islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃالزخرف (مکی)

سورۃالزخرف (مکی)

سورۃالزخرف (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حا مِیم۔
ایہہ کتاب اے پیچوں خالی جِس دیاں گلّاں۔
اِس نُوں عربی دے وِچ پڑھنے سُننے والی چیز بنایا تاں جے غور کرو
اِس اُتے۔(٣)
ایہہ حقیقت دے وِچ ہے وے بُنیادی (مُڈھلیاں) گلّاں دے بارے بڑی
اُچیری تے حکمت ای حکمت ایہہ نزدیک اساڈے۔
کیہ تہانُوں متّاں دینا بس کر دیئیے اِس پاروں جے قوم تُہاڈی حدّاں
ٹپّن والی ساری۔
اگلیاں دے ول وی اُنج تے نبی بتھیرے ای گھل بیٹھے۔
تے اُنہاں نے ہر نبی دی کھچ ای ماری۔
آخر اُنہاں دے وِچوں بلکاراں والے ہے سن جیہڑے اُنہاں نُوں
اسیں مار مُکایا۔ تے اُنہاں دے باب ہوئی جو اُنہاں نالوں پہلیاں دے
باب ہوئی سی۔
جے اُنہاں دے کولوں پُچھیں اسماناں نُوں تے دھرتی نُوں کِس خلقایا
اوہ منن گے غلبے والے عِلماں والے اللہ اُنہاں نُوں خلقایا۔
اوہو جِس نے ایہہ زمین تُہاڈے واہتے رہنے والی تھاں کر دِتی تے مُڑ
اِس وِچ راہ بنائے تاں جے پُجن دی تھاں پُجو۔ (١٠)
اوہوا ای اسمانوں بارش گھلے (وکھو وکھ) اندازہ کر کے تے اوسے دی
راہیں موئی مِٹی اسیں جوائیے انج ای اساں تہانُوں وی مٹی چوں کڈھنا۔
اوسے نے ای ہر کاسے نُوں جوڑا جوڑا پیدا کیتا۔ اتے سواری واہتے
اوسے ڈنگر دِتے بیٹرے دِتے تاں جے اُنہاں اُتے کرو سواری۔
ربّ اپنے دے احساناں نُوں تُسیں چتارو اُنہاں اُتے نال تسلی دے
جد بیٹھو۔ تے ایہہ آکھو ربّا تیری رِیس ناہ کوئی جِس ایہہ ڈنگر ساڈے نال
ہلائے، نہیں تاں کدوں اساڈی اُنہاں گل منّنی سی۔
بے شک اپنے ربّ دے ول ای ہے اساں اِک ویلے جانا۔
اوس دیاں ای بندیاں وِچوں لوکی اِک نُوں اوہدا انگ بنا بیٹھے نیں۔
ایہہ انسان بڑا ناشُکرا اِس وِچ شک ناہ کوئی۔
کیہ مخلوق اپنی دے وِچوں اپنے واہتے اوہنے جاتکڑیاں (کُڑیاں) ای چُنیاں تے
جاتک اُس چُنے تُہاڈے واہتے۔ جد اُنہاں چوں اِک کِسے نُوں خوش خبری
مِلدی اے اُس دی جِس ورگی نُوں پلّے پاون اوہ خدا دے، اُس دا چہرا کالا
رہندا اے دن سارا، تے اندوہی اوہ ہو جاندا۔
کیہ خدا دی جھولی پاؤ جیہڑی جمدی گہنے پاون لگے تے لوکاں وِچ
گل ناہ جِس دے مُونہوں نکلے۔
ہین ملائک وی اللہ دے خادم، اے پر اُنہاں جاتکڑیاں رحمان دیاں
اُنہاں نُوں جاتا، کیہ ایہہ جمّن ویلے اوتھے کول کھڑے سن۔ ایہہ گواہی
اُنہاں دی کھاتے چڑھ جاسیں تے اِس بارے اُنہاں کولوں پُچھ ہونی ایں۔
اوہ کہندے نیں جے رحمانی مرضی ہوندی اسیں کدے ناہ پُوجا اُنہاں
دی کرنی سی اُنہاں نُوں ناہ علم خدائی مرضی دا اے اوہ اینویں نیں تُکے تِیر
چلاندے رہندے۔
کیہہ اُنہاں نُوں اِس تُوں پہلاں اساں کتاب اِنج دی سی دِتی جِس
دے سِر تے ایہہ گل کر دے۔
اوہ تاں ایہوا ای کہندے نیں وڈکڑیاں نُوں ایسے راہے جاندا ڈِٹھا تے
اُنہاں دے پِچھے پِچھے ہاں پے ٹُردے۔
اوہوا گلّاں جدوں کدے وی اِس توں پہلاں لوک کِسے دے وِچ
گھلیا سی ہُوڑن والا سوکھے لوکاں نے کہیاں سن جے وڈیاں نُوں ایسے لِیکے
جاندا ڈِٹھا تے اُنہاں دے پِچھے پِچھے پئے جانے آں۔
ہُوڑن ہارے ایہہ کہیا سی بھاویں کول تُہاڈے لے کے وڈکڑیاں دی
لِیکوں چنگی لِیک لیاندی ہووے، اِکو ایہہ جواب اُنہاں دا لے کے جو کُجھ
وی آئے او اسیں ناہ اُس نُوں من ٹُرنا ایں۔
فیر اُنہاں نُوں مزہ چکھا دِتّا اِس گل دا تک لے اوڑک باب ہوئی جو
جُھوٹھڑیاں دی۔
ابراہیم ایہہ پیو اپنے نُوں تے قوم اپنی نُوں آخر کہہ دِتّا ای سی۔ کرو
عبادت تُسیں جِنہاں دی میں اُنہاں نُوں من دا ناہیں۔
میں تاں اوسے نُوں ایں منّاں جِس نے مینُوں پیدا کیتا اوہوا مینُوں راہے
پاسیں۔ (٢٧)
تے اِس گل نُوں اوس امر اِک نعرے وِچ بدلا دِتّا سی اگوں آؤندڑیاں
دے واہتے تاں جے لوکی رہن (خدا ول) موڑا کھاندے۔ (٢٨)
سچ تاں ایہہ وے اُنہاں نُوں تے اُنہاں دے سی وڈکڑیاں نُوں
ورتن واہتے ہر شے دِتی تے مُڑ اُنہاں دے ول اسیں پیغمبر گھلیا کھریاں
کھریاں سچیاں گلّاں کرنے والا۔
تے جد اُنہاں کول آپُجی سی سچیائی آکھن لگ پے ایہہ بھچلاوا اِس
نُوں مُول ناہ منساں۔
ایبھی سی اوہ آکھن لگ پَے کیوں ناہ ایہہ قرآن اساڈے دو نگراں
دے سِر کڈھ اُتے نازل ہویا۔
ربّ تیرے دی رحمت نُوں لوکاں وِچ ونڈن والے ایہہ کِتھوں
دے، اسیں آں اُنہاں دے وِچ وی تے ونڈن والے چار دناں دی دنیا
اندر رِزق اُنہاں دا اساں ای اِکناں نُوں اِکناں تُوں اُچے درجے والا کیتا۔
تاں جے اِکناں نُوں اِک نوکر چاِکر رکھن، اِنج اِس جوڑا جوڑی نالوں رحمت
ربّ دی بہت اگیرے۔
ایہہ اندیشہ (ڈر) جے نہ ہوندا لوکی سارے ایسے (جوڑا جوڑی والے) چکر
دے وِچ پے جاون گے اللہ دے ہر انکاری نُوں گھر دینے سن چھت
جِنہاں دے چاندی دے ای ہونے ہے سن تے چڑھکاں وی کوٹھے اُتے
جانے واہتے۔ بھت اُنہاں دے کُلیاں دے وی، تے ڈھوہ لاکے نالے
بہنے والے تکئیے۔ سونے دی کر سکدے ساں ہر ایہہ سب کُجھ چار
دِناں دی اِس دُنیا دی کھیڈ ای ہے وے۔ تے چھیکڑ اُنہاں دے بھاگیں
جیہڑے بچ کے ٹُرنے والے۔
جیہڑا ربّ ربّ کرنے توں کنّی کھسکائے اوہدے نال اسیں شیطان
(اِک) لا دینے آں جیہڑا اُس دا (پکا) سنگی بن جاندا اے۔
ایہہ شیطان اُنہاں نُوں (اصلی) راہوں روکن تے اوہ سمجھن اوہ پَے
سِدھے راہے جاندے۔
ایہہ تاں ساڈے کول آیاں ای اُنہاں کہنا (مار گھیتوے) کدے
اساڈے وِچ وِتھ ہوندی چڑھدے لہندے والی، کِنے مندے سنگی لبھے۔
اج تُہاڈے کم اِس جھورے آ ناہ سکنا کیوں جے ظلم تُساں نے اپنے
اُتے کیتے تے ہُن وِچ عذاب تُہاڈی بھائی والی۔
تُوں ڈورے دے کیہ کن پاسیں کیہ انھے نُوں راہے لاسیں یا اُنہاں
نُوں جیہڑے دھکو دھکی پُٹھے راہ پے جاندے۔
اگوں یاں تے اِنج ہووے گا تینُوں کول بُلانے پِچھوں اُنہاں نال اسیں
بُھگتاں گے۔ یا تینُوں وی دس دیواں گے نال اُنہاں دے جیہڑا ساڈا
کارا ہے وے کیوں جے اُنہاں اُتے زور اساڈا چلدا۔
تُوں راہ اوسے تے ای قائم، وحی ترے ول اساں اے جیہڑی گھلی
ہوئی۔ تُوں ایں ہے ویں سدھے راہ تے۔
تیرے واہتے نالے قوم تیری دے واہتے ایہہ مت بانی، تے جھبدے
ای پُچھ تُہاڈے کولوں ہونی۔ (٤٤)
اپنے نالوں پہلاں ساڈے ولّوں آئے پیغمبراں نُوں تک لے پُچھ کے
اسیں کدے وی بِن رحمانوں سی معبود مقرر کیتا پُوجن واہتے۔
موسیٰ نُوں وی اساں نشان اپنے سی دے کے فرعون ول گھلیا نالے
اوہدے پینچاں دے ول، اوس کہیا سی سارے جگ دے ربّ دے ولّوں
بن کے میں رسول آیا واں۔
تے جد اوہ نشان اساڈے لے کے کول اُنہاں دے آیا اگوں کھچاں
مارن لگ پَے۔
اساں اُنہاں نُوں اِک توں ودھ کے اِک نشانی اپنی دسی (پر لاحاصل)
فیر اُنہاں نُوں اساں عذابے دے وِچ پایا۔ مت اِنجے مت آوے۔
جدوں عذاب آیا تے بولے منتریا تُوں منگ دُعا ربّ اپنے اگے
ساڈے حق وِچ تُوں آکھیں اوہ تیری من دا، اسیں ضرور پواں گے راہے۔
پر جد اساں عذاب اُنہاں توں ٹال ای دِتّا فیر اوہ اپنی گلّوں پِھر گئے
فرعون نے ایہہ گل لوکاں دے وِچ چلائی۔ آکھن لگا لوکو دسّو مصر نہیں
کیہ میرے قبضے، اس دے اندر پانی وگدے آپ تُسیں وی تکدے ہے
او۔
میں چنگا واں یا اوہ بندہ کیرم کیرا۔ جیہڑا اپنی گل وی کُھل کے آکھ ناہ
سکدا۔
کیوں ناہ اُس تے اسماناں توں سونے دے کنگن اُتریندے یا فرشتے
اُس دے آسے پاسے ہوندے۔
قوم اپنی نُوں اِنج اوہنے مت مارا کیتا تے اوہ اوہدی چالے لگے قوم اوہ
ساری لائی لگّاں دی لگدی سی۔
جد اوہ حدّوں ودھ گئے چوکھے اُنہاں نال اساں مُڑ بھانجی اِنج مُکائی
جے سبھناں نُوں غرق اساں کر دِتّا۔ تاں جے بِیتے ویلے دی اِک ہونی بن کے
اگوں واہتے عبرت تھیوے۔
مریم جائے دی گل کرئیے (اے پیغمبر) تاں وی قوم تیری دے
لوکی چیکن لگدے۔ تے اُنہاں رپھڑاں وِچ پیندے کیہ معبود اساڈے
چنگے یا اوہ چنگا۔ تے ایہہ گل وی تیرے اگے رپھڑ پانے نُوں ایں کر
دے۔ ایہہ لوکی تاں ہین ای رپھڑی۔
عیسیٰ اِک اساڈا بندہ۔ اُس تے مِہر اساں کیتی سی تے مُڑ اسرائیل کیاں
دے واہتے اُس نُوں اِک مثال بنایا ہے سی۔
جے اساڈی مرضی ہوندی تاں تُہاڈے اپنے وِچوں اسیں فرشتے کُجھ نُوں
کر کے ہتھ اُنہاں دے اِس دنیا وی واغ پھڑاندے۔
عیسیٰ اِک علامت ہے سی (اسرائیل کیاں تے) آونہار گھڑی دی،
اِس دے بارے شک کرو ناہ تے میرے ای پچھے لگو۔ ایہو سدھا رستہ
ہے جے۔ ایہہ ناہ ہووے جے شیطان تُہاڈا رستہ ڈک کھلووے اوہ تُہاڈا کھلم
کھلا دشمن ہے وے۔
تے جد عیسیٰ اوہ گلّاں سی لے کے آیا وِچ جِنہاں دے پیچ ناہ کوئی
اوس کہیا جے میں تُہاڈے کول آیاواں متّاں بھریاں گلّاں لے کے تاں
جے کھول تہانُوں دسّاں اصل حقیقت کیہ اُنہاں دی تُسیں جِنہان دے
اُتے ہے او پاٹے ہوئے۔ رکھو خوف خدا دا دل وِچ تے میرے ای آکھے
لگو۔ بے شک اللہ ربّ میرا وی اوہ تُہاڈا وی ربّ ہے وے کرو عبادت
اوسے دی ای۔ ایہوا سِدھا رستہ ہے جے۔
لوکاں نیں پر اپنی اپنی سُر چا چھیڑی تے اوہ لوک جِنہاں نے ظلم کمایا
ہے وے بھاگ اُنہاں دے روز دُکھاں دے اِک عذاب اے لکھیا ہویا۔
ایہہ اُڈیک رہے نیں کس نُوں اوس گھڑی نُوں ممکن ہے وے اوہ
اچانک ای آجائے تے اُنہاں نُوں لاہد ناہ ہووے۔
اوس دِہاڑے سجن دشمن ہو جانے نیں اِک دُوجے دے، مُتّقیاں نُوں
چھڈ کے تے اُنہاں نُوں (ربّ آکھے دا) میرے داسو اج تہانُوں خوف ناہ
کوئی ناہ کوئی جھورا۔
تُسیں جِنہاں آیات اساڈی نُوں منّیا سی تے آکھے ای لگدے رہے سی
داخل جنت وِچ ہو جاؤ آپ تُسیں تے سنگ تُہاڈے، خاطر ٹہل تُہاڈی
ہوسی۔
سونے دے ای تھال ہوون گے سونے دے ای کاسے ہوسن پِھرسن
آل دوال اُنہاں دے جیہڑے، اُنہاں دے وِچ من سدھراوی اکھ
للچاوی ہر شے ہوسی۔ تے رہنا جے دائم اوتھے۔
ایہہ جنت اے اپنے عملاں نال تُہاڈے ہتھ وِچ آئی۔
اُس دے وِچ تُہاڈے واہتے کھانے نُوں رج میوے ہے نیں۔
(دُوجے پاسے) جُرمی لوکاں سدا عذاب اگ دا اے سہنا۔ (٧٤)
اوس اُنہاں توں گھٹ ناہ ہونا تے اُنہاں بے حِرصے ہو کے ویلا
اوتھے کٹی جانا۔
اُنہاں اُتے ایہہ اساں تے کیتا ناہیں، اپنے اُتے ظلم اُنہاں نے
آپوں کیتا۔
ہُن دُہائی پاندے کہسن اے اگ راِکھے ربّ اپنے نُوں آکھ اسانُوں بنّے
لائے اوہ آکھے گا تُساں ہمیشہ اِنجے رہنا۔
اساں تُہاڈے کول لیاندا سچ سنیہا پر اوہ سچ تُہاڈے وِچوں چوکھڑیاں
نُوں کُوڑا لگا۔
جے اُنہاں نے متّا پکایا ہے وے کوئی اسیں جوابی متّا پکاساں۔
اوہ سمجھدے نیں اُنہاں دی گھُر گھُر دی ناہ کَیڑ اسانُوں یا اُنہاں دے
گُم متّیاں دی۔ ہر گل دی اے کَیڑ اسانُوں کول اُنہاں دے ساڈے
گھلے ہوئے لکھدے رہندے ہے نیں۔
کہہ اُنہاں نُوں جمت کوئی ناہ ربّ دی، تے میں ایس عقیدے دا
انکار کریناں سب توں پہلاں۔
اسماناں دا تے دھرتی دا ربّ اوہ جیہڑا ربّ العرش اے۔ اُنہاں گلّاں
نال ناہ اُس نُوں نِسبت کوئی جو مُونہاں دے وِچوں کڈھو۔ (٨٢)
اُنہاں دا تُوں کر ناہ کھیہڑا تُوں بکواسن دے اُنہاں نُوں موج کرن دے
اوڑک اُنہاں اوس دِہاڑے دا مُونھ تکنا جِس دا کارا نال اُنہاں دے۔
اسماناں دے وِچ وی اوہوا ای معبود اے اِس دھرتی دے وِچ وی
اوہوا ای معبود اے اوہ حکیم اے اوہ علیم اے۔
ہر برکت دا اوہوا سُومہ جِس دا راج اے اسماناں تے نالے اِس دھرتی
تے ہے وے تے اُس تے وی جو کُجھ دوہاں دے وِچکار اے علم اوسے نُوں
اوس گھڑی دا اوسے ول ای پرت ہونی ایں۔
تے ایہہ لوک خدا نُوں چھڈ کے جِس جِس دا وی نام چتارن اوہ
شفاعت جوگے کِتھوں ہوئے۔ ہاں گل اوہدی وکھری جِس نے حق دی کیتی
جد وی کیتی تے معلوم اُنہاں نُوں ہے وے (اوہ کیہڑا اے)۔
جے اُنہاں توں پُچھیا جائے کس اُنہاں نُوں پیدا کیتا اوہ منن گے اللہ
نے ای، مُڑ وی کِدھر بُھلے پِھر دے۔
پیغمبر فریادی ہویا ربّا ایہہ لوکی تے منن ول ناہ آون (اساں تسلی اُس
نُوں دتی)
کر کنارہ تُوں اُنہاں توں اُنہاں نُوں ربّ راِکھا کہہ کے ہٹ اُنہاں
توں لو اُنہاں نُوں جھب لگ جاسیں۔