islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت کہف (مکی) آخری حصہ

سورت کہف (مکی) آخری حصہ

سورت کہف (مکی) آخری حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

کِنیاں جھوکاں ہین اجیہاں اساں۔جنہاں نُوں مار مُکایا جد اُنہاں نے
پُٹھاں پھڑیاں ۔ تے اُنہاں دے مر مُکنے دا وقت مقرر کیتا۔
تے موسیٰ نے جد چیلے نُوں ایہہ گل آکھی۔ میں تاں بھانویں سال
وہاون چلدا جاسا ں جد تائیں اوہ تھا ں ناہ آوے جِتھے دو دریا مِلدے نیں
تے جداوہ دو میلی اپڑے مچھی چیتے وِچوں نکلی تے اوہ جا پانی وچ
پُجی۔
اگّے جا کے چیلے نُوں موسیٰ فرما یا، اِس پَینڈے نے بہت تھکایا۔ آ
ہُن چھاہ ویلا کرلیئے۔
اوس کہیا جے ایہہ ناہ خبر تہانُوں شاید اِک چٹانے ساہ اساں جد کڈھیا
ہے سی۔ مچھی چیتے وِچوں نکلی۔ایہہ شیطانی کم لگدا اے جس نے چیتے رکھن
توں غافل کردِتا۔ اوس عجیب طریقے اپنی ول کڈھ لئی سی۔
موسیٰ دسّیا تاں مُڑ اوہوا ڈھونڈھ اساڈی والی تھاں سی۔ تے مُڑ اوہنیں
پیریں پرتے کُھرا دباندے۔
اوہناں نُوں اک بندہ ساڈا (اوتھے) مِلیا جس دے اُتےّ ساڈے ولوں
رحمت ہے سی۔ تے علم اپنے اساں پڑھایا ہے سی اُس نُوں۔ (٦٥)
اُس دے اگّے موسیٰ نے ایہہ عرض گذاری میں تہاڈی سنگت دے
وچ رہنا چاہناں۔ میری گذارش ہے وے۔ سوہنا علم تہانُوں جیہڑا مِلیا
ہویا اس چوں پھکّا میری وی جھو لی وچ پاؤ۔ (٦٦)
تُوں اُس اُتّے چُپ کِویںکر سکسیں آخر جیہڑی تیرے عِلموں گل
اُچیری ہو سی۔
اُس کہیا جے انشاء اللہ تُوں ویکھیں گا صابر مینُوں۔ نافرمانی گل کِسے وچ
میں کرساں ناہ تیری۔
اوس کہیا جے میرے پِچھے چلناہے ای میرے کولوں مُول ناہ پُچھیں
شے کِسے دے بارے، جد تائیں میں آپ ناہ اس دی گل ہلاواں۔
فیر اوہ دونویں پَے گئے راہے تے جد بیڑی وچ آ بیٹھے اُس نے اِس
وچ موری کیتی، موسیٰ بول اُٹھیا جے کیہ ایہہ وِرل ایس پاروں تُوں کیتی
اے تاں جے بیٹھے غرق ہو جاون۔ حرکت ایہہ عجیب اے تیری۔
اوس کہیا میں تینُوں پہلاں دس دِتا سی میری سنگت دا پیچا نہ تیرا۔
موسیٰ کہیا بُھل میری تُوں بنھ ناہ پلّے، تے اِس گل تے چوکھی کَوڑ
وکھا ناہ (سائیں)۔
فیر اوہ ٹُر پئے۔ اِک مُنڈا ا وہُناں نُوں اگّے راہ وِچ مِلیا جس نُوں موسیٰ
دے ساتھی نے مار مُکایا۔ (موسیٰ کولوں رہن ناہ ہویا) اوس کہیا اِک بے
دوسے نُوں ہے تُوں جانوں پار لنگھایا جس دے سِر ناہ خُون کوئی سی۔ تُوں
ایہہ کم اے ماڑا کیتا۔ (٧٤)
مُڑ اُس کہیا میں ایہہ تینُوں دس دِتا سی میری سنگت دا تیرا ناہ پیچا ہے
وے۔
موسیٰ کہیا اس توں پِچھے جے میں کوئی گل وی پُچھی تیرے کولوں تُوں
ناہ مینُوں ساتھ رلائیں۔ میرے کولوں عُذر ہُن تینُوں مِل ونجیا اے۔(٧٦)
فیر اوہ ٹُر پئے۔ تے اِک پِنڈ دے لاگے آئے۔تے وسنیکاں کولوں
کھانے نُوں کُجھ منگیا۔ روٹی دینے توں اوہناں نے ناہ کر دِتی۔ اوتھے اوہناں
کندھ اک تکی جیہڑی لگدی سی ڈِگی کہ ڈِگی۔ اس نے تھاں سر کیتا اوہنُوں
موسیٰ کیہا اس محنت دی تُوں مزدوری جے چاہندوں تاں لے سکدا سی۔
اُس کہیا جے میرا تیرا ہُن وِچھڑن دا ویلا آیا۔ ہُن میں تینُوں دس دینا
واں بھیت اس کم دا جس توں چُپ رہ نہ سکیوں۔
بیڑی والا قصہ ایہہ سی۔ اوہ مسکیناں لوکاں دی سی۔ جیہڑے پانی
دے وچ اُس نُوںو اہُندے ہے سن۔ میں داغی اس نُوں کر دینا چاہُندا ہے
ساں کیوں جے اوہ پئے جیہڑے پاسے جاندے ہے سن، اوہدھر دا شاہ
وگاری پیا پھڑ دا ہے سی ہر بیڑی نُوں۔
ہُن مُنڈے دی سُن لے۔ اوہدے ماپے مومن ہے سن۔ میں ڈردا سی
ایہہ اوہناں نُوں انموڑی سر پھیری پاروں اوکھا کر سی۔
میں چاہیا سی رب اوہناں د ا اس دی تھاویں دے اوہناں نُوں اوہ
پُت جیہڑا دھوتے پلّے والا ہووے تے چوکھا ای ترسی ہووے۔ (٨١)
کندھ دی گل اے جِتھوں تائیں۔ اوہ لوکے دے دو یتیماں مُنڈیاں
دی ملکیت ہے سی۔ اس دے تھلے اوہناں واہتے ہے سی اک دفینہ۔ باپ
اوہناں دا نیکو کار جہیا بندا سی۔ رب تیرے دی ایہہ مرضی سی ایہہ جوانی
نُوں جد اپڑن تاں دفینے (دبیا ہویا خزانہ) نُوں پٹ کڈھن۔ ایہہ رب تیرے دی رحمت
دے پاروں ہویا میری مرضی نال ناہ ہویا۔ ایہہ اِس دے اندر دی
گل اے جس کم اُتے چُپ ناہ تیتھوں رہن ہویا سی۔(٨٢)
ذوالقرنین بارے وی ایہہ تیرے کولوں پُچھدے ہے نیں کہہ دے
میں تہانُوں اس دی وی کُجھ گل سُناناں۔
اساں اوہنوں سی دُنیا وِچ حکومت دِتی۔ تے ہر شے دے اس تے رستے
کھولے ہے سن۔
اوہ اک وار مُہمّے چڑھیا۔
چڑھدا چڑھدا اوہ سورج دے لہنے والی تھاویں پُجیا۔ تے اُس نُوں
اِنج لگّا۔ اوہ اک کالی دلدل دے وِچ جا لتھا اے۔ اُس تھاویں اِک قوم
اُس (وسدی) ویکھی۔ اساں کہیا اے ذوالقرنین (ایہہ لوکی ہُن وس وچ
تیرے) بھاویں سختی کر اوہناں تے بھاویں ول ورتارا۔
اوس کہیا اہناں دے وِچوں جس نے نا فرمانی کیتی اُس نُوں میں عذابے
پاساں۔ مُڑ اوہ اپنے رب دے ول وی پرتِیوے گا، اوبھی اس نُوں مار
دُکھاں دی ڈاہڈی دیسی۔
اے پر جس نے اپنا ول ورتارا رکھیا تے ایمان لیایا۔ اُس نُوں اجر
چنگیرا مِلسی۔ اس دے نال رویّہ ساڈا وی ہووے اوکھا سوکھا۔
فیر اوہ ہور مُہمّے چڑھیا۔
تے اُس تھاویں اوہ جا پُجیا جتھوں دن چڑھیندا ہے سی۔ سورج نُوں
اُس اوتھے قوم اجیہی تے سی چڑھدا تکیا جِتھے کوئی شے ناہ پِنڈے نُوں
ڈکدی سی اُس تُوں۔ (٩٠)
ایہہ حیثیت سی اوہناں دی تے دُوجے دے کول سی جو کُجھ پُوری خبر
اسانُوں اُس دی۔ (٩١)
اک مُہمےّ فیر اوہ چڑھیا۔
تے جا پُجیا دو پہاڑاں دے وچکار اوہ۔ اُس نے اوتھے اُرلے پاسے
قوم اِک ڈِٹھی کیتی گل ناہ جس دے سی پڑپلےّ پَیندی۔
اوہناں عرض گذاری ذوالقرنین، یاجُوج ماجُوج ایتھے ات بڑی نے
چاندے رہندے، تُوںساڈے تے اوہناں وچکارے کر کے کندھ
چڑھا دے۔ اِس تے جو کُجھ لگسی دیساں۔
اوس کہیا رب میرے مینُوں جو کُجھ دِتا ہویا ہے وے اوہ کافی اے
میرے واہتے، ہاں بانہواں دے نال جے میری مدد کرو تاں میں دوہاں
دے وچ موٹیری کندھ اُسار دیاں گا۔
آن دیو لوہے دے پھٹے۔ تے جد دوہاں پہاڑاں وِچدی تھاں برابر
اوہناں دے اُس کیتی آکھن لگّا (اگ نُوں) دھونکو۔ تے جد لوہا اگ دے
وانگوں تھی ونجیا سی، اوس کہیا ہُن اس دے اُتے پانے واہتے تسیں
تراماں گال لیاؤ۔
مُڑ نہ زور اوہناں دا چلسی اِس دے اُتے چڑھ آؤنے دا یا مُڑ ِاس نُوں
ورلانے دا۔
کہن لگّا اوہ ایہہ تاں ساری میرے رب دی رحمت ہے وے۔ تے
جد رب میرے دا وعدہ سِر تے آیا اےسے نُوں ای اُس نے پدھرا کر دینا ایں
تے وعدہ وی میرے رب دا ہوکے رہنے والا۔ (٩٨)
اوس دِہاڑے اِکناں نے جا اِکناں دے نال کھیہناں (موجاں وانگوں)
تے قر نائے پُھوک وجینی۔ جس تے سبھناں اک تھاں ہونا۔ (٩٩)
اوس دِہاڑے کفروناں دے اگّے دوزخ لے آواں گے، بالکل اگّے۔
نین جنہاں دے ذکر میرے تے کھُلدے ناہ سن تے اوہناں نے
میری آکھی کنّاں دے وچ ماری۔
کیہ اہناں کفروناں دے ایہہ دل وچ ہے سی مینُوں چھڈ کے میرے
بندیاں دے وِچوں ہور کِسے دا لڑ پھڑ لینا (کم دے جا سی)۔ کفروناں
دی مہمانی دے واہتے ای تے اساں اُساری دوزخ دی اے کیتی ہوئی۔
کہہ نیں اساں تہانُوں دسئیے سب توں ودھ کے گھاٹے دے وچ
کیہڑے ہوئے۔
اوہ جنہاں دی کل بھجاڑی اس دُنیاوی جیون دے ای واہتے ہے سی
تے اوہ کِسے ناہ پاسے لگی۔ آپوں اوہ اس بُھل دے اندر، کم پئے اوہ سوہنے
کر دے۔
ایہو لوکی اپنے رب دیاں دسّاں دے مُنکر ہوئے تے اُس اگّے پیش
ہونے دے، کُھوہ پَے ونجے عمل اوہناں دے، روز قیامت اوہناں دے
ناہ عمل ترکڑی تے چڑھسن گے۔
ایسے توں ای دوزخ اے اوہناں دی کھٹی جے اوہناں نے کُفر اپنایا
تے آیات اساڈی دی وی سنے رسُولاں کھچ سی ماری۔
جیہڑے لوک ایمان لیائے تے چنگے ای عمل کمائے اوہناں دی مہمانی
ہوسی فردوسی باگاں دے اندر۔(١٠٧)
اوتھے اوہ ہمیشہ رہسن ناہ اُس جاؤں ہور کِدھرے اوہ جانا چاہسن۔
کہہ دے جے سمندر سارا رُشنائی بن جائے۔ رب میرے دِیاں گلّاں
(لکھنے واہتے)، رب میرے دیاں گلّاں نبڑن توں پہلاں ای اوہ نبڑیوے،
اس دے ورگے ہور سمندری جے آون تے نبڑیون۔
ہاں ایہہ دس دے میں وی بشر تہاڈے ورگا۔ میرے اُتے وحی
اُتری جے معبود تہاڈا اکو ای معبود اے جس نُوں ایہہ توقع ہے وے رب
دے اگّے پیشی ہونی، اُس نُوں زیبے جے اوہ چنگے عمل کمائے۔ اتے
عبادت رب اپنے دی کردا ہویا سِیر ناہ اس دے نال رلائے۔(١١٠)