islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃالدُخان (مکی)

سورۃالدُخان (مکی)

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حا مِیم۔(١)
ایہہ کتاب مبین گواہ اے۔
جے اِک رات مبارک دے وِچ اِس دے اُترن دا مُڈھ بجھا کیوں جے
ہُوڑن ہُن ضروری ہو ونجیا سی۔
ہر ضروری گل دی اِس دے وِچ وضاحت۔
ایہہ اساڈے ولّوں انجے ہوندا آیا تے پیغمبر اساں ہمیشہ گھلے ہے
نیں۔ ایہہ اِک مِہر اے ربّ تیرے دی، اوہ ہر اِک دی سُننے والا جانن والا۔
اسماناں دا تے دھرتی دا جو کُجھ اُنہاں دے وِچکار اے سب دا ربّ
اے۔ کدے یقین تُہاڈا بجھے۔
بِن اوہدے معبود ناہ کوئی اوہ جوائے اوہ ای مارے ربّ تُہاڈا وی اوہوا
اے اتے تُہاڈے وڈکڑیاں دا وی اوہوا سی۔
پر ایہہ لوکی شک وِچ پے کے اپنا وقت گواندے پے نیں۔
رکھ اُڈیک اُس ویلے دی تُوں جد اسمانوں گہر دھوئیں دی چنگی
گُوہڑی آ جائے گی۔ تے لوکاں تے چھا جائے گی (سوچ) عذاب ایہہ کِنج
دا ہوسی۔
لوک دُہائی پا اُٹھن گے کر عذاب ایہہ دُور اساتھوں اسیں منّے اسیں
مومن ہوئے۔ (١١)
پر مت لینے دا ہُن ویلا کیہڑا کیوں جے اُنہاں کول رسول آ چُکیا ہے سی
جِس بارے ناہ اوہلا کوئی۔ (١٢)
اُنہاں نے کنڈ اُس ول کیتی تے اوہنُوں اوہ کہندے رہے سی ہور کِسے
توں سِکھ سکھا کے گلّاں کرنے والا اِک جنونی۔
جے اسیں کُجھ چِر دے واہتے ایہہ عذاب ہٹا وی دئیے فیر تہانُوں اوہوا
چالے۔
(پر ایہہ سمجھو) جد اساں ہے (اوڑک) ہتھ پکیرا کرکے پانا اودوں
بھانجی اساں مُکانی پُوری پُوری۔
اسیں اُنہاں توں پہلاں اِنجے سی فرعون کیاں دی وی ازمائش کیتی۔
اُنہاں کول رسول آیا سی آدر والا۔
اوس کہیا جے ایہہ اللہ دے بندے میرے کرو حوالے میں تُہاڈے
ول سُنیہا لے کے آیاں اللہ ولّوں اِنجے کِنجے
تے اللہ دی آکھی اگوں سِر ناہ پھیرو۔ میں دلیل آں کُھلم کُھلی لے کے
کول تُہاڈے آیا۔
تے جے پتھر ماری کرسو اوٹ میری تے ربّ اے میرا ہے تُہاڈا وی
ربّ اوہوا۔
جے ناہ میرے آکھے لگسو فیر ناہ میرے نال تُہاڈا لاگا داگا۔
تاں دُعا ربّ اگے موسیٰ نے ایہہ کیتی لوک ایہہ بہتی ڈاہڈی چمڑی
والے۔ (٢٢)
(حُکم ہویا) تُوں راتو رات ای لے جا میرے بندے، اُنہاں تیرا سرپر
پِچھا کرنا ہے وے۔ (٢٣)
تُوں دریاؤں لنگھ جا پولی پیریں اوسے ای لشکر نے ویکھیں غرق ہونا
ایں۔
کِنّے باغ تے کِنّے ای جلیان اُنہاں دے پچھے رہ گئے۔
کِنّے کھیت وسیبے سوہنے۔
تے ہور عیشل چیزاں موج جِنہاں دے سر تے کر دے۔
اِنج دے لوکاں نال اِنجے ای ہوندا آیا۔ تے اوہ سب کُجھ ہور کِسے
دے اساں حوالے کر دِتّا سی۔
ناہ اسمان اُنہاں تے رویا ناہ دھرتی ای روئی ناہ اٹل ٹلی اُنہاں توں۔
اسرائیل کیاں نُوں اساں بچایا ہے سی ذِلت والے اِک عذابوں یعنی
ایسے ای فرعونُوں اوہ بڑا ای اُچ دھونا تے حد ٹپیالاں وِچوں ہے سی۔
اسرائیل کیاں نُوں آپ اساں سی اپنے نیڑے کیتا سارے جگ دے
نالوں۔
تے اُنہاں نُوں اوہ کُجھ دِتّا دانائی دِیاں گلّاں وِچوں جِس نُوں سب
انعام خدا دا کہندے ہے سن۔ (٣٤)
لوک ایہہ کہندے اِکو واری مر مُک جانا۔ فیر اُٹھن دی گل اے
ایویں۔
تے جے سچ تُہاڈے کول اے تاں پیو دادے ساڈے زِندہ کر کے (
اوہ آکھن) لے آؤ۔ کیہ اوہ چوکھے سرکڈھ ہے نیں یا تبعانے تے اوہ دُوجے
جو اُنہاں توں پہلاں ہوئے۔ اساں اُنہاں نُوں مار مکایا کیوں جے اوہ سن
نافرمانے۔
ایہہ اسمان سنے دھرتی دے تے جو کُجھ اُنہاں وِچکار اے شُغلو شُغلی
کدوں بنائے۔
اُنہاں نُوں تخلیق کرن دے پِچھے اِک منصوبہ، بہتے لوکاں دی
سمجھوں ایہہ گل اُچیری۔
فیصلیاں دے مِتھے ہوئے دن تے آکے ای رہنا ایں سبھناں واہتے۔
اوس دِہاڑے یار کِسے وی یاری پال ناہ اُکا سکسی تے ناہ بوہڑن ہار
کِسے دا کوئی ہوسی۔
ہاں جِس اُتے اللہ آپوں مِہر کرے جے اوہ تاں آپوں غلبے والا مِہراں
والا۔
رُکھ زقومی کھاج گناہیاں دا ہووے گا۔
ڈھڈاں وِچ اوہ اُتے تھلّے اِنج ہووے گا جویں پگھار ترامے والی
یا اُبالے کھاندے قلقے پانی وانگوں۔
اُتوں حکم ایہہ چلدا ہوسی پھڑ لؤ اُس نُوں (پھڑ کے) فیر دھرُوندے
ہوئے جا دوزخ دے اندر سُٹو۔
تے مُڑ سڑدا بلدا پانی سِر تے پاِکے ہور عذاباں دے وِچ پاؤ۔ (٤٩)
(تے ایہہ آکھو) لے سواد ہُن بن بن راٹی کین بڑا تُوں پِھر دا ہے سی
ایہہ اوہ شے وے جِس دے بارے شک ہمیشہ کر دے رہے او۔
(دُوجے پاسے) مُتّقیاں نُوں وسّوں مِلنی سُکھاں والی۔(٥١)
باگاں تے جلیاناں دے وِچ۔
ریشم تے مخمل دے پانے پا کے اِک دُوجے دے ول مُونھ کر کے بیٹھے
ہوسن سچ مُچ اِنجے، سنگ اُنہاں دے مُونھ چت لگدی سنگت ہوسی، بڑی
تسلی نال اوہ بیٹھے من مرضی دے میوے پئے منگاسن اوتھے۔
تے اِس پہلی موتوں پِچھے موت سواد ناہ اُنہاں چکھنا ہے عذاب جہنم
کولوں اُنہاں تائیں اساں بچایا۔
ایہہ سب تیرے ربّ دی دین اے۔ ایدوں ودھ کے ہور کِسے نُوں
کیہ چاہی دا۔
ایہہ قرآن اساں اے سوکھا (پلّے پینے والا) کیتا تیری اپنی بولی دے
وِچ تاں جے اِس دے اندر جو کُجھ ،اوہ سمجھ وِچ آجائے نیں۔
(جے نا سمجھن) تاں اُڈیک اوہ ویلا جِس نُوں اوبھی ہین اُڈِیکن لگے۔ (٥٩)