islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃالانبیا (مکی) پہلا حصہ

سورۃالانبیا (مکی) پہلا حصہ

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الر حیم

لوکاں دے ہے کھاتے میلن دا ہُن ویلا سِر تے آیا۔ اوہ اجے وی
غفلت ہتھوں مُنہ بھواندے۔
رب اپنے دے ولّوں جد وی نویں ہدایت آوے۔ ایہہ مذاق
اُڈاندے ہوئے اس نُوں سُندے۔ غافل ول اُنہاں دے۔
اِک دوجے نال گھُر گھُر کر دے ظالم لوکی۔ ایہہ اساڈے ورگا ای اِک
بندہ ہے وے۔ مُڑ کیوں تکدے بجھدے جاؤ اوتھے جتھے جادُو کر دے۔
تُوں کہہ دے جے رب میرا اے اسماناں تے دھرتی وچ دی ہر اِک گل
دا جانُوں۔ اوہ سمیع علیم اے۔
اوہ کہندے نیں، ایہہ سب خواب بکارے ہے نیں۔ بلکہ اوس
دِیاں من گھڑیاں۔ ایہہ تاں کوئی شاعر ہے وے۔ ایبھی لے کے آوے
چا ساڈے کول نشانی اگلے وقتاں وچ جِویں سن گھلیاں گئیاں۔
اوہناں توں پہلاں دیاں جھوکاں دی ناہ منیا ہے سی اساں جنہاں نُوں
مار مُکایا ایہہ کِویں ایمان لیاسن۔
تیرے توں پہلاں وی اُنہاں ول بندے ای گھلے ہے سن وحیاں
دے کے۔ اُنہاں کولّوں پُچھو یاد جنہاں نُوں، جے آپوں ناہ علم تہانُوں
اُنہاںدے نہ بدن بنائے ہے سن کُجھ ناہ کھانے والے یا ہمیشہ رہنے
والے۔
نال اُنہاں دے قول اپنا وی اساں نباہیا۔ تے اُنہاں نُوں صاف
بچایا۔ ہور وی جس نُوں مرضی کیتی۔ تے اُنہاں نُوں مار مُکایا حدّاں ٹپ
گئے سن جیہڑے۔(٩)
اساں کتاب تہاڈے ول اُتاری ہے وے۔ اِس وچ مت تہاڈے
واہتے۔ کیوں نہیں کم عقل توں لیندے۔
کیتے اساں فناہ پِنڈ کِنے کیوں جے اوتھے ظالم وسدے، اُنہاں
پچھوں اوہنیں تھائیں ہور وسائے۔ تے جس لاہد(خبر) عذاب اساڈے دی ہوئیو
نیں اُنہاں نے دوڑن دی کیتی۔
ہُن ناہ نَسّو۔ اودھر ای مُڑ آوو جِتھے موجاں کر دے رہے سی وَسّل(وسّوں والیاں) تھاواں
اندر۔ تاں جے پُچھے جاؤ۔
(ہُن ایہہ کہندے) سڑ گئی قسمت ساڈی۔اساں کُہاڑی اپنی پیریں
آپوں ماری۔
اوہ برابر ایہو ای رہے جھورا جُھر دے۔ اینے چِر وِچ اساں اُنہاں نُوں کر
چھڈیا سی وڈّھی ہوئی پَیلی وانگوں، بُجھے ہوئے کولے وانگوں۔ (١٥)
ایہہ اسمان، ایہہ دھرتی، نالے جو کجھ اوہناں دے وچکار اے، اساں ناہ
ایویں شُغلو شُغلی پیدا کیتے۔ جے کوئی ساڈی شُغل شُغل دی نیت ہوندی،
اِس نُوں اپنے تیک ای رکھدے۔ جے اِنج کرنے والے ہوندے، حق دی
باطل دے نال ٹکّر ہے وے مقصد ساڈا۔ تے مِنجھ باطل دی اِنج کڈھساں
اوہ پِڑوں ای نسّ جائے گا۔ لکھ لعنت جے جُھوٹھے گھاڑے گھڑنے اُتے۔
جو کُجھ وی اسماناں وچ اے دھرتی وچ اے، اوسے دا اے۔ تے
جیہڑے نیں اُس دے نیڑے اوہ فرشتے نِت عبادت وی کر دے پر
پھنڈ دے ناہیں۔ ناہ ایں اس توں سَوڑے پیندے، رات دِہاڑی اوس
دیاں تسبیحاں کر دے اوہ ناہ تھکدے۔
کیہ لوکاں معبود بنائے اِس دھرتی چوں (ایس بھلیکھے) جے زِدیاں دی
پیداواری اوہ ودھاندے۔(٢١)
جے دوہاں وچ وکھرے وکھرے معبود ہوندے باجھ اللہ دے،
دوہاں دی بربادی ہوندی۔ دوہاں تھاواں دا اوہوا ای تخت نشین اے۔
تے پاِک ہر اُس گلّوں جو کجھ اوہ اُس بارے کہندے۔ اس دے کیتے
تے ناہ کوئی پُچھنہار اے پر اوہ سب نُوں پُچھ سکدا اے۔
لوکاں نے جے اُس نُوں چھڈ کے ہور ہے نیں معبود بنائے۔ پُچھ
اُنہاں نُوں کیہہ دلیل تہاڈے کول اے، اِک کتاب اے جیہڑی میرے
سنگیاں کول اے۔ اِک کتاب اے میرے نالوں پہلاںوالی (تے دونویں
ای ایہو اآکھن) چوکھے ولاں توں پر اصل حقیقت اوہلے تے اُنہاں مُنہ
موڑی کیتی۔
اساں تیرے توں پہلاں وی ناہ پیغمبر سی کوئی گھلیا، ایہہ وحی ناہ جس
نُوں کیتی جے معبود ناہ ہر گز کوئی میرے باجھوں۔تے میری ای کرو
عبادت۔
اوہ کہندے رحمان آلی اے۔ کنّاں نُوں ہتھ لاؤ۔ عزت دار ضرور اوہ
بندے (مریم تے پت اس دا) پر اُس کولوں گل اپنی منواندے ناہیں
ہتھوں اس دے آکھے لگدے۔ (٢٧)
ہے معلو م خدا نُوں سارا جو اُنہاں دے ویلے ہویا جو اُنہاں توں پِچھے
ہویا(اوہ آپوں ناہ جانن) اوہ شفاعت کر ناہ سکدے اللہ دی مرضی توں
ہٹ کے۔ اوہ تاں (آپوں) اس دے دبکے توں کمبدے نیں۔(٢٨)
تے اُنہاں دے وِچوں جس وی دعویٰ کیتا میں معبود خدا توں وکھرا۔
اسیں جہنم اُس دی کرنی دا مُل پاساں۔ تے اِنجے ای نافرماناں دا مُل پاناں۔
کیہ ایہہ گل نہ ظاہر ہے کفروناں اُتے۔ ایہہ اسمان اتے ایہہ دھرتی
بند ہوندے سن۔ اوہ اساں ای کھولے تے پانی چوں ہر اِک شے نُوں جیوَت
کیتا۔ کیوں ناہ منن دے ول آون۔
دھرتی اُتے اساں پہاڑ بنائے تاں جے دین اوہ رِزق اُنہاں نُوں۔
اُنہاں وچ ای پاڑاں پائیاں لوک جنہاں توں ایدھر اودھر جاندے ہوئے
راہواں دا کم لیندے۔
اسماناں دی اساں اَڈِگنی چھت بنائی۔ مُڑ وی اوہ مُنہ موڑی بیٹھے
عرشی حیرت زاراں ولّوں۔
اوسے نے اِی دن بنایا، رات بنائی، سورج چن بنائے۔ ہر اِک اپنی اپنی
راہے لگّا ہویا۔
اساں کِسے نے موتوں مُنہ سلُونا (سواد چکھنا) کرنا۔ اسیں تہانُوں دُکھ سُکھ راہیں ہاں
ازماندے پرکھن واہتے۔ اوڑک پرت اساڈے ول تہاڈی ہونی۔ (٣٥)
ایہہ کافر جد تینُوں ویکھن چگھاں مارن تینُوں اگّے رکھ کے۔ (آکھن)
ایہو ای اے جیہڑا چگھدا اے معبود اساڈے۔ حالاں آپ اوہ اللہ دی گل
چگھدے ہوئے کر دے ہے نیں۔ (٣٦)
ہے انسان بڑا ای سَوڑا۔ میں جھبدے ای اُنج تہانُوں دس دیواں گا
اپنی دسّنہاری۔ ایویں سَوڑے کیوں پیندے او۔
اوہ کہندے نیں جے کر سچ تہاڈے پلّے کِدھر کارا گیا تہاڈا۔
کاش ایہہ کافر اس ویلے نُوں جانن، جد اگ اپنے مُونہاں توں ناہ
چھنڈ سکن گے ناہ کنڈاں توں،تے کوئی ناہ بوہڑن والا ای ہووے گا۔
اوس اچانک ای اوہناں تے آ پَینا ایں۔ مَت ایہناں دی ماری جاسی۔
اُس دا توڑ کوئی ناہ ہوسی کول اُنہاں دے۔ ناہ اُنہاں نُوں مہلت مِلنی۔
تیرے توں پہلاں وی لوکی پیغمبراں نُوں چگھدے رہے نیں۔ تے
جس گل نُوں چگھدے رہے سی اوسے آخر اُنہاں چگھلاں نُوں آ ولیا۔
پُچھ اُنہاں نُوں کیہڑا وَل بچا سکدا جے اللہ کولوں رات ہووے کہ دن
دا ویلا۔ سچ تاں ایہہ وے اُنہاں لوکاں رب اپنے دی متّوں مُنہ بھوایا
ہویا۔
کیہ اُنہاں دے ہور کوئی معبود نیں جیہڑے ڈھال خلاف
اساڈے اُنہاں دی بن سکدے۔ اوہ تاں اپنیاں جاناں دا وی کُجھ سوارن
جوگے ناہیں۔ ناہ اُنہاں دی ساڈے نال ای صاحب سلامت۔ (٤٣)
سچ تاںایہہ وے اساں ای اُنہاں نُوں تے اُنہاں دے پئیو دادے
نُوں ایں رجواں دِتا تے اِک لمّی مُدت تائیں۔ تے اُنہاں نُوں دِسدا ناہیں اسیں
اُنہاں تے آسوں پاسوں گھیرا سَوڑا کر دے جاندے۔ کیہ اُنہاں دا زور اِنجے
ای رہ سکنا ایں۔ (٤٤)
کہہ دے میں تاں رب دی آکھ مُطابق ہاں تہانُوں جھونی جاندا۔ پر
کنّاں توں ڈَورے جیہڑے اوہ نا سُن دے۔ لکھ اُنہاں دے اگّے
خطرے دے پَے ٹل وجاؤ۔
جے عذاب خدا دے ولّوںوال برابر وی ٹوہوے نیں چِیک
اُٹھسن ہائے ہائے،اسیں دھروہی سچ مُچ ہے ساں۔
حالاں روز قیامت ڈنڈی سدھی ساہویں رکھی جاسی تے ناہ مار کسے نُوں
تولوں رتّی بھر وی دِتی جانی۔ اِک دانہ وِی جس دا ہوسی اُس نُوں مِلسی۔ اساں
حساب آپوں ای کرنا۔
موسیٰ تے ہارون (نبی) نُوں وی فُرقان اساں سی دِتا، چانن دِتا۔ مُتقیاں
دے واہتے سی”پند نامہ” (نصیحت نامہ)دِتا۔
ےعنی اُنہاں واہتے جیہڑے اندر خانے وی رب کولوں ڈر دے
رہندے۔ تے کمبدے نیں کر کر یاد قیامت تائیں۔
اِنجے ایہہ مت بانی ہے وے برکت والی ساڈے ولّوں نازل ہوئی۔ کیہ
اس دے مُنکر ای رہسو۔
ابراہیم (نبی) نُون وی سی سُوجھل اساں حساب مُطابق اِس دے کیتا
اِس توں پہلاں سانُوں خُوب خبر سی اُسدی۔ (٥١)
پیو نُوں اُس اِک وار کہیا سی اپنی قوم سمیت ایہہ اُس نے۔ اُنہاں
مُورتیاں وچ کیہ اے تسیں جنہاں دے گوڈے مُڈھ اوہ بیٹھے رہندے۔