islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورت طہٰ (مکی) پہلا حصہ

سورت طہٰ (مکی) پہلا حصہ

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

سُن او شخصا!
تیرے اُتے ناہ قرآن ایہہ نازل کیتا، تینوں اوکھا کرنے واہتے
ایہہ تاں اوہدے واہتے اک متوَنی ہے وے جِس دے اندر خوف خدا
دا۔ (٣)
ایہہ اُتارا اُس دے ولّوں جِس نے ایہہ دھرتی خلقائی تے اسمان
اُچیرے۔
اُس رحمان براجن کیتا عرشے اُتے۔
اوسے دی ای اسماناں دی تے دھرتی دی اک اک شے اے۔ اوبھی جو
وچکار دوہاں دے بلکہ مِٹّی تھلّے۔
گل کریں تُوں اُچّی بھاویں (فرق نہ کوئی) اوہ تاں جانے ہوٹھاں
وِچدی بلکہ من دے وِچدی۔
بن اللہ معبود ناہ کوئی۔ نام چنگیرے نیں سب اُس دے
کیہ گل موسیٰ دی وی اپڑی تیرے تائیں۔(٩)
جد اَگ نظر پئی سی اُس نُوں۔ گھر یالاں نُوں اوس کہیا سیں۔ ایتھے ٹھہرو
اگ دی جھلک پئی اے مینوں۔ اوتھوں میں تہاڈے واہتے یاں تے اگ دا
چَو لے آساں یا مِل جاسیں راہ دی اُگ سُگ کوئی۔ (١١)
تے اگ لاگے جدگیا اوہ۔کن پیو سُو، موسیٰ میں تاں رب تیرا ہاں۔
(ایتھے) جُتیاں لاہ دے تُوں طُویٰ دی ہیں مقدس تھاویں۔
چون میری دے وچ تُوں آیوں، تے سُن جیہڑی وی وحی ہووے۔
بے شک میں ای اللہ ہے واں۔ ناہ معبود کوئی بِن میرے۔ کرو
عبادت بس میری ای۔ پڑھو نمازاں مینوں یاد کرن دے واہتے
ہے قیامت آونہاری۔ میں اوہلے وچ اُس نُوں رکھاں تاں جے جس
نے جو بجائی کیتی ہووے پھل اُس دا اوہ پاوے۔
تے ناہ جیہڑا اُس نُوں منّے تے اپنی ای من ترنگے لگا ہووے، ویکھیں
مت اوہ تینوں وی اُس راہوں ڈکّے تے پے جاویں بربادی دے مُنہ وچ
تُوں وی۔
موسیٰ تیرے سجے ہتھ وچ کیہ اے۔
اوس کہیا ایہہ عاصا میرا۔ ٹُردیاں ایہہ سہارا میرا۔ بکریاں دے واہتے
پتّر وی ایسے دے نال ای جھاڑاں۔ ہور وی کِنّے ایہہ کم آوے۔
حُکم ہویا اِس نُوں وی سُٹ دے۔
تے اُس نے اُس نُوں سُٹ دِتا اوہ رلکدا سپ لگیا سی اُس نُوں۔ (٢٠)
رب کہیا تُوں اس تُوں ناہ ڈر نپ لے اُس نُوں۔اسیں ہُنے ای اِس نُوں
اس دی پہلی رَو دے وِچ پرتاساں۔
تے ہتھ اپنا کچھ اپنی نُوں لا، اک نشانی ہور اساڈے ولّوں ایہہ
وے، او ہ ہتھ تیرا باہر آسی چِٹّا کِسے نہ روگوں۔
اوہناں توں وی ودھ اچرجاں اپنیاں تکواساں تینوں۔
جا ہُن تُوں فرعونے کولے۔ واگاں اوہ تُڑائی بیٹھا۔
(موسیٰ) عرض گزاری کیتی۔ ربا کرِیں کُشادہ سینہ۔
نالے کرِیں مُہم سُکھالی۔
جِیبھ میری بے اڑچ بنائیں۔
غور کرن گل میری تے اوہ۔
گھر میرے چوں نائب اک بنا دے میرا۔
تُوں ہارون میرے بھائی نُوں۔
اُس دے پاروں لک میرا کھلوا دے۔
میرے کم وچ اس نُوں میرا سنگی کر دے۔
تاں جے چرچا تیرا کرئیے رج کے۔
تے پڑھئےے تسبیحاں رج کے۔
بے شک تُوں اسانُوں ویکھیں۔
رب کہیا اے موسیٰ تیری کڈھی تھی گئی پُوری۔
تیرے تے احسان اساں سی پہلاں وی اک واری کیتا۔
جد ماں تیری دے دِل اندر گل پائی سی پانے والی۔ (٣٨)
اپنے سینے لاسیں، میں پا دِتی تیرے واہتے (اس دے وچ) محبت ہے سی اپنے ولّوں ۔
تاں جے تُوں پروان چڑھیویں جِیوں کر مرضی میری۔
تے جد بھین تیری نے جا کے ایہہ کہیا سی، جے آکھو تے میں اوہ دسّاں جیہڑی اِس
نُوں پالے۔ اِنج اساں سی موڑ لیاندا ماں تیری دے کول ای تینوں تاں جے اُس دی
اکھ ٹھنڈیوے۔ تے اوہ کرے ناہ جھورا۔ تے فیر جدوں تُوں خون اک بندے دا کر
دِتا، اساں ای تینوں غم دے وِچوں کڈھیا ہے سی۔ پر کٹھیالی وچ اساں سی پایا تینوں۔
تُوں کِنّا چِر ای رہیا سی مدین دے وسنیکاں وچ ای۔ فیر اے موسیٰ تُوں اک تُل تے
آیوں۔
تے میں اپنے واہتے تینوں چھانٹ لیا سی۔
اِس کر کے تُوں لے کے نال اچرجاں میں جو تینوں دِتیاں بھائی نُوں وی سنگ رلا کے
جا تے ڈِھل وکھا ناہ اُکا میری مت اپڑانے بارے۔
جاؤ دونویں فرعون دے کول۔ اُس نے ہے وے واغ تڑائی۔
اُس نُوں نرمی دے نال دسّو دسنہاری، ہو سکدا اے اوہ ڈرے یا آکھے لگے۔
آکھن لگّے ڈر لگدائے اوہ ناہ کِدھرے کرے ودھیکی یاں اوکھا ای
بولے۔ (٤٥)
رب کہیا ڈر کیہڑی گل دا، میں ہاں نال تہاڈے، ہر اک شُنید میری
وچ تے ہر اک شے دید میری وچ۔
اِس کر کے اُس کول جاؤ تے دسو سُو اسیں رسول آں رب تیرے دے
دونویں۔ اسرائیل کیاں نُوں گھل دے نال اساڈے۔ ناہ کر سختی نال
اوہناں دے۔ تیرے کول اسیں آئے آں، رب تیرے دیاں دَسّاں لے
کے ۔ تے اوسے نے ای بچنا اِیں جس نے سدھا رستہ ملّیا۔
ساڈے ول ایہہ وحی آئی اے جس نے ساڈی گل ناہ منّی تے کنڈ
کیتی ہے عذاب اوسے تے ڈِگنا۔
آکھن لگّا کےہڑا (اِنج دا) رب تہاڈا دوہاں دا اے موسیٰ دس۔
اوس کہیا ہے اوہ رب اساڈے جس نے ہر اک شے نُوں ہے وے پیدا کیتا۔
تے مُڑ راہ اِک اِک دی مِتھی۔
آکھن لگا لنگھیاں سنگتاں دا کیہ بنسی۔
موسیٰ کہیا علم اوہناں دا رب میرے نُوں تے اوہ ہے وے لکھیا ہویا۔
رب میرا ناہ غلطی کردا ناہ ایں بُھلدا۔
اوہوا جس نے دھرت وچھائی ایہہ تہاڈے واہتے تے مُڑ اُس نُوں راہو
راہ کر دِتا۔ اُچیائیاں توں پانی اوس وگایا۔ تے نال اس دے جنسو جنسی
انگوری اُس کڈھی وکھو وکھری۔ (٥٣)
آپوں کھاؤ ڈنگراں نُوں وی رج لواؤ۔ عقلاں والے لوکاں واہتے اس
دے اندر نُکتے ہے نیں۔ (٥٤)
ایسے وِچوں اساں تہانُوں پیدا کیتا ایسے وچ ای پرتانا ایں تے مُڑ ایسے
دے وِچوں ای کڈھنا ہے وے دُوجی واری۔
بے شک اساں وکھائیاں اُس نُوں سب اچرجاں، اے پر اُس نے
سچ ناہ جاتا اوہناں تائیں، تے کن پھنڈے۔
آکھن لگا۔ تُوں اساڈے کول آیا ایں تاں جے کڈھیں سانُوں ساڈی
ملگزاروں موسیٰ جادُو کر کے۔
اس کر کے لے اسیں وی آساں ایسے ورگے جادُو، اپنے اتے اساڈے
واہتے مِتھ لے ویلا تے تھاں کوئی جس توں ایدھر اودھر ساڈے دوہاں وِچوں
ناہ کوئی ہووے۔
موسیٰ کہیا۔ کارا ہویا میلے والے دن دا۔ چھاہ ویلے نُوں لوکی اوتھے ہون
اِکٹھے۔
فرعون راہ اپنی نپی تے مُڑ کیتے اوس اکٹھے اپنے دائی سارے۔ تے
مُڑ ساہنواں ہویا۔
کہیا اوہناں نُوں موسیٰ نے، جے مندے بھاگ تہاڈے۔ اللہ اُتے
کُوڑ ناہ جوڑو۔ نال عذابے اوہ تہاڈی جڑ پُٹ دیسی۔ تے جِس نے وی جُھوٹھ
گھڑے اوہ نامُرادا ہویا۔ (٦١)
(ایہہ گل سُن کے) لوکاں دے وچ پئیاں سوچ تریڑاں اپنے طور
طریقے بارے۔ گھر گھر جاگی۔ (٦٢)
پر گل مُکی ایسے تے جے ایہہ دونویں ای جادو گر نیں۔ تے
چاہُندے نے اپنے جادو دے سِر اُتے ایس تہاڈی ملگزاروں دیون چِک
تہانُوں۔ اتے تہاڈے واہوا چنگے رسم رواجاں نُوں وی ایتھوں کڈھن۔
اپنے جادو گر تمامی اکٹھے کر کے بنھ قطاراں آؤ چلئیے۔اج جیہڑا وی
جِت گیا اوسے ای کھٹیا۔
(تے مُڑ اوہناں) ایہہ گل کیتی۔ یاں تے موسیٰ تُوں ای پہلاں سُٹ
لے سُٹن نہیں تاں پہل اسیں کرنے آں۔
اوس کہیا سٹ ونجو پہلاں۔ تے مُڑ موسیٰ نُوں اوہ رسّے تے اوہ
ڈنڈے، سپّاں وانگوں جاپے اوہناں دے جادو دے زوروں ٹُردے ہوئے
موسیٰ اندروں کنب گیا سی۔
اساں کہیو سو کنب ناہ اُکا۔ بے شک تُوں ای بازی جِتیں۔
جو کُجھ تیرے سجّے وچ اے اُس نُوں سُٹ۔ اوہ اوہناں
دے کر تب سارے گُھرل کرے گا اوہناں دے ایہہ کرتب سارے
جادُو دے سِراُتے ہے نیں۔ تے جادُو جِدھر وی آوے بے مُرادا
جاوے۔(٦٩)
جادُو گر اوہ آخر سِردے پرنے ڈِگے کہہ اُ ٹھے موسیٰ تے ہارون
دوہاں دے رب نُوں منــیّا۔ (٧٠)
(اِس اُتے ) فر عون کہیا جے میر ی اِذنوں پہلا ں ای مَن بیٹھے ہے او
اُس نُوں ۔ ایہہ تہاڈا وڈکا جاپے ۔جس توں سحِر تُساں نے سِکھیا ۔ میں
تہاڈے ہتھ وڈھ دیساں۔ نالے پَیر تہاڈے وڈھ ساں نافرمانی پاروں۔ میں
تہا نُوں پھاہے لاسا کَھجیاں دے ڈنڈیاں دے اُتے۔ تے ایہہ پتہ تہانُوں
لگسی کس دا ہے عذاب گھنیرا ساڈے وِچوں تے چوکھا چِر چلنے والا۔
اوہناں کہیا۔ جو کُجھ ساڈے کول آیا اے اِنج نتارُو، اُس توں اگّے
کدے ناہ تینُوں ہُن جاناں گے۔ ناہ اُس نالوں جس نے سانُوں پیدا کیتا۔
کر لے تُوں جو کر سکنا ایں۔ اِس دُنیاوی جیون تے ای زور تیرا تے چل
سکدا اے۔
تے رب اپنے تے ایمان اساں لے آندا۔ تاں جے بخشے اوہ گناہ
اساڈے، اوہ جادُو دی بھُل جیہڑی تُوں کروائی دھکو دھکی، اللہ دے
ہتھ سبھے خیراں اوسے نے ای دائم رہنا۔