islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃاحقاف (مکی)

سورۃاحقاف (مکی)

سورۃاحقاف (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حا مِیم۔(١)

زوراور تے حِکمت والے اللہ ولّوں ایہہ کتاب اُتریوی ہے وے۔
اسماناں وِچ تے دھرتی وِچ مومن لوکاں واہتے سمجھو ہین پتے دیاں
گلّاں۔ (٣)
اِنجے ای تخلیق تُہاڈی تے جندلاں دے ایس کھلارے وِچ وی ہین
پتے دیاں گلّاں۔ اُنہاں واہتے ہے یقین جِنہاں نُوں (ربّ تے)۔
رات دِناں دی آوا جائی بدّلاں راہیں رِزق دا سامان بنا کے جو کُجھ گھلدا
اللہ جِس دے پاروں موئی دھرتی جی پیندی اے اِنجے ای ہواواں دا چلنا
سبھناں اندر ہین پتے دِیاں گلّاں لُکیاں، اُنہاں واہتے جیہڑے ورتن
عقل اپنی نُوں۔
ایہہ آیات الٰہی حقّیاں سچیاں تیرے اُتے نازل کرئیے اللہ نالوں تے
آیت الٰہی نالوں وکھری کیہڑی گل جے وارے اندر لوکو۔
ایسے ہُوڑوں ہر کڑلی تے پاپی دی انت خراب اے۔ (٧)
اوہ ول جیہڑا سُن دا ہے آیات الٰہی جدوں سُنائیاں جاون اُس نُوں مُڑ
سُنیاں ان سُنیاں کر کے وڈپُنے نُوں دسدا ہویا ضِد اپنی تے اڑیا رہندا۔
اوہنُوں تُوں خوشخبری دے دے اوکھا اِک عذاب اُڈیک رہیا اے اُس
نُوں۔ (٨)
جد آیات اساڈی وِچوں (کِدھروں) کوئی گل سُن دا اے کھچاں مارن
لگ جاندا اے اوہدے واہتے ہے عذاب خواری والا۔
دوزخ اُس دی راہ تکیندا تے اُنہاں دی کُل کمائی کم کِسے وی آؤنی
ناہیں تے ناہ اُنہاں کم آؤنا ایں کل جِنہاں نُوں کاج سوار ایہہ گِن دے ہے
سن اوس اللہ نُوں چھڈ کے، ڈاہڈا اِک عذاب اُنہاں دے واہتے ہے وے۔
ایہہ کتاب ہدایت ہے وے تے اوہ لوک آیات الٰہی دے جیہڑے
انکاری ہوئے ہے عذاب اُنہاں دے واہتے اوکھا کر کے مارن والا۔
اللہ ای اے جِس تُہاڈے قابو پانی کر دِتے نیں ۔تاں جے بیڑے اُس
دے امروں اُنہاں دے وِچ ٹھیلو تے فضل اُس دا ڈُھونڈو تے اِنج شُکر
گذار ہو جاوو۔
اسماناں دے وِچ وی تے دھرتی دے وِچ وی، ہر شے آکھے لگ
تُہاڈے کیتی اوسے، اُنہاں وِچ پتے دیاں گلّاں سوچن والے لوکاں واہتے۔
مومن لوکاں نُوں تُوں کہہ دے جیہڑے لوکی ایہہ ناہ من دے ربّی
ویلے آ جاندے نیں قوماں نُوں کرتُوتاں دے پھل دینے واہتے۔ ناہ اُلجھن
اوہ نال اُنہاں دے۔
جِس کِسے کم چنگا کیتا اپنے واہتے ای اُس کیتا جِس کِسے نے بھیڑا کیتا
اوسے اُتے بھار اے اُس دا آخر آؤنا ربّ دے ول اے۔
اسرائیل کیاں نُوں دِتی اساں کتاب، حکومت اتے نبوت، چنگا چوکھا
کھانے نُوں وی دِتّا سارے جگ دے وِچ اُنہاں دا شملہ اُچا کر دِتّا سی۔
کمّاں نال تعلق رکھن والے حکم اُنہاں دے ہتھ پھڑائے سادے
سادے سدھے سدھے (حیرت ایہہ وے) علم الٰہی کول آجانے تے وی
اُنہاں پاڑو پاڑ آپس وِچ کیتی ضِدو ضِدّی، روز قیامت ربّ نِبڑے گا نال
اُنہاں دے۔ اُنہاں سبھناں گلّاں بارے اوہ جِنہاں توں پاٹ گئے سن۔
ہُن اساں اے تینُوں لایا دِین اپنے دی اوسے وڈی راہے تے اوسے
تے ٹُردا جا توں تے ناہ اُنہاں دی مرضی تُوں منّیں جیہڑے کُجھ ناہ جانن،
اللہ اگے کیہ سوارن گے اوہ تیرا ایہہ ظالم تے اندروں ہوندے اِک دُوجے
دے ساتھی اے پر اللہ مُتّقِیاں دا ای ساتھی اے۔
لوکاں واہتے ایہہ کتاب اِک اکھاں کھولن والی ہے وے ایہہ ہدایت تے
رحمت اے اُنہاں واہتے ہے یقین جِنہاں نُوں اُس تے۔
مندے عمل کمانے والے کیوں پَے ایس بُھلیکھے پیندے اسیں اُنہاں
نُوں چنگے عمل کمانے والے لوکاں ورگا ای سمجھاں گے۔ تے دوہاں دا
مرنا جِیونا اِک برابر ہوسی کِڈے پُٹھے اوہ گویڑ گویڑی جاندے۔
ایہہ اسمان سنے دھرتی دے ہین اللہ نے پیدا کیتے اپنا اِک منصوبہ مِتھ
کے ہر کِسے نُوں کیتی دا مُل ڈِھیوے اُنہاں وِچوں نال کِسے دے مُول
ودھیکی ہوسی ناہیں۔
تُوں اوہ بندہ وی تکّیا اے اپنی سدھر جِس معبود بنائی ہوئی۔ تے اللہ
نے اُس نُوں پٹڑی توں لاہ دِتّا حالاں اوہ سی عِلماں والا مُہراں لگیاں اوس
دیاں کنّاں دے اُتے دِل دے اُتے اکھاں اگے پردے آئے اللہ دے
اِنج کر دینے تے کیہڑا اوہنُوں راہے پائے۔ کیوں ناہ کرن دھیان اِس پاسے۔
اوہ کہندے نیں جیون ساڈا اِس دُنیا دا ای جیون اے ایتھے مرنا جِیونا
اِنجے لگا ہویا ویلا سانُوں ماری جاندا، ہے یقینی گل ناہ کوئی کول اُنہاں دے
بس تُکّاں ای تُکّاں۔(٢٤)
جدوں کدے وی اُنہاں اگے پڑھیاں جان آیات الٰہی سمجھ جِنہاں
دی آپے آوے اوہ اِکو ای لُچ تلدے ایہہ کہندے ہوئے لے آؤ پیو
دادے ساڈے جے سچے او۔
آکھ اُنہاں نُوں اللہ کرے تہانُوں زندہ اوہوا فیر تہانُوں مارے فیر
تہانُوں کٹھا کر سی روز قیامت، اِس دے اندر شک نہ کوئی چوکھے لوکاں
دی سمجھ وِچ ایہہ ناہ آوے۔
اسماناں دی تے دھرتی دی تے اُس دن دی جدوں قیامت سر تے
ہونی تے کُوڑے جد گھاٹا کھاسن شاہی اللہ دی اپنی اے۔
ہر دِھر اوس دِہاڑے تکسیں گوڈے پرنے۔ ہر دِھر اپنے کھاتے دے
ول جاسیں۔ اوس دِہاڑے مُل تُہاڈے عملاں دا پَے جانا۔
ایہہ تُہاڈا اپنا کھاتہ آپ تُہاڈے اُتے ترسی حقا سچا جو کُجھ اوتھے کر
دے ہے سؤ۔ اسیں لکھاندے جاندے ہے ساں۔
تے مُڑ جیہڑے مومن ہوسن تے عمل وی چنگے اُنہاں کیتے ہوسن
ربّ اُنہاں دا رحمت اپنی دے در داخل کر دیوے گا اُنہاں تائیں دِلی مُراد
اُنہاں دی اِس توں وڈی کیہڑی۔ (٣٠)
تے اوہ جیہڑے نابر ہوئے (اُنہاں نُوں ایہہ دسیا جاسیں) کیہ آیات
اساڈِیاں ناہ پڑھیاں گئیاں کول تُہاڈے تُسیں رہے سی آکڑ دَسدے قوم
تُسیں سی حد ٹپیاں دی۔
جد تہانُوں دسّیا جاندا اللہ دا وعدہ اے سچا تے ناہ رولا ہے قیامت
بارے کوئی، تُسیں کہندے سی کیہ قیامت ہے وے سانُوں خبر ناہ کوئی بس
اِک جاچ جہی اے جِس نُوں جاچی جائیے نہیں یقین اساڈا اُس تے۔
تے اُنہاں نُوں اپنے کیتے دی مندیائی اوسے ویلے دِس پوے گی
تے اوہ جِس دی کھچ مریندے رہسی، اوسے اج اُنہاں نُوں دھونوں نپنا۔
اُنہاں نُوں دس دِتّا جاسی اج تُہاڈے ول اساں وی گوہ اُکا ناہ اُنجے
کرنا کل تُساں وی گوہ جِویں ناہ کیتا ہے سی ایس دِہاڑے دی پیشی ول تے
ہُن اگ تُہاڈا واسا ایتھے ناہیں اج امداد تُہاڈی کرنے والا کوئی۔
ایہہ عذاب اِس پاروں مِلیا اج تہانُوں کل آیات الٰہی نُوں تُسیں
چگھدے رہے سی۔ دُنیا دی اِس رہتل اُتے بُھل گئے سی۔ تے اج مُول
کڈھین اُنہاں دا اس اگ وِچوں ہونا ناہیں، ناہ اُنہاں دی اج توبہ ای منّی
جانی۔
سچ تاں ایہہ وے حمداں سبھے اللہ واہتے اسماناں دا ربّ اوہوا اے اِس
دھرتی دا ربّ اوہوا اے اوہوا ربّ اے سارے جگ دا اوہوا ای وڈیائیاں
والا اسماناں وِچ دھرتی وِچ وی اوہوا ہے وے غلبے والا۔ سُوجھاں والا۔(٣٧)