islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورت کہف (مکی) پہلا حصہ

سورت کہف (مکی) پہلا حصہ

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حمداں اللہ نُوں ای زیبن جِس نے اپنے بندے اُتے اوہ کتاب اُتاری جس
وچ کرے تریڈھ ناہ کوئی۔ سدھم سدھی۔ تاں جے ویلے سر لوکاں نُوں اپنے
ولّوں اوہ دس دیوے ڈاہڈا اک عذاب اوہناں تے آون والا۔ تے ایمان لیاون
والے اوہناں لوکاں نُوں اوہ دے تسلی، جنہاںعمل چنگیرے کیتے سوہنا اجر
اوہناں دے واہتے۔ دائم جنت وچ اوہ رہسن۔(٣)
تے اوہناں نُوں جیہڑے آکھن اللہ دی اولاد وی ہے دبکائے۔
اس بارے ناہ علم اوہناں نُوں ناہ اوہناں دے وڈکڑاں نُوں (ہے
سی)۔ مُونہاں نالوں گل وڈیری اوہ کڈھ دے نیں۔ تے جو کُجھ وی اوہ
کہندے نیں جھوٹھ ای جھوٹھ اے۔
اہناں لوکاں جے ناہ گل قبُولی تیری کیہ تُوں ایسے جھورے دے وچ
اوہناں پچھے اپنی جان کھپاسیں۔
(ویکھ) اساں اس دنیا اُتے جو کُجھ ہے بنایا ہویا اس دے اندر کِھچ اک رکھی۔
تاں جے لوکاں نُوں ازمائیے کیہڑے بہتے چنگے عمل کماندے۔
تے ایہہ زینت ساری اس دی اک دہاڑے گنجی رڑ کر دیساں۔
کی ان ہوند اچرجاں سمجھیں ساڈڑِیاں تُوں کہفی اتے رقیمی۔(٩)
جدوں جواناں اک غار اندر جا کے ڈیرا لا دتا سی۔ رب اپنے دے اگے
عرض گذاری اوہناں اپنے کولوں مہر کریں تُوں ساڈے اُتے تے اِنج
دے حالات بنائیں سُوتر جائے کم اساڈا۔(١٠)
اساں چنانچہ سالاں تائیں کن اوہناں دے بند کر دِتے دُنیا ولّوں۔
فیر اوہناں نُوں اوتھوں گھلیا ایہہ اندازہ کرنے واہتے اس عرصے وچ
کیہڑی دِھر دی گاٹی پکی۔
گل اوہناں دی تینُوں اسی سناندے ہے واں سچم سچی۔اوہ گھبرُو سن
رب اپنے نُوں منن والے۔ اسیں ہدایت اوہناں دی نُوں ہور ودھایا۔
دل اوہناں دے تگڑے کیتے۔ جد اوہ اُٹھ کھلوتے اوہناں نے سی
نعرہ لایا رب اساڈا اوہوا، جیہڑا رب اے اسماناں دا تے دھرتی دا، اس نُوں
چھڈ کے ناہ معبود اساڈا کوئی جس دے اگے اسی پُکاراں کرئیے۔ جے اِنج کیتا
تاں اساڈی تُھڑکن ہوسی۔
قوم اساڈی اے پر اوہ اے اُس نُوں چھڈ کے جس نے ہور خدا ملّے
نیں۔ تے اوہناں دے حق دے وچ وی کول اوہناں دے گل ناہ
پِیڈی، فیر ُاس تُوں ودھ ظالم کیہڑا جیہڑا اللہ بارے گھڑدا ہووے آپوں
گلّاں۔
(اساں اوہناں دے دل وچ پائی) تُساں کنارہ کر لیا اے اوہناں
کولوں تے اوہناں توں جس دی اوہ عبادت کر دے ہین اللہ نُوں چھڈ کے
۔ غار کسے وچ ڈیرہ لاؤ جا کے، رب تہاڈا مہر تہاڈے اُتے اپنی ورساوے گا
تے لوڑیند تہاڈی اوہوا پُوری کر سی۔
اوہ غار ایس طرحاں دی ہے سی سورج چڑھدے ویلے اُس تُوں سجے
پاسے ہٹ کے چڑھدا، ڈُبدے ویلے کھبے پاسے نُوں کتراندا تے اُس
کھوہ دے اندر اوہ اک کُھلی تھانویں رہندے ہے سن۔ ایہہ اچرجی وی
اللہ دے ولوں ہے سی، جس نُوں اللہ راہے پائے اوہوا راہے پیندا ہے
وے، تے جس نُوں اوہ بُھلے پائے اُس نُوں راہے پانے والا تے ہتھ
پھڑنے والا ہرگز مِلدا ناہیں۔ (١٧)
ویکھن وچ ان سُتے لگدے سُتے ہوئے۔ اسیں اوہناں نُوں
سجے کھبے پرتا دیندے۔ اوہناں دے کُتے سی سردل وچ لتّاں پھیلائیاں
ہوئیاں، اوہناں دے ول جھاتی ماریں مُنہ بھوا کے اوہناں دی ہیبت (خوف)
تُوں نسیں۔
ایہہ حالت سی جد اوہناں نُوں اساں اُٹھایا۔ تاں جے اک دُوجے دے
کولوں پُچھن پَچھن۔ اوہناں چوں اک نے پُچھیا کِنّاں چِر وہایا ہووے گا
اِس تھاویں اِک دہاڑی یاں کُجھ ودھ گھٹ، نال دیاں نے دَسّیا۔ فیر ایہہ
سوچ اوہناں نُوں آئی رب تہاڈے نُوں ای کَیڑاں کِنّا چِر بتایا ایتھے۔ اپنے
وِچوں اک نُوں گھلو دے کے چھِل ایہہ نگرے۔ تاں جے جس دے کولوں
لبھے سُتھرا کھاون اس دے کولوں گھن لیاوے رِزق تہاڈے واہتے، چُپ
چپیتے ای لے آوے مت کسے نُوں ساڈی لاہد ہو جاوے۔
جے ہو ونجی کَیڑ تہاڈی اوہناں تائیں اوہ تہانُوں وٹّے مار مُکاسن۔ یا
دِین اپنے ول پرتاسن۔ بے مُرادے اِنج ہمیشہ واہتے تِھیسو۔ (٢٠)
گل بنی کجھ ایس طرحاں دی، اوہناں لوکاں نُوں وی اہناں دی چا
بِھنک پوائی۔ تاں جے اوہناں تے کُھل جائے اللہ دا ہر وعدہ سچا۔ تے ناہ
آونہاری بارے شک اے کوئی۔ تے جد آپس دے وچ (لوکی) بحثیں جُٹے
(فوت ہونے تے) کیہ کرئیے اوہناں دے بارے۔ اکناں کہیا اِس غار اُتے
اک بنان بناؤ۔ رب ای جانے جو اوہناں تے بِیتی گُزری۔ اوہناں لوکاں
زور جنہاں دا اس گل بارے آخر چلّیا ایہو کیہا ایتھے اِک مسیت اُسارو۔ (٢١)
بعضے آکھن تِن ول تے اوہ آپوں ہے سن چوتھا کُتا اوہناں دا سی۔
بعضے آکھن اوہ پنج ہے سن تے کُتا سی چھیواں۔ سارے انھے وٹّے مارن۔
اِکناں بھانیں اوہ ست ہے سن تے اٹھواں سی کُتا۔ تُوں کہہ دے جے رب
ای جانے اوہ کِنے سن تھوڑی گل ای کول تہاڈے اوہناں بارے۔ تُوں
اس بحث مباحثے دے وچ کھُب ناہ چوکھا۔ ہاں اوہ گل کر جیہڑی جچویں
ہووے۔ اہناں وِچوں اوہناں بارے کُجھ ناہ پُچھ کِسے دے کولوں۔
گل کِسے دے بارے وی ایہہ کہہ ناہ ہرگز میں ایہہ کل ضرور کراں
گا۔
یا مُڑ انشاء اللہ وی کہہ جد بُھل جائیں چیتے کر مُڑ رب اپنے نُوں، تے
ایہہ کہہ تُوں اللہ مینُوں اس تُوں وی ودھ حال حقیقت دے کر دیوے
نیڑے۔
(کہندے نیں جے) اوہ رہے سی غارے اندر تن سو ورہیاں تائیں
لوکاں ہور نواں دا ہے وے واہدا کیتا۔ (٢٥)
کہہ دے ایہہ اللہ ای جانے کِنّا چِر رہے اوہ اوتھے۔ اسماناں دے تے
دھرتی دے غیباں نُوں اوہوا ای جانے، سب توں ودھ کے تکّن والا سب
توں ودھ کے سُننے والا، اُس دے باجھوں چارہ ساز ناہ اُکا کوئی لوکائی دا۔ اوہ
شریک کِسے نُوں اپنے کماں دے وچ کردا ناہیں۔
تُوں سناندا رہ لوکاں نُوں رب تیرے دے ولّوں جِنا وی قرآن
تیرے ول آوے۔ اُس دیاں گلّاں کیہڑا ہووے بدلن والا۔ اس توں
وکھری ٹھاہر ناہ تینُوں لبھسی کوئی۔
من اپنے نُوں تھمی رکھ تُوں نال اوہناں دے جیہڑے رب رب
کر دے رہندے فجرِیں شامِیں، رب دی اوہ توجہ چاہندے، اوہناں
ولّوں تُوں نگاہواں پھیر ناہ ہر گز دُنیا دی آسائش پِچھے تے ناہ کوئی اس دی
تُوں آکھی جس دے دل نُوں اپنے ذکروں غافل ہے اساں کر دتا، تے اوہ ہے
وے حرص ہوا دے پِچھے لگا، تے گل اُس دی حدّوں لنگھی۔
کہہ دے رب تہاڈے ولّوں جو کجھ آیا حقا سچا آیا، منّے جس دا من
منیوے تے جو چاہے کافر تھیوے، نافرماناں واہتے ہے وے اگ اساں
بھڑکا کے رکھی جس دے چار چوفیرے کندھاں۔ جے اوتھے پانی منگسن
تانبے دی پگھراند جہیا مِلسیں پانی پینے واہتے، جیہڑا مونھاں نُوں لُوہ
دیوے، کِنّا بھیڑا پیون ہوسی، کِنّا بھیڑا ڈیرہ ہوسی۔
بے شک جو ایمان لیائے نالے چنگے عمل کمائے (اوہ ایہہ سمجھن) جس
نے وی کم چنگا کیتا ساڈے کھاتے اس دا اجر کدے ناہ ڈُبے۔ (٣٠)
انج دے لوکاں واہتے باغ ہمیشی ہوسن۔ ہےٹھ جنہاں دے ندیاں
وگسن۔ اوہناں نُوں پہنائے جاسن کنگن سونے دے اُس تھاویں۔
کپڑے پاسن ہرے مہینی پٹ دے، موٹے پَٹ دے، تکیے لا کے بیٹھے
ہوسن اوتھے تختاں اُتے واہوا چنگا بدلہ اے تے واہوا چنگی ٹھاہر اے۔ (٣١)
اوہناں دو بندیاں دی وی تُوں گل اہناں نُوں دس، اِک نُوں
اوہناں وِچوں باغ اساں انگوراں دے دو دِتے۔ آسے پاسے دوہاں دے ای
کھجیاں اساں اُگائیاں۔ دوہاں دے وچکارے پَیلی۔
دوہاں باگاں نُوں پھل واہوا لگا، تے ناہ اساں گھٹایا اس دے وِچوں
کجھ وی، اوہناں وِچوں ندی وگائی۔
تے جد پھل پکّن تے آیا۔ اپنے اک(مریڑے) ساتھی نُوں اُس گلّاں
کر دے کر دے ایہہ گل آکھی، میرے کول ودھیرا مال اے تیرے
نالوں بانہواں ولّوں وی سترانا تیرے نالوں۔
مُڑ اوہ اپنے باگے وڑیا، تے سوچ اس دی ماڑی ہے سی۔ من وچ آیا
ایس خراب کدے ناہ ہونا۔
ایبھی ایویں گل بنی اے جے اک روز قیامت آسی، تے جے رب
دے ول پرتا میرا وی ہویا اس تُوں ودھ کے ٹھاہر لواں گا۔
اُس دے ساتھی گل پرتائی گلّاں کر دے، تُوں ایہہ کہہ کے پِھریوں
اُس توں جس نے تینُوں مٹی وچوں پیدا کیتا۔ مُڑ نُطفے چوں۔ فیر اُس
تینُوں ایہہ مردانی صورت دتی۔
میرا تے ایمان اِس گل تے اوہوا اللہ رب اے میرا۔ میں ناہ اُس دے
نال شریک کسے نُوں کر ساں۔
تُوں باگے وچ وڑدے ویلے کیوں کہیا ناہ۔ جو چاہے سو اللہ کردا، زور
نیں سارے اللہ ولّوں۔ کیہ ہویا جے مینُوں ویکھیں مالوں تے اولادوں ماڑا۔
ہو سکدا اے جے رب میرا تیرے نالوں باغ چنگیرا مینُوں دیوے،
تے اسماناں اُتُوں بجلی باغ تیرے ول گھلے۔ جس توں باغ تیرا ہو جاوے
رُنڈم رُنڈا۔(٤٠)
یا اس دا پانی ای تھلّے دُور کرے، ٹُر جائے تے تُوں اُس نُوں پرتانے
وچ بے وس تھیویں۔
(رب دا کرنا انجے ہویا)۔ پھل اس دا نرغے(پکڑ) وچ آیا۔ تے اوہ فجریں
رہ گیا ہتھ اپنے ملدا، اُس تے کیتے خرچے اُتے۔ کیوںجے اوہ سی ڈھٹھا
ہویا سن چھتریڑاں۔ ہُن اوہ (بھوں بھوں کے) ایہہ آکھے اپنے رب دے
نال ناہ کردا میں افسوس شریک کسے نُوں۔
ہُن کوئی ناہ دھر سی جیہڑی اس دی مدد کریندی رب نُوں ساہنویں ہو
کے، ناہ اوہ آپوں وار مُکانے جوگا ہے سی۔
اِنج دی صورت توں اِی نِترے سب کجھ اللہ سچے دے ای ہتھ وس
ہووے۔ اوسے کول اے اجر چنگیرا اوسے کول ای انت چنگیری۔
ایہہ گل اوہناں نُوں سمجھا دے، ایہہ دنیا وی جیون تے اسمانوں
ساڈے گھلے ہوئے پانی وانگوں، جس نُوں پی کے دھرتی دی اُگنیل(اُگن والیاں شیواں)
اُگدی اے، تے مُڑ چورم چورا وی اک ویلے ہے ہو جاندی، پِھرے ہوا
اُڈاندی اُس نُوں، تے اللہ دا ہر شے اُتے زور چلیندا۔ (٤٥)
مال اولاد اک شے کِھچ والی، اس دنیا وی جیون اندر، پر رب تیرے
اگے، اجر حسابوں امر کمائیاں نیک ای چنگیاں، تے جڑ پِیڈی آساں واہتے
تے جس روز پہاڑاں دا کر دِتا اساں چلانا ایہہ دھرتی تے ننگم ننگی رہ
جاوے گی، مُڑ لوکاں نُوں کٹھیاں کرساں تے ناہ اوہناں وِچوں اک وی
اسی ولاساں۔
تے ایہہ تیرے رب دے اگے بنھ کے صفاں کھلو جاون گے۔
(رب آکھے گا) کول اساڈے آپُجے او اُنجے، جویں تہانُوں پہلی واری خلقایا
سی۔ ایہہ گُمان تہاڈا ہے سی اساں تہاڈے نال ناہ کارا پکّا کیتا۔
تے مُڑ روکڑ کھولی جاسی۔ تُوں ویکھیں گا اِندراجاں نُوں مُجرم تک تک
ڈرسن۔ تے آکھن گے ماڑی قسمت، ایہہ کتاب عجیب اے جس نے نکی
وڈی کوئی وی ناہ ِلکھنوں گل ولائی۔ تے جو اوہناں کیتا ہوسی اوہناں دے
اوہ اگے ہوسی، تے ناہ مُول کسے دے بارے واہدے چاری ہوئی ہوسی۔
تے جد اساں ملائک نُوں فرمایا ہے سی آدم اگے سیس نواؤ، سبھناں نے
ای سیس نوائے ابلیس نُوں چھڈ کے۔ اوہ جِنّاں دے وچوں ہے سی تے اُس
اپنے رب دے حکموں کیتی سی سر پھیری، مڑ کیوں اوسے نُوں تے اُس
دے چیلڑیاں نُوں سنگی جانو مینوں چھڈ کے۔ تے اوہ ہین تہاڈے دشمن،
پُٹھیاں متّاں والے لوکاں نُوں بدلے وی ماڑے مِلدے۔
اسماناں نُوں تے دھرتی نُوں بلکہ آپ اوہناں نُوں پیدا کر دے ویلے
میں گواہی اوہناں دی کد پائی ہے سی، تے ناہیں میں ہاں بُھلاونہاراں تائیں
بانہہ بناندا۔
جس دن ایہہ فرمایا جاسی سد لیاؤ اج اوہناں نُوں۔ جنہاں بارے ایہہ
گُمان تہاڈا ہے سی اوہ شریک میرے کم اندر۔ اوہ تاں اوہناں نُوں مارن
گے واجاں پر ناہ اوہناں ہُوں ہاں کرنی۔ اسیں اوہناں دے وچ تریڑ اک
پیدا کرساں۔(٥٢)
مجرم اوتھے اگ نُوں تکسن تے اوہناں نُوں پک ہو جاسی اوہناں اوسے
دے وچ پَینا، تے اُس تُوں ناہ اوہناں دا چھٹکارا ہونا۔
ایسے ای قرآن دے اندر اساں مثالاں ہر طرحاں دیاں مُڑ مُڑدتیاں، پر
انسان ایہہ اکثر گلاں دے وچ پھڈے بازی کردا۔
تے لوکاں نُوں کس نے ڈکیا ہے ہدایت پانوں تے ایمان لیاؤنوں تے
کیتے بخشاؤنوں اپنے رب دے کولوں۔ جد ہدایت کول اوہناں دے آ پُجی
اے، کیہ چاہندے نیں، اوہناں اُتے وڈکڑیاں دی ورتی ورتے یا عذاب
اوہ اکھیں تکن۔
اساں رسولاں نُوں تے گھلیا آس دلاوے تے ڈرپاوے کر کے۔ پر
اوہ جیہڑے باطل دے نیں پِچھے لگّے، پِٹھاں چاندے تاں جے اس
تے نال اوہ حق دی کنڈ لا ونجن،ایسے کر کے دسّاں دبکاٹاں نُوں اوہ
چگھدے۔
اس توں ودھ کے ماڑی قسمت والا کیہڑا جس دے اگے رب دی آیت
بولی جائے تے اوہ اس توں مُنہ بھوائے۔تے کرتُوت اپنے بُھل جائے۔
اساں غلاف اوہناں دے قلباں اُتے چاہڑے، تاں جے اوہ سمجھوں رہ
جاون، کنّاں دے وچ جھپے، ایسے کر کے تُوں اوہناں نُوں راہ دے
ول بُلائیں وی تاں اوہ ناہ راہے پَیسن اُکا۔ (٥٧)
اُنج رب تیرا بخشنہار اے تے رحمت دا بھریا ہویا۔ نہیں تاں جے اوہ
اُنہاں دے کرتُوتاں اُتے پکڑ کریندا جھٹ عذاب اُنہاں تے گھلدا۔ پر
اُنہاں دے واہتے میِتھیا ہویا ویلاجس دے کولوں اُنہاں کدھرے بچ ناہ
سکنا۔(٥٩)