islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃالاحزاب (مدنی)

سورۃالاحزاب (مدنی)

سورۃالاحزاب (مدنی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

اے نبی رہ ڈر دا رب توں تے کفروناں اَتے مُنافق لوکاں دے ناہ
آکھے لگ تُوں۔ بے شک اللہ علماں والا حِکمت والا۔ (١)
تُوں اوسے دے ای لگ پِچھے رب تیرے دے ولّوں جو کُجھ تیرے
اُتے نازل ہووے بے شک اللہ نُوں خبر اِسدی جو کُجھ کر دے رہندے
ہے او۔
اللہ اُتے رکھ توکّل کم بنانے واہتے اللہ ای کافی اے۔
اللہ نے دو دل کِسے دے سینے وچ ناہ پائے، اوہ ناہ منّے رسن اپنی نُوں
ماں کہہ دینے تے اوہ اُس دی ماں ہوجاندی اِنجے پالک وی پُتر ناہ (اصلی)
ہوندے ایہ تُہاڈے مُونہوں کڈھیاں ہوئیاں گلّاں۔ اللہ نے جو اصل
حقیقت ہے دس دِتی۔ تے اوہوا ای راہے پاندا۔
تُسیں بُلاؤ اُنہاں دے پیواں دے ناواں نال اُنہاں نُوں اللہ ایسے
نُوں ای گل وِہاری گِن دا۔ جے ناہ جانو ناں پیواں دے، اوہ تُہاڈے دِینی
بھائی تے سجن نیں تے اِس بارے پکڑ تہانُوں ہوسی ناہیں پہلاں جیہڑی
وی بُھل کوئی کر بیٹھے او جے ناہ دِل تُہاڈے فیر اودھر ای جھوکاں کھاون
اللہ تے وے بخشنہارا مِہر دکھاون والا۔ (٥)
مومن لوکاں دے نزدیک نبی دا درجہ اُنہاں دے اپنے توں اُچا اُس
دیاں زوجاں ہون اُنہاں دیاں ماواں رحمی رشتہ دار تُہاڈے اللہ دے
قانون مطابق اُنہاں نالوں ہون اگیرے جیہڑے (نِرے) مہاجر ہوون یا
مومن ای ہوون اپنے یاراں سجناں نُوں راہ رسم مطابق کُجھ دینے تے ناہ
پابندی ایہہ قانون الٰہی دے وے عین مطابق۔
نبیاں کولوں قول اساں کروائے ہے سن تیرے کولوں وی کروایا نُوح
تے ابراہیم نبی توں مُوسیٰ تے مُڑ مریم جائے عیسیٰ کولوں وی کروایا اُنہاں
کولوں پکّے قول اقرار کرائے۔
تاں جے صادق لوکاں کولوں صِدق اُنہاں دے بارے پُُچھن دی راہ
نکلے کافر لوکاں واہتے تاں اگّے تیار اے اِک عذاب بڑا ای اوکھا کرنے
والا۔
اے ایمان لیائے لوکو کر لوو چیتے جو جو وی احسان تُہاڈے اُتے کیتے
سن اللہ نے جدوں تُہاڈے اُتے فوجاں آ چڑھیاں سن، اساں (جواباََ) اُنہاں
دے ول جھکھڑ گھلے تے ناہ نظری آونے والے (اپنے) لشکر اللہ کولوں
اوہلے ناہیں عمل تُہاڈے۔ تے جد آئے اوہ اُتاروں اَتے ہٹھاروں ول
تُہاڈے تے اکھیاں بھوں گئیاں دِل سنگھاں تک آئے۔ اللہ بارے (سو سو
)ظن تُہاڈے اندر جاگے۔
مومن لوکاں دے نِترن دا اوہوا ای سی ویلا جد اِک جھونے جھون دِتا
سی ڈاہڈا۔ (١١)
جدوں منافق تے اوہ لوکی روگ جِنہاں دے اندر ہے سی ایہہ
کہندے سن اللہ اتے رسول اُس دے دا کارا اِک بھچلاوا ہے سی۔ (١٢)
اُنہاں ولّوں اِک ٹولے نے جد کہیا سی یژبِیو (مدینے دے وسنِیک) ہُن ایتھے گل کھلونے
والی ناہ جے کوئی پِچھے نُوں مُڑ چلّو تے اِک ٹولے اُنہاں وِچوں چھٹی اِنج نبی
توں منگی جے گھر ساڈے لگّم لگّے۔ حالاں اوہ نہیں سن لگے اوہ چاہندے سی
اوتھوں نسّنا۔
تے جے اُنہاں اُتے ہو چڑائی جاندی سارے پاسوں تے اوہ
آہندے کافر تھیوو ایہہ تھیہ جاندے اینویں رسمی جھاکے پِچھوں۔
حالاں اِس توں پہلاں اللہ نال اُنہاں ایہہ پک پکایا جے ناہ کنڈاں
اوہ پھیرن گے تے اللہ دے نال ہوئے ہر کارے بارے پُچھ ہونی اے
کہہ اُنہاں نُوں موتوں بھیڑوں نسن تُوں ناہ کُجھ وی لبھسی کیوں جے
ایتھے چار دِہاڑے ای موجاں نُوں مِلدے۔
ایبھی دس نےں کون اے جیہڑا اللہ اگّے ڈک تُہاڈی بن سکدا اے
جے اوہ چاہے دُکھ دیوے جے یاں جے چاہے سُکھ دیوے جے تے اُنہاں
نُوں ناہ کوئی حامی ناہ امدادی ای مِل سکن جو اللہ نُوں ساہنویں ہوون۔
اللہ کولوں اوہ لوکی ناہ بُھلے ہوئے جیہڑے ڈکدے ہین جہادوں
لوکاں تائیں۔ تے بھائیاں نُوں ایہہ کہندے نیں ساڈے ول آ جاؤ
اہناں وِچوں تھوڑے ای سن پِڑ وچ جا کے بِھڑنے والے۔ (١٨)
اوہ تُہاڈے کولوں جان چُھپاندے پِھردے، جد آؤندی بَھیڑ اُنہاں
اُتے تاں اوہ تکدے تیرے ولّے، آنے اکھیاں دے اِنج بھوندے جِویں
کِسے تے موتل ہوندی اے بے سُرتی پر جس ویلے آئی سِر توں ٹل
جاندی تے اوہ مالے دی لالچ کر دے چر چر کر دے، جیبھاں نُوں ساناں
تے چاہڑن، اُنہاں نے ایمان لیاندا ناہیں (ڈِھڈوں) اللہ عمل اُنہاں دے
سارے اوگت کیتے۔ تے اللہ دے واہتے ایہہ کم سوکھا ہے سی۔ اُنہاں نُوں
ایہہ اجے بُھلیکھا کھریاں وٹ گئے احزابی ناہیں مُڑ کے آوی جاون ایہہ تمنا
کرسن کاش اُس ویلے بدووآں دے وچ (دُور کرے) جا بیٹھے ہوئے
چُنگھدے ہون تُہاڈیاں خبراں تے جے وِچ وی ہون تُہاڈے اُنہاں ول
ای لڑنا۔
جویں رسول خدا دا ڈنگ ٹپائی جاندا اوہ تُہاڈے واہتے سوہنا اِک نمونہ،
جے کر دِید الٰہی دی تے چھیکڑ دِن دی آس تہانُوں تے ہر ویلے یاد اللہ نُوں
کردے ہے او۔
مومن لوکاں نے جد تکیا احزابی چڑھ آئے آکھن لگے اللہ اَتے رسُول
اُس دے نے ایسے دا ای کیتا وعدہ نال اساڈے تے اُنہاں دا وعدہ سچا،
اُنہاں دے ایماناں وچ اضافہ ہویا نالے آکھی من ٹُرنے وِچ۔ مومن
لوکاں وِچوں ای سن اللہ دے نال اپنی گل نباہنے والے اُنہاں وِچوں کُجھ
تاں اپنے سُکھنے پورے ہین شہادت دے کر بیٹھے تے کُجھ ہین اڈیکاں دے
وچ اوہ ناہ ایدھر اودھر اُکا ہوئے ہے نیں۔
اِنج دی صُورت بننے توں ایں اللہ سچیاراں نُوں سچ دا پھل دیوے گا۔
تے دو رنگیاں تائیں وِچ عذابے پاسیں جے اُس چاہیا یاں مُڑ توبہ اوہ قبول
اُنہاں دی کرسی کیوں جے اللہ آپ غفور اے آپ رحیم اے۔
سڑدے بلدے کفروناں نُوں پِچھل بھجاڑی اللہ پائی بھلا اُنہاں دا
مُول ناہ ہویا کافی ہے سی اللہ آپ ای مومن لوکاں واہتے اوس لڑائی اندر،
بے شک اللہ قوت والا غلبے والا۔
اہل کتاباں نُوں تے اُنہاں دے دھڑیال بنے سن جیہڑے کوٹاں
وِچوں تھلّے لاہیا تے اُنہاں دے اندراں دے وِچ کمبن پائی ،اُنہاں
وِچوں اک تُساں سی جانوں مارے تے اِکناں نُوں بندیوان بنایا۔
وارث کِیتا اساں تہانُوں اُنہاں دی سب تھاں تھیہڑی دا کِلّیاں دا وی
مالاں دا وی۔ اوہ تھاواں وی اج توں وِرثے وِچ تُہاڈے جدھر پَیر اجے ناہ
چایا بے شک اللہ ہر شے اُتے قادر ہے وے۔
اے نبی ہر زال اپنی نُوں ایہہ سمجھا دے، جے کر تاہنگ تُہاڈی
چار دناں دی ایس حیاتی دا سُکھ تے موج اِس دی تاں آ جاؤ میں تہانُوں (حق
تُہاڈے) دے دوا کے سوہنی چھڈن چھڈاں۔
تے جے اللہ اتے رسول اُس دا اے تانگھ تُہاڈی تے چھیکڑ دی کلی
تاں (ایہہ سمجھو) اللہ کول اے اجر بڑا ای اُنہاں واہتے (میرے نال) نباہ
جِنہاں دا ہوسی تُہاڈے وِچوں چنگا۔
اے نبی دئیو زالو، جیہڑی ول تُہاڈے وِچوں اِنج دی حرکت کوئی
کر سی جیہڑی کُھلم کُھلی دُور حیاؤں ہوسی، دونا ہوسی عذاب اُس واہتے، اللہ
نُوں اِنج کر دے ہوئے ناہ کوئی جھاکا۔ (٣٠)
جیہڑی جیہڑی اللہ اتے رسول اُس دے دی آکھے لگ رہوے گی
بن کے تے چنگے ای کم کرے گی اجر وی اوہنُوں دُونا مِلسی۔ اُس دے
واہتے لکھی ہوئی ہے عزت دی روٹی۔
اے نبی دِئیو زالو، اللہ کولّوں ڈر ڈر کے ای ڈنگ لنگھاؤ ہماں شماں دے
وانگ تُسیں ناہ گل کرو تے ایسے کرکے اِنج ادا دے نال ناہ بولو جِس توں روگی
من والا للچاون لگے یعنی گل کرو جِویں عام طریقہ ہوندا۔
رہو گھراں وِچ (عزت دارنیاں دے وانگوں) لوکاں دے وِچ بن
ٹھن کے ہُن عام پھرو ناہ جیویں رواج پِھرن دا ہے سی دِینوں پہلاں، مُول
نمازوں کُھنجو ناہیں ناہ خیرات ای دینوں اللہ اتے رسول اُس دے دا آکھا
منّو اللہ ایناں ای چاہندا اے اے گھریالو لاہ دیوے اوہ میل تُہاڈی تے کر
دیوے اوہ تہانُوں پاک جِویں حق ہوندا ہے وے پاک ہونے دا۔
جو کُجھ وی آیات خدا دی تے حِکمت دِیاں گلّاں وِچوں پڑھیا جاندا
ہے وے کلیاں وِچ تُہاڈے اوہنُوں چیتے رکھو اللہ بے شک بھیت
اساڈے جانن والا تے ہر خبرا۔ (٣٤)
(کیہ) اسلام لیائے ہوئے یا لیائیاں ہوئیاں (کیہ) ایمان لیائے ہوئے یا
لیائیاں ہوئیاں، واگاں منن والے وی تے والڑیاں وی، سچیارے وی تے
سچیاراں، صبراں والے والڑیاں وی، نئیونے والے والڑیاں وی دانی وی
تے دانڑیاں وی ورتی نالے ورتڑیاں وی لنگ پالے لنگ پالڑیاں وی
اللہ نُوں ہر ویلے چیتے رکھن والے والڑیاں سبھناں دے واہتے اللہ ولّوں
بخشش دے تے نالے اجر وڈیرے دے سامان مکمل۔
ایہہ کسے وی مومن نُوں کھل مِلدی ناہیں مرد ہووے کہ عورت
ہووے۔ اللہ اتے رسول اُس دے نے جد گل کوئی اِک پاسے لا دِتی
ہووے اُس دے بارے اوہ من مانی کرنا چاہوے تے جِس نے وی اللہ
اتے رسول اُس دے وی واگ ناہ منی سمجھو کھلم کھلا راہوں ایدھر اودھر
ہویا۔
جِس ویلے تُوں آکھ رہیا سی اوہنُوں جِس نُوں اللہ وی وڈیایا، تُوں وی
سی وڈیایا جے زال اپنی دے نال پلہ رکھ تُوں بدھا۔ تے کر خوف خدا دا،
تُوں اُس ویلے اپنے اندر سی جِس گل نُوں ڈکیا ہویا۔ اللہ اوہنُوں ظاہر (بھلکے)
کر دینا سی۔ تُوں لوکاں دی بک بک کولوں ڈر دا ہے سی حالاں اللہ کولوں
ڈرنا بوہتا بن دا۔ زید تعلق اُس عورت دے نال جدوں سی ٹوٹے کِیتا۔ اُس
نُوں تیرے پلّے پایا سی اِس پاروں تاں جے مومن لوکاں تے کُھل جائے
پالڑیاں دی چھڈ کوئی پرنا لینا گل کوہجی ناہیں۔ امر اللہ دا ہو کے رہندا۔
رب حلال اُس واہتے جِس نُوں کِیتا ہووے اُس دے بارے ناہ نبی
نُوں روک اے کوئی، چال ایہوا ای اللہ ولّوں چلدی آئی، پہلاں ہوئے
لوکاں وِچ وی، امر اللہ دا ہو کے رہنے والا ہوندا اپنے ویلے۔
اللہ دے پیغام پچاندے آئے جیہڑے اوہ ڈر دے سی اُس دے
کولوں بِن اللہ دے ہور کسے توں ناہ ڈر دے سن اللہ آپوں لیکھے کرنے
واہتے کافی۔ (٣٩)
(ویکھو تُسیں) محمد ناہیں پیو تُہاڈے لوکاں وِچوں اِک وَل دا وی۔ اوہ
رسول ضرور اللہ دا تے سب نبیاں دی ڈور اُس تے آ کے مُکدی۔ اللہ جانُو
اے ہر شے دا۔
اے ایمان لیائے لوکو ذکر خدا دا جِنّا چوکھا کر سکدے او کر دے جاؤ۔
اوس دیاں تسبیحاں گاؤ شام سویرے۔
اوہ تُہاڈے اُتے مِہر کریندا ہے وے سنے ملائک تاں جے نھیرے
چوں لے آوے اوہ تہانُوں وِچ چانن دے بے شک اوہ اے مومن لوکاں
واہتے مِہراں بھریا۔
جد ایہہ (مومن) اُس نُوں مِلسن سیس سلاماں دیندے مِلسن۔ اُنہاں
واہتے ماناں والا اجر اللہ دے کول اے۔
اے نبی ہے تینُوں گھلیا اک گواہی دیونہارا، سُکھ سنیہا آنن والا نالے
ہُوڑنہارا کر کے۔ اللہ ول بلاونہارا اُس دے آکھے لگ کے تُوں ایں دِیوا
لُٹ لَٹ بلدا۔
مومن لوکاں نُوں خوش خبری تُوں ایہہ دے دے جے اُنہاں نُوں
اللہ کولوں فضل گھنیرا مِلسی۔ (٤٧)
کفروناںتے دو رنگیاں دی تُوں ناہ منیں۔ تُوں ستاوٹ اُنہاں دی
ناہ لا دِلے تے۔ اللہ اُتے رکھ توکّل اوہ کافی اے کم سوارن والا (تیرے)۔
اے ایمان لیائے لوکو! مومن عورت نال نکاحے جاون پِچھوں جے
طلاق اُس نُوں دے دیوو جوٹھی کرنوں پہلاں پہلاں اُس دے ول
تُہاڈے ولّوں عِدّت اُکا ناہیں بن دی جِس نُوں پُورا کرنا اس تے بن دا ہووے
اِس کر کے کُجھ دے دوا کے سوہنی چھڈے اُس نُوں چھڈو۔
ہر اوہ زال حلال تیرے تے اے نبی ہے ساڈے ولّوں جِس جِس دا
تُوں مہر ادا کر دِتا اُنہاں تائیں تے اوہ ول وی مال تیرے جو سجے ہتھ دا
تے اُنہاں چوں اللہ ول کے آندا ہووے تیرے ول جِنہاں نُوں، اِنجے
ہین(حلال تیرے تے) چچیالاں، پُھپھیالاں، ممیالاں، مسیالاں، تیرے
سنگ جِنہاں نے ہجرت کیتی ہے سی (ہے حلال) اوہ مومن عورت وی
تیرے تے جیہڑی اپنا آپ نبی دے کرے حوالے جے نبی دی خواہش
ہووے اوہ اس نُوں پرنائے۔ چُھوٹ نِری ایہہ تینُوں ہے وے باقی دی
اُمت نُوں ناہیں۔ سانُوں سار اے اُنہاں اُتے فرض اساں جو کر دِتا اے
اُنہاں دی تیوِیاں دے بارے، تے ہتھ آئیاں بارے، تاں جے تنگی
توں بچ جاویں۔ بے شک اللہ آپ غفور رحیم اے۔ (٥٠)
تے تُوں جِس کِسے نُوں چاہیں کریں پچھیرے جِس نُوں چاہیں کرنیں
اگیرے (اپنیاں زالاں وِچوں) اِنجے نٹی پائیاں وِچوں جِس کسے نُوں وی
تُوں چاہیں نیڑے مُڑ کے کر سکنا ایں تیرے اُتے اِس بارے وے پکڑ ناہ
کوئی۔ ایہہ کم ہور مناسب ہتھوں جے اُنہاں دے نیناں نُوں وی
ٹھنڈک اپڑے تے اوہ جھورے وِچوں نکلن تے جو اُنہاں نُوں تُوں
دیویں سب اوسے تے راضی تِھیون، اللہ نُوں معلوم اے جو کُجھ اندراں
وِچ تُہاڈے ہے وے بے شک اللہ آپ علیم حکیم اے۔
ایدوں پِچھے تیرے اُتے ہور حلال ناہ زال اے کوئی ایبھی ناہ جے تُوں
اُنہاں دی تھاویں زالاں ہور وٹائیں بھاویں سوہجھ اُنہاں دا کِنا دل تیرے
نُوں کھچے ہتھ آئیاں دی گل وکھری اے اللہ ہے وے ہر کاسے تے
راکھا۔
اے ایمان لیائے لوکو تُسیں نبی دے گھر کسے وی بِن پُچھیاں ناہ داخل
ہووو جے ناہ روٹی واہتے مِلیا ہووے سدا ناہ اُڈیکو (پہلاں آکے) کد پکدا اے
کھانا تے جد کد وی سدّے جاؤ اندر آؤ کھانے توں مُڑ پِچھوں اُٹھ گھراں
نُوں جاؤ تے ناہ گلّاں دے چسکے وِچ بیٹھن ودھاؤ۔ اِنج کرنے توں بے
آرام نبی ہوندا اے پر اوہ سنگدا (ناہ ناہ کردا) اے پر اللہ تے ناہ سنگے سچی
گلّوں تے جد منگناں کُجھ پے جائے پیغمبر دی زال کسے توں۔ پردے
دے ای پِچھوں منگو ایہہ چلن ای پاک تُہاڈے وی دل رکھسی اُنہاں
دے وی۔ ایہہ تہانُوں زیب ناہ دیوے دل اللہ دے پیغمبر دا تُسیں دُکھاؤ
ایہہ حرکت وی کدے ناہ کرنا اُس دے پِچھوں اُس دی زال کِسے نُوں
تُسیں پرناؤ اِس نُوں اللہ ڈاہڈی ماڑی گل گِن دا اے۔
گل کسے نُوں ہوٹھوں کڈھو یا اندر ای پئے ہنڈاؤ اللہ جانُو ہر حالت دا۔
اُس دے وِچ مریڑ ناہ کوئی سِر اُنہاں دے جے ناہ زالاں اپنے تائیں
اوہلے رکھن پیواں کولوں، پُتراں کولوں، بھائیاں کولوں، یاں بھائیاں دے
پُتراں کولوں یا بھیناں دے پُتراں کولوں ساکنیاں دے پُتراں کولوں
ناہ اُنہاں توں جیہڑے ہتھاں دا مال ہوون، خوف خدا دا دل وِچ رکھو بے
شک اللہ توں ناہ اوہلے کُجھ وی ہے وے۔ (٥٥)
اللہ اتے ملائک اُس دے گھلدے ہین درُود نبی تے، اے ایمان لیائے
لوکو گھلدے رہوو درُود تُسیں وی اُس دے اُتے، حق جِویں اپڑانے دا اے
تُسیں سلام اپڑاؤ اُس نُوں۔
جیہڑے لوک ستاندے رہندے ہین اللہ نُوں نالے اُس دے پیغمبر
نُوں اُنہاں اُتے اللہ ولّوں اِس دنیا دے اندر نالے اُس دنیا دے اندر
لعنت، اُنہاں واہتے ہے بھخا کے رکھیا ہویا اِک عذاب خواری والا۔
تے جیہڑے ول ہین ستاندے مومن جنےاں تائیں نالے مومن جنیاں
تائیں بالکل بے قصورا، اُنہاں بھار سِراں تے چائے بہتاناں دے
تے پاپاں دے کھلم کھلے۔
اے نبی تُوں اپنیاں جائیاں نالے مومن زالاں نُوں ایہہ کہہ دے اوہ
گھراں چوں جد وی نکلن چادر کر کے نکلن ایہہ اِس پاروں بہتر ہے جے
اُنہاں دی پہچان رہوے تے اُنہاں نُوں ناہ چھیڑے کوئی بے شک
اللہ آپ غفور رحیم اے۔
مُڑ وی ورجے رہ ناہ جے دور رنگے لوکی تے نگری دے اوہ ول دِل
جِنہاں دے پاپی یا بہتان تراشن والے اسیں اُنہاں دے تینُوں پِچھے اِنج
پا دیساں جے اوہ ایتھے گھٹ ای رہنے جوگے رہسن۔
لعنت مارے (اِنج دے) جتھے نظری آون پھڑ لوو نیں مار دئیو نیں
جئیوں مارن داحق ہوندا اے۔ (٦١)
ایہہ چلن ای اللہ ولّوں چلدا آیا اے پہلاں توں تے اللہ دا اگوں وی
دستور اے اوہوا۔
لوکی پُچھدے ہین قیامت بارے تینُوں، کہہ دے اللہ نُوں ای علم اے
اُس دا تُوں کیہ جانیں ہو سکدا اے اوہ نیڑے ای ہووے۔
اللہ ولّوں لعنت اے سِر کفروناں دے تے اُنہاں نُوں بھخدی اگ
اُڈیک رہی اے۔
اُس دے وِچ ہمیشہ رہسن۔ ناہ لبھسی نیں حامی کوئی ناہ امدادی
جِس دن مُنہ اتھلّے جانے نیں اُنہاں دے اگ دے اندر اوہ آکھن
گے کاش اسیں اللہ دی من دے تے اُس دے پیغمبر دی وی۔
اوہ آکھن گے ربّا اسیں تاں آکھے لگے سرداراں دے تے وڈیاں دے
اُنہاں سانُوں راہوں ایدھر اودھر کِیتا۔
ربّا دُونا تُوں عذاب اُنہاں نُوں دیویں تے اُنہاں تے رجھویں لعنت
پائیں۔
اے ایمان لیائے لوکو اُنہاں لوکاں وانگ ناہ ہونا مُوسیٰ تائیں جِنہاں
ستایا تے اللہ نے اُنہاں دے بہتاناں ولّوں پاک اُس نُوں ٹھہرایا ہے سی۔
اللہ دے نزدیک تے اوہ سی آدر والا۔
اے ایمان لیائے لوکو! خوف خدا دا دِل وِچ رکھو گل کرو تے پکی
پیڈی۔
کم تُہاڈے رب سوارے اوہوا پاپ تُہاڈے دھوئے، تے جِس ول
اطاعت کیتی اللہ دی تے نالے اُس دے پیغمبر دی اُسدی گاٹی سمجھو پکّی
جیؤں پُگّن دا حق ہوندا اے۔
اساں امانت اگے رکھی اسماناں دے تے دھرتی دے تے جبلاں دے
سبھناں نے ای چانے توں کنی کھسکائی اوہ یرکے سن اِس توں، انسان اُس
نُوں سِر تے چایا پر اوہ ظالم جاہل ثابت ہویا۔
دو رنگیاں نُوں اُس دی راہیں اللہ وِچ عذاباں پاسیں جنیِاں نُوں تے
جنیاں نُوں وی۔ مُشرک جنیاں جنیاں نُوں وی اودھر مومن جنیاں تے
جنیاں دے اُتے رحمت کر سی اللہ بے شک اللہ بخشنہارا مہراں بھریا۔