٹُر دے پِھردے کِنّیاں اوہناں قوماں نُوں اوہناں توں پہلاں
ہے اساں سی مار مُکایا۔ عقلاں والے لوکاں واہتے اِس ہونی دے وچ پتے
نیں۔
جے ناہ رب تیرے دے ولّوں گل اک پہلاں نِکلی ہوندی تے ناہ
مُہلت مِتھی ہوندی تاں عذاب اٹلواں ہے سی۔
اِس کرکے ایہہ جو وی آکھن، آکھن دے نیں۔ تُوں رب اپنے دی
کردا جا حمد ثناواں دِن چڑھنے توں پہلاں نالے دِن ڈبنے تُوں پِچھے رات
دیاں کُجھ ہور وی گھڑیاں کردا رہ تسبیحاں اِنجے دن دے دوئیں پاسیں
اِنج سکُون ملے گا تینوں
تُوں اکھیاں لمکا ناہ اینویں ول اس شے دے جیہڑی لوکاں وِچوں کُجھ
نُوں دو دن ورتن واہتے دِتی تے (بے شک) اوہ اِس دُنیاوی جیون دی رونق
وی ہے وے۔ اساں تے ہے ازمائش وچ اوہناں نُوں پایا اِس دی راہیں۔
رزق چنگیرا رب تیرے دا دِتا ہویا اوسے نے ای چِر تک جانا۔
اپنے ٹبّر نُوں وی سختی دے نال کہہ دے تُوں نمازاں بارے۔
آپوں دی جمّیا رہ اس تے رزق اسیں ناہ منگدے تیتھوں۔اسیں تاں
آپوں تینوں دئیےے(روزی تیری)۔ اوڑک تاں اوسے دی جس نے تقوے
نُوں اپنایا۔
اوہ کہندے نیں اپنے رب دے کولوں کوئی کیوں نشانی نہےں لے آیا۔ کیہ اوہناں تک
اپڑی نہیں سی صاف نشانی۔ اوہناں دسّاں دی صُورت وچ اِس توں پہلاں آئے ہے
سن جو صحیفے اوہناں اندر۔
تے جے اِس توں پہلاں وچ عذاب پا کے مار مُکاندے اُنہاں تائیں تاں اُنہاں
نے کہنا سی۔ر بّا کد ے ر سو ل کوئی گھل تکدوں ول اساڈے۔اسیں ضرور ای تےرےاں
دسّاں نُوں من ٹُردے ایس خواری ایس ذلت توں پہلاں۔
کہہ دے سبھے ہُن اڈیکے لگے ہوئے۔ کرو اُڈیک تسیں وی۔ لگ جائے گا پتہ تہانُوں
کیہڑے لوکی سدھے راہ تے ٹُرنے والے اَتے ہدایت پانے والے۔