islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت یوسف (مکی) آخری حصہ

سورت یوسف (مکی) آخری حصہ

سورت یوسف (مکی) آخری حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

اُنج میں اپنے دل دی نہیں صفائی دیندا کیوں جے دل تاں پُٹھے پاسے
ول ای کھچدا۔ اُس نوں چھڈ کے جس تے رحم کرے رب میرا بے شک
میرا رب غفور رحیم اے۔
شاہ کہیالے آؤ اُس نوں کول میرے میں اس نوں خاص الخاص
بنا ساں۔گل بات ہوئی تاں شاہ نے فرمایا، اج توں ہوئیوں توں اساڈا اک
اتباری تے اُچ تھاواں۔(٥٤)
یوسف کہیا ملک اپنے دی تسیں خزانے داری سونپو مینوں میں دساں گا
سُوجھت والا راکھا بن کے۔(٥٥)
انج اساں یوسف دے اوس ولایت دے وچ پیر جمائے تے منشا
مطابق اپنی رہن لگا اوتھے۔اپنی رحمت اسی پچائیے جس تک چاہیئے،
ایہہ ضرور اے اجر کسے وی سدھ واگے دا اسیں ناہ ضائع کر ئیے۔
تے جیہڑے ایمان لیائے تے رہے قائم تقوے اُتے اوہناں واہتے اگے
چل کے اجر بھلیرا۔
تے جد بھائی یوسف دے وی اُس کول آئے اندر وڑدے ای
پہچان لیا سی اس نے اوہناں تائیں ناہ سہاتا اوہناں اُس نوں۔
تے جد لوڑ اوہناں دی اس نے پُوری کیتی نال کہیا متریلے نوں وی
اگّوںنال لیاونا ایہہ تساں تک لیا اے دین اساڈی پوری ہے وے
آئے گئے دے نال وی ورتن چنگی۔
پر جے اُس نوں نال ناہ آندو جے تاںایتھوں کُجھ نہ لبھسی تے ناہ
میرے ول ای ڈُھکنا۔
کہن لگے جے اسیں ضرور ای اس دے پیو نوں اس گل اُتے راضی
کرنے دی کرساں دے ساڈے ولوں کھنج نہ ہوسی۔
یوسف نے دو کارندیاں نوں ایہہ سمجھایا رقم اہناں دی وی دھر دینا
غلے نال ای چھٹاں اندر تاں جے مُڑن جدوں گھر اپنے رقم اپنی نوں اوہ
سہانن تے مُڑ آونے دی وی سوچن۔(٦٢)
اوپرے لگدے لفظ:
٭منشا: مرضی ٭سہاتا: پچھانیاں ٭متریلے: مترئے ٭چھٹاں: بوریاں

تے جد اپنے پیو کول آئے آکھن لگے اے پیو ساڈے، ساڈے اُتے
راشن ساڈا اگوں واہتے بند ہویا اے۔ تُوں گھل ایہہ بھرا اساڈا نال اساڈے
تاں جے راشن گھِن لیائیے اِس دا اسیں خیال رکھیساں۔(٦٣)
اوس کہیا کیہ اس نوں اُنجے وس تہاڈے میں پا دیواں جویں کدے
وس پایا اس دے بھائی نوں سی میں تہاڈے، اللہ ای سب نالوں ودھ رکھوالا
ہے وے تے اوہوا ای سب توں ودھ کے رحم کریونہارا وی اے۔
تے جد چھٹاں دے مُنہ کھولے اوہناں دے وچ رقم اپنی وی
اوہناں ویکھی موڑی ہوئی آکھن لگے باپ اساڈے ہور اسانوں کیہ چاہی دا رقم
اساڈی وی اساڈے ول پرتیوی۔ ہن تاں اسیں ضرور ای جا کے بال بچے
دے واہتے ہور اناج لیاساں تے بھائی دی راکھی کرساں اک اُوٹھے دا لدا اناج
ودھیر لیا ساں ایہہ اناج تُھریڑا ہے وے۔
باپ آکھیا میں مُول نہ گھل ساں نال تہاڈے جد تائیں نہ اللہ نوں وچکار
لیا کے میرے نال کرو پکی گل جے اُس نوں پرتا لیاسو میرے کولے جے
کر آپوں وی گھِر جاؤ تاں گل وکھری فیر اوہناں گل پکی جد سی پیو نال
کیتی اللہ نوں اس گل دے اُتے ضامن کیتا۔
پیو نے ایہہ نصیحت دِتی میرے پُترو سارے ول ای در اک دے
ناہ وچوں لنگھنا، وکھو وکھ دراں چوں لنگھنا، رب توں ودھ کے میں کِسے وی
گل دے اندر کم تہاڈے آ ناہ سکدا، سبھے واگاں اس دے ہتھ نیں میں
توکّل اُس تے کیتا تے جیہڑے وی لوک توکّل کرنے والے اوسے تے
ای اوہ توکل کر دے ہے نیں۔(٦٧)
تے اوہ داخل ہوئے اُنجے جئیوں اوہناں نوں پیو اوہناں دے سی
فرمایا، دُور ناہ اوہناں توں ہو سکدی سی انج بھاویں ربّوں آئی، بس اک گل
جیہی یعقوب (نبی) دے اندر ہے سی جیہڑی اس پوری کروائی، کیوں جے
اوہ تے اونے دا ای جانو ہے سی اُس دی جھولی ہے سی جِنّی پائی، اُنج ایہہ
نکتہ سمجھے ناہ چوکھی لوکائی۔(٦٨)
تے یوسف دے جد دربارے آن وڑے اوہ، اپنے بھائی نوں تاں اس
نے اپنے کول بٹھایا تے ایہہ دسیا جے ہاں تیرا (سکا) بھائی تے تُوں منوں وسار
ہُن اس نوں کل اوہناں نے کیتی سی جیہڑی مندیائی۔
تے جد فیر لدان گیا لدوی اوہناں د ا یوسف دے بھائی دی چھٹ
دے وچ پیالا کارند یاں دے وچوں اک کسے رکھ دِتّا۔اینے چِر وچ
کنہارے ہوکا دِتا ہے سروانو، متھے پئی تہاڈے لگدی چوری۔
اوہناں مُنہ پرتا کے پُچھیا کیہڑی چیز گواچی۔
دسیا شاہی گیا گواچ اے ٹوپہ تے جیہڑا وی لے کے آسی اس
نوں لد اُوٹھے دا مِلسی تے میں ایہہ ذمہ لیناں۔
اوہناں کہیا سونہہ اللہ دی اسیں ناہ ایتھے آئے ہے سی انج دی گڑ بڑ
کرنے واہتے تے ناہ چوری کم اساڈا ایہہ گل علم تہاڈے وچ وی۔
لوکاں نے ایہہ کہیا تہاڈی کیہ سزا جے جھوٹھی نکلے گل تہاڈی۔
اوہناں کہیا جس دی حھپٹوں اوہ مل جاوے اس کرنی نوں اوہ ای بُھگتے
حداں ٹپن والے انج ای پاون سزاواں ساڈے کولوں۔(٧٥)
(کارندے نیں) پھولا پھالی یوسف دے بھائی توں پہلاں
دُوجکڑیاں دے ولوں ٹوری تے مُڑ بھائی دی چھٹ وِچوں ڈھونڈھ لیا اوہ
ٹوپہ۔ انج اساں یوسف دی خاطر منصوبے نوں سِرے چڑھایا، یوسف اپنے
بھائی نوں ناہ سرکاری قنون مطابق پھڑ سکدا سی اللہ نوں منظور سی اے پر
اِنجے ہووے۔ اسیں اُچیرے درجے کرئیے جس دے چاہیے بے شک ہے
ہر جاننہارے نالوں اُتے اک سدیوی جاننہارا۔(٧٦)
کہن لگے اوہ جے ایہنے وے چوری کیتی (گل اچرج ناہ کوئی) اس
دے بھائی نے وی چوری کیتی سی اس توں پہلاں، یوسف نے ایہہ
گل دِلے دے وچ ای رکھی اوہناں نال ناہ کیتی تے کہیا جے ہے تہاڈی
خصلت ماڑی تے جو گل تساں آکھی اے اس نوں اللہ بہتر جانے۔
کہیا اوہناں نے سائیاں اس دا باپ بُڈھیرا تُوں اساڈے وِچوں اک
نوں رکھ لے اس دی تھاویں تُوں اسانوں لگا ویں نیک سبھا دا۔
اوس کہیا جے انج خدا کروائے ناہیں جس دے کولوں چوری لبھی اس
نوں چھڈ کے ہور کسے نوں پھڑیئے۔ انج اسیں تاں ظالم بنساں۔(٧٩)
اس پاسوں مایوس ہوئے تاں آپو وچ اک پاسے ہو کے اوہ صلاحیں لگے۔
وڈے نے ایہہ یاد کرایا جے اللہ نوں وچ لیا کے پیو نے قول کرایا سی
اوہناں دے کولوں پکا۔ اس توں پہلاں یوسف بارے وی تقصیر
تہاڈے کولوں ہوئی ہے وے۔ میںتاں ایتھوں اودوں تائیں مُول ناہ
جاساں جد تائیں ناہ باپ اجازت دیوے مینوں، یا حق میرے اللہ حکم
(اخیری )دیوے اوہوا سب توں چنگا حکم سناون والا۔ (٨٠)
اوپرے لگدے لفظ:
٭تقصیر: غلطی