islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت مریم (مکی)

سورت مریم (مکی)

سورت مریم (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

کاف،ہا ،یا ،عین صاد۔(١)
ذکر ایہہ تے اُس رحمت دا اے رب تیرے نے اپنے بندے زکریہ
تے جیہڑی کیتی۔
رب اپنے نُوں اندرو اندر اوس الایا اک دہاڑے۔
اوس کہیا سی ربا! ہڈ میرے پئے ڈِھلے پَیندے۔ سِر میرے تے لاٹاں
مارے پیا بڑھیپا۔ تیرے اگّے اڈی جھولی کدے رہی ناہ خالی۔
تے میں ڈرناں اپنے پِچھوں بھائی بنداں (دے وچالے) توں۔ ہے سوانی
میری اپھل۔ تُوں دے مینُوں اپنے کولوں کوئی کم سمبھالنہارا۔
وارث جو بن جائے میرا تے یعقوب کیاں دا نالے وِرثہ سانبھے۔ تے اوہ
ہووے میریا ربا بھاونہارا۔
اے زکریہ! (رب کہیا) خوش خبری دیناں اک مُنڈے دی تینُوں۔ ناں
اُس دا تُوں یحییٰ رکھیں۔ انج دے گُن دا اس توں پہلاںکدے ناہ کوئی پیدا
کیتا۔ (٧)
اوس کہیا گھر میرے بال کیویں ہو جاسیں ربا۔ ہے سوانی میری اپھل، لک
میرا وی ہے بڑھیپے کُبّا کیتا۔(٨)
اُس کہیا انج ہو جاوے گا۔ رب تیرے دا ایہہ کہنا ایں میرے واہتے
ایہہ کم سوکھا۔ اِس توں پہلاں میں ای تینُوں پیدا کیتا جد تُوں کوئی شے نہیں
سی۔
اوس کہیا جے کرنی دس کوئی تُوں مینُوں، رب کہیا ایہہ کرنی تیری تُوں
سواہرا تِن دن راتاں چپ دا روزہ رکھیں۔
فیر نکل کے حُجرے وِچوں اپنے لوکاں دے ول گیا اوہ تے اوہناں نُوں
سینتر ماری جے سارے ول رب رب آکھو شام سویرے۔
یحییٰ تُوں کتاب اساڈی نُوں پھڑ ہمت کر کے نِکے ہوندے توں ای اُس
نُوں اساں سیانا کر دِتا سی۔
اپنے ولّوں نالے اُس نُوں ”من پگھرا” من پاک بنایا تے رب کولوں
ڈرنے والا۔
ماپے نال سلُوک چنگیرا کرنے والا، ناہ دھکیل نال ہوڑی۔
کرم خدا دا اس دے اُتے جمن توں لے مرنے توڑی بلکہ فیر جواؤن
توڑی۔
مریم دی وی وچ کتاب ہلا ہُن گل نُوں۔ گھریالاں توں جد الگ اوہ
چڑھدے ول گئی سی۔ (١٦)
تے اوہناں توں ہوگئی وکھری۔ فیر اس دے ول اساں فرشتہ اپنا گھلیا۔
سچ مُچ دا اوہ بندہ اُس نُوں لگا۔
مریم بولی رب دا ناں ایں (ٹُرجا) جے تُوں کوئی رب توں ڈرنے والا ہے
ویں۔ (١٨)
اوس کہیا جے مینُوں تیرے رب نے گھلیا۔ تے اوہ دیسی بال اک تینُوں
سُتھری خُو بُو والا۔
آکھن لگی بال کِویں کوئی میرے ہوسی۔ مینُوں ناہ تے بشر کِسے نے ای
ہتھ لایا تے ناہ میں بدکارن۔
اوس کہیا ایہہ ہو کے رہنا۔ ایہہ گل رب تیرے دے واہتے سوکھم
سوکھی، رب تیرے دا ایہو کہنا۔ اسیں ہاں اوہنُوں لوکاں واہتے اک نشان
بناون والے تے رحمت وی اپنے ولّوں۔ تے ایہہ گل اٹل اے۔
فیر اوہنے اوہ چائی رکھیا تے اک پاسے ہو گئی اُس نُوں لے کے ہٹوِیں
تھاویں۔
تے جد پِیڑ جمانی جاگی تے کھجی دی اک پوری دے لاگّے لے آئی سی
اُس نُوں۔ آکھن لگی ہائے ہائے میں اِس توں پہلاں مرجاندی تے ہو جاندی
بُھلّی وِسری۔(٢٣)
تھل ولّوں کن پئی آواز ایہہ اُس دے۔ ڈوہل ناہ ہو تُوں۔ ہے دریا
وگدا ہویا لاگے تیرے۔ تُوں اُلارا دے کھجی نُوں اپنے ولّے اِنج اوہ تیرے
ول ڈیگے گی کھجیاں پکّیاں سجّر جھڑیاں۔ کھا پی ایتھے تے کر ٹھنڈیاں اکھیاں
نُوں تُوں۔ جے بندہ وی ایتھے کوئی دِس پوی تاں تُوں اشارہ اُس نُوں کر دے
میں رحمانی (چپ) روزہ اے رکھیا ہویا۔ تے اج نال کِسے دے میں ناہ گل
کراں گی۔
جد اُس نُوں اوہ نال اپنے سی اپنے لوکاں ول لیائی۔ آکھن لگّے مریم تُوں
ایہہ کیہ عجُوبہ آندا۔ اے ہارون دئیے تُوں بھینے! باپ تیرا وی نہیں سی کوئی
ماڑا بندہ۔ بدعملن ناہ ماں سی تیری۔(٢٧)
(اِس تے) مریم اوہدے ول اشارہ کیتا۔ آکھن لگّے کیہ گل بات کل
دے جاتک دے نال ہوئیے۔
اوہنے (آپوں ای) گل کیتی میں اللہ دا بندہ ہے واں۔ اوہنے مینُوں ہے
کتاب والا کیتا اتے بنایا سُو پیغمبر۔
میں جِتھے وی ہوساں برکت والا ہوساں۔ مینُوں اس نے ہے تاکید اس
دی وی کیتی ساری عُمرے رہواں نمازی تے پاکیزہ دل نُوں رکھاں۔
اپنی ماں دے نال نکوئی کرنے والا، اوہنے مینُوں دھکیل تے سنگدل ناہ
کیتا۔
رب دی رحمت میرے اُتے جمّن والے دِن تُوں لے کے مرنے والے
ویلے تائیں بلکہ فیر جواون والے ویلے تائیں۔
عیسیٰ مریم جائے بارے حقی سچی ایہو گل اے لوکی گھتکل بازی
کر دے۔(٣٤)
ایہہ کدے وی زیب ناہ اللہ نُوں دیندا اے اوہ بنائے پُت کِسے نُوں
اوہناں گلّاں توں اوہ پاک اے۔ جد وی اوہ کرنا چاہے اوہدے اوہناں کہہ
دینے تے ہو جا اوہ کُجھ ہو جاندا اے۔ (٣٥)
تے اللہ میرا وی رب اے اوہ تہاڈا وی تاں رب اے اوسے دی ای
کرو عبادت۔ ایہوا سدھا رستہ۔
لوکاں دے وچ پاٹو پاٹی ہے اس بارے، تے اوہناں دا ماڑا رولا
جیہڑے وڈے دن دی پیشی دے مُنکر نیں۔
اکھاں تے کن اوس دہاڑے خوب کرن گے کم اوہناں دے جس دن
کول اساڈے آسن۔ اج ایہہ ظالم گمراہی وچ ظاہرم ظاہرا۔
اہناں توں پچھتاوے والے اُس دن دا چیتا کروا تُوں جس دن ہونی ہے ہو
جانا۔ اج اوہ اس توں غافل ہے نیں۔ تے نہیں من دے۔
(چیتا رکھو) ایہہ دُنیا تے جیہڑے لوکی اس تے وسدے ساڈی اپنی اوہ
وراثت۔ تے اساڈے ول اوہناں دی پرتن ہونی۔
گل ہلا وِچ ایس کتابے ابراہیم (نبی) دے بارے۔ اوہ سچیار نبی سی بے
شک۔ جد اُس اپنے پیو دے نال ایہہ گل ہلائی۔ اے پیو میرے کریں
عبادت کس تُوں اس دی جیہڑا سُننے تکنے توں وی عاری ہے وے تے ناہ کُجھ
سوارے تیرا۔ (٤٢)
اے پیو میرے مینُوں عِلموں اوہ شے ڈِھیوی جو ناہ تینُوںڈِھیوی ہے
وے۔ اِس کر کے لگ میر ے آکھے۔ سدھے راہے میں پاواں دا تینُوں(٤٣)
اے پیو میرے ناہ شیطان دے لگ آکھے۔ کیوں جے اللہ دی اس
کیتی نافرمانی۔
اے پیو میر ے میں ڈرنا واں تینو ں رب دی مار ناہ ٹوہے تے تُوں
تِھیویں شیطان دا سنگی۔ آکھن لگا تُوں لگدا اے ابراہیم! میرے معبوداں توں
پھرے تے جے کرتُوں باز ناہ آیا میں پتھر ول کراں گا تینُوں۔ تے جا ٹُر جا
میرے کولو ں۔
اوس کیہا رب راضی رکھی میں رب اپنے کولوں (مُڑوی) تیری بخشش دی
منگ کرساں۔ اوہ میرے تے مہری واہوا۔
تے میں ہُن تہاڈے کولوں تے اوہناں دے کولوں، اللہ توں وکھ تسیں
جنہاں نُوں سدّاں مارو، اک پاسے ہو چلّیا۔ تے رب اپنے کولوںای میں منگاں
گا(جو کُجھ وی منگیا)۔ آس اے مینوں جے رب میرا سنگ نہ میری نُوں ٹھکرا
سی۔
فیر کنارہ اُس نے کیتا اوہناں کولوں تے اوہناں توں اللہ توں وکھ اوہ
عبادت کرن جنہاں دی، تے اسحاق اتے ےعقوب اساں مُڑ اُس نُوں دِتے
اوہناں نُوں وی نبی بنایا۔(٤٩)
نالے رحمت اپنی وِچوں وی اوہناں دی جھولی پایا۔ تے چنگیوں ای
لوکاں یاد اوہناں نُوں کیتا تے وڈیایا۔ (٥٠)
ایس کتاب اندر موسیٰ دی وی گل ہلا تُوں۔ بےشک اوہ سی چُنیا ہویا،
اوہ رسول خدا دا نالے اوہ نبی سی اُسدا۔
اوہنُوں سد اساں ماری سی کوہ طُور دی سجی لانبھوں۔ تے بھیت اُس
نُوں دسن واہتے کول بلایا۔
تے مُڑ رحمت اپنی پاروں ہارون ورگا بھائی اُس نُوں دِتاہے سی نبی بنا
کے۔
ذکر ہُن اسماعیل (نبی) دا وی چِھڑ جائے وچ کتاب۔ قول دا اوبھی پکّا ہے
سی نبی رسول وی ہے سی۔
گھر یالاں نُوں آہندا رہندا بنوں نمازی تے اندر نُوں سُتھرا رکھو۔ تے
رب اُس تے راضی ہے سی۔
(اِنجے) ذکر اِدریس(نبی) دا وی کر وِچ کتاب دے اوہ نبی سی سچ تے پہرہ
دینے والا۔
رُتبہ ُاس دا (ایسے توں ای) اُچا کیتا۔ (٥٧)
آدم دی اولادوں ہوئے نبیاں وِچوں ایہہ اوہ لوکی اللہ نے اِنعام جنہاں
تے کیتا ہے سی۔ تے اوہ ول وی نُوح دے نال جنہاں دے تائیں(بیڑی
دے وچ) کھڑیا ہے سی۔ ابراہیم تے اسرائیل کیاں دے وِچوں۔ تے اوہ
لوک جنہاں دے تائیں راہے پایا تے اپنایا۔ اوہناں اگّے پڑھیاں جاون جد
کدے آیات الٰہی سجدے وچ اوہ ڈھے پیندے نیں زاری کر دے۔(٥٨)
فیر اوہناں دے پِچھوں آئے جیہڑے اوہ کپُتر نکلے اوہناں گول نمازاں
نُوں کر دِتا سی۔ اوہ سواداں پِچھے لگے، جھبدے اپنا کیتا پاسن۔
ہاں جنہاں نے توبہ کیتی،تے ایمان لیائے نالے چنگے عمل کمائے اوہ
لوکی وی وچ بہشتیں جاسن۔ اوہناں دا حق مُول ناہ مرسی۔
رہسن سدا بہشتاں اندر، اپنے بندیاں نال خدا نے ہے جنہاں دا وعدہ کیتا
بِن جتلایاں۔ اوہ ذات ایس طرحاں دی ہے وے جس دا وعدہ ہو کے رہنا۔
اس(جنت) وچ چوّلاں ناہ مارے گا کوئی۔ اِک دُوجے دی خیر ای منگی
جاسیں۔ شام سویرے رزق اوہناں نُوں اوتھوں مِلسی۔
ایہہ جنت اے جس دا قبضہ اپنے بندیاں وِچوں دیساں اوہناں تائیں
جیہڑے بچدے ڈردے ایتھے وقت ٹپاسن۔
(جبرائیل رسول اللہ دے اگّے عرض گزاری) اسیں فرشتے اپنی مرضی
نال ناہ تھلّے ڈھلدے، رب تیرے دے امروں ہٹ کے۔ ساڈے اگّے پِچھے
جو کُجھ تے جو کُجھ وچکار اس دے وے اوسے دا اے، تے ناہ اس دے چیتے
وِچوں کُجھ وی اُکھڑے۔
اوہ ای رب اے اسماناں دا تے دھرتی دا تے اوہناں دے وچ دی تھاں
دا۔ تُوں عبادت کر اوسے دی تے رہ ڈٹیا تُوں عبادت اُس دی اُتے۔ اُس
دِیاں صفتاں والا ہور اے کیہڑا۔(٦٥)
ہے انسان دلیلیں پیندا کیہ مر جاساں تے مُڑ زِندہ کر کے مینُوں کڈھیا جاسیں۔
کیہ اوہ ایہہ ناہ چیتے کردا اساں ای اُس نُوں خلقایا سی پہلاں وی تے جد
سی نام نشان ناہ اُس دا۔
قسم اے تیرے رب دی اسیں ضرور اکٹھا کرساں اوہناں تائیں سنے
اوہناں دے بد راہکاں دے۔ مُڑ اوہناں نُوں لے آواں گے دوزخ گِردے
گوڈیاں پرنے۔
تے فیر اک اک ٹولے وِچوں وکھ کریساں اوہ سب جیہڑے رب دے
ہے سن پکّے سرکش۔
اس دے وچ تاں شک ناہ کوئی سانُوں کَیڑ اے خُوب اوہناں دی
جیہڑے اس وچ پَینے دے قابل چوکھے۔
ہر اک ای کفروناں وِچوں اوتھے سر پر جاسیں۔ ایہہ تاں رب تیرے
دے ولّوں امر ا ٹل اے۔
اوہناں نُوں تے اسیں ولاساں جیہڑے لوکی تقوے والے، پر اوہناں نُوں
گوڈیاں پرنے کر دے ہوئے دوزخ اندر چھڈ دیاں گے جنہاں نے اتّ چائی
رکھی۔
تے روشن آیات اساڈی دی جد کرے تلاوت کوئی اُنہاں اگّے،کافر
لوکی مومن لوکاں نُوں کہندے نیں (اساں) دوہاں چوں (آپوں سوچو) کیہڑا
ٹولہ ٹوہراں دے نال ہے وے رہندا تے لوکاں وچ ہے نیں کس دے
ٹھا ٹھ ودھیرے۔
اوہناں نالوں پہلاں کِنّیاں سنگتاں ہے سن سازاں تے ساماناں وِچوں
اتے نمُود نمائش وِچوں اوہناں نالوں وی ودھ چڑھ کے اساں جنہاں نُوں مار مُکایا۔
تے تُوں اوہناں نُوں وی دس دے جیہڑا وی گمراہی وچ اے اُس دیاں
واگاں نُوں ڈِھلِیاں رحمان کرے گا اوتھوں تک جے اوہ تک لیسن اُس نُوں
جس دا وعدہ اوہناں نال ہویا اے۔ اوہ ایتھے دی بھن ہووے نیں بھاویں
بھن قیامت والی، تے نتریسی کیہڑا ہے وے بھیڑی تھاویں تے کِس دے
ساتھی کمزورے۔
جنہاں ہدایت پائی ہوسی اوہناں نُوں رب ہور ہدایت دے ول کھڑ سی۔
تے اوہوا چنگیائیاں تیرے رب دے دربارے چنگا چوکھا مُل پواسن جنہاں
نے باقی رہ جانا۔ اوہناں نُوں ای لگنا ہے وے پھل چنگیرا۔
تُوں اُس بندے نُوں وی تکیا جس نے کنڈ آیات اساڈی ول بھوائی تے
ایہہ پھنڈ وی کیتی میں رہواں گا مال تے اولاد والا۔
کیہ اوہ جھاتی پا آیا اے غیب اندر یا کوئی قول خدا دے کولوں لے آیا
اے۔
ایہہ گل کُوڑی۔جو کُجھ وی اُس مُونہوں کڈھنا لکھیا جاسیں تے اِس
پاروں ہور عذاب اس دا لکھیسی۔ (٧٩)
تے جس دی پھڑ اوہنے ماری اوبھی ساڈے قبضے ہوسی۔ کلّم کلّا اوہ
اساڈے کول آوے گا۔
ایس بُھلےکھے لوکاں ہے نیں رب نُوں چھڈ کے ہور اپنے معبود بنائے جے
اوہ اوہناں دی کنڈ تے ہتھ رکھسن گے۔
اِنج نہ ہونا۔ اوہ تاں اوہناں دی پُوجا دے مُنکر تِھیسن اتے خلاف اوہناں
دے تُر سن۔
تُوں نہیں تکیا کفروناں وچ شیطاناں نُوں ہے اساں ای چھڈیا ہویا۔ اوہ
اوہناں نُوں چکدے رہندے۔ دے دے چُکّاں۔
اوہناں بارے ناہ پَے سوڑا۔ اسیں اوہناں دے دن پَے گِن دے۔
اوس دہاڑے مُتّقیاں دے تائیں جِس دن کھڑیا جاسیں مہماناں دے
وانگوں۔
ہکاں گے سارے ایہہ پاپی دوزخ دے ول تسّم تسّے۔
مُول شفاعت کرنے دی ناہ کُھل کِسے دے تائیں ہوسی۔ اُس نُوں چھڈ
کے جس دے نال اقرار خدا ایہہ کیتا ہوسی۔
ایہہ کہندے نیں ہے وے آل خدا دی۔
ڈاہڈی بھیڑی گھڑ آندی جے۔
ویلا سِر تے آ یا جاپے پھٹ ونجن اسمان اِس گل توں تے ایہہ دھرتی
پِھتیو پِھیت ہو جا وے تے ڈِگ پَین پہاڑ دھمک کے۔ (٩٠)
کیوں جے دعوے ایہہ کر دے نیں ہے دے آل خدا دی۔
آل کِسے نُوں گِننے دا کم رب نُوں زیبے ناہیں۔
چیتے رکھو۔ اسما نا ںدے وچ تے نالے دھرتی اُتے جو کُجھ وی اے اُس
نے آ ؤنا ایں کول اُس دے اِک بندے دے وانگُوں۔
سبھناں اُتے گھیر اے اُس دی۔ اِک اِک اُس دی گِنتر وچ اے
روز قیا مت سبھنا ں نے ایںفرداََ فرداََآؤنا ہے وے (اُس دے
اگّے)۔
جیہڑ ے لو ک ایما ن لیا ئے نالے چنگے عمل جنہاں دے اوہناں تے
رحمان سراپا مہر ہووے گا۔
تیری بولی وِچ قرآن اساں ایہہ (گھلیا) سوکھا سمجھ آجاون والا۔ تاںجے
اُس دے راہیں تُوں دلاسے دیویں تے دبکا ویں رپھڑیاں نُوں۔تے اہناں
توں پہلاں کِنّیا ںای سنگتاں سن اساں جنہاں نُوں مار مُکایا اوہناں وِچوں اک
وی اج ناہ کدھر ے دِسے، ناہ پیندی اے بِھنک اوہنا ں دی۔ (٩٨)