islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃالزُمر (مکی)

سورۃالزُمر (مکی)

سورۃالزُمر (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

ایہہ کتاب اُتریوی ہے وے غلبے والے حکمت والے اللہ ولّوں۔ (١)
تیرے ول کتاب اُتاری ایہہ اساں تے حقّیاں سچیاں گلّاں والی (
اِس نُوں من کے) اللہ دی ای کرو عبادت لوکو دِلوں بجانوں، اُس دی دسّی
راہ تے چل کے۔
کھری عبادت دے لائق تے اللہ ای اے اِنج اوہ ول وی جیہڑے
بانہہ بناندے ہے نیں ہور کسے نُوں چھڈ کے رب نُوں ایہوا کہندے اسیں
عبادت اُنہاں دی اِس پاروں کر دے تاں جے نیڑے اللہ دے کر دین
اسانُوں۔ اس گل بارے جِس وِچ اپنی اوہ پئے مارن اللہ نے ای اُنہاں وِچ
نیاں کرنا ایں۔ ایہہ ضرور اے اللہ راہے پاندا ناہیں کُوڑے تے ناشُکرے
لوکاں تائیں۔
جے اللہ نُوں جی جنت دا ای چاہوندا اوہ مخلوق اپنی دے وِچوں جِس
نُوں چاہندا چُن سکدا سی اوہنُوں چاہ نال اُس دی کوئی اوہ تاں اللہ اِک اکلّا
سب نُوں اپنے ہتھ دے تھلّے رکھن والا۔
اوسے نے ای پیدا کیتے اسمان ایہہ سنے دھرتی دے اِک منصوبہ رکھ
کے رات دے مُنہ دِن نُوں پائے دن دے مُنہ وِچ رات اوہ پائے۔
سورج تے چن اپنے اپنے آہرے لائے مِتھی ہوئی مُہلت تائیں پیا ٹُرائے
ایہہ سمجھ جے اوہوا ای اے زوراں والا اوہوا لُوہاں (ساڑن والا) دینے والا۔ (٥)
اوس تہانُوں اِک نفسوں ای پیدا کیتا۔ تے فیر اوسے وِچوں سنگ وی
اوہدا اوس بنایا تے مُڑ اوس تُہاڈے واہتے اُٹھ نر مادے مال مویشی عامی
کیتے۔ آپ تہانُوں ماواں دے ڈِھڈاں دے اندر اِک حالت توں دُوجی
حالت وِچ لجاوے تن ہنھیرے بھاگیں کر کے ایہہ تُہاڈا اللہ ہے جے پالنہار
تُہاڈا راج اوسے دا، اُس توں وکھرا کوئی وی معبود نہیں جے کِدھر بُھلے پِھر
دے ہے او تے جے کر ناشُکری کرسو اللہ نُوں نہ لوڑ انگوٹھے لگوانے دی ہاں
ایہہ اُس نُوں بھاوے ناہیں اُس دے بندے نابر ہوون، شُکر گُزاری نُوں
البتہ چنگا گنے تُہاڈے واہتے۔ بھار کِسے وی ہور کِسے دا چُک ناہ سکنا۔ تے
مُڑ پرت تُہاڈی اوڑک رب تُہاڈے دے ول ہونی۔ اوتھے اوس تہانُوں
دسّنا کیہ کُجھ عمل تُہاڈے ہے سن۔ اوہ تاں اندراں دی وی جانے۔ (٧)
جد انسان کسے وی پھاہی وِچ پھس جاندا رب اگے فریادی ہوندا اُس
ول مُڑ دا ہویا تے جد اللہ اپنے کولوں نعمت کوئی اُس نُوں دیوے اُس نُوں
اوہ دُکھ بھل جاندا اے جِس نُوں ٹالن واہتے پہلاں فریاداں سی کردا۔ تے
گھڑ لیندا ہور اللہ نُوں ساہنویں تاں جے اوہنُوں اُس دی راہوں ایدھر اودھر
اوہ کر دیون، کہہ دے تُوں جے موجاں چار دِہاڑے کر لؤ اِس کفرونی حالت
اندر۔ اوڑک ہونا جے اگ واسے۔ (٨)
کیہ اوہ جیہڑا راتِیں اُٹھ کے سجدے کردا رہندا ہے وے تے اوڑک
توں ڈردا ہویا وِچ عبادت رہوے کھلوتا اللہ دی رحمت دا آسی ایس طرحاں
دے سُوجھت والے کیہ بے سُوجھت لوکاں والے وٹے تُلدے۔ مت تاں
اوہوا لے سکدے نین جِنہاں اندر پھکا ہووے۔(٩)
کہہ دے اے ایمان لیائے ہوئے لوکو خوف خدا دا رکھو۔ اُنہاں نُوں
ای نیکی مِلنی (اگے چل کے) اِس دنیا دے وِچ جِنہاں نے نیکی کیتی زِویں
خدا دی واہوا کُھلی۔ صابر لوکاں نُوں ایں ہے اجر امنواں اگے مِلنا
کہہ دے مینُوں ایہوا حکم اے اللہ دی ای کراں عبادت بے رلاوٹ
ایبھی حُکم ہویا اے مینُوں میں سبھناں توں اگے ہوواں من ٹُرنے وِچ
رب دی نافرمانی کر کے میں ڈرناں واں، تُوں ایہہ کہہ دے وڈے دن
میں متے عذابی ہوواں۔
کہہ دے جے میں کراں عبادت اللہ دی ای، بے رلاوٹ ایہہ
اطاعت میری۔
تُسیں عبادت جِس دی چاہو کر دے جاؤ (ایہہ سمجھ لؤ) گھاٹے والے
اوہوا ہوسن اپنے واہتے نالے اپنے ٹبراں واہتے روز قیامت ونج جِنہاں دا
گھاٹے وندا ہوسی، چیتے رکھو ایہوا ای جے اصلی گھاٹا۔
اُنہاں لوکاں واہتے ہوسن اگ نے تنبُو تانے ہوئے اُتوں دی وی
تھلیوں دی وی ایسے توں ای اللہ اج ڈراندا ہے وے لوکاں تائیں۔ ایسے
کرکے لوکو خوف میرے توں کھاؤ۔
تے اوہ لوک جِنہاں نے اپنا آپ بچایا طاغُوتے دی من ٹُرنے توں
تے اللہ دے ول توجہ اپنی رکھی اُنہاں واہتے سُکھ سنیہا میرے بندیاں
نُوں تُوں سُکھ سُنیہا دے دے (٧)
اُنہاں نُوں جو گل نُوں سُن دے تے مُڑ اُس نُوں من کے سوہنا تُردے
ہے نیں۔ اُنہاں نُوں ای اللہ راہے پایا ہے وے تے اوہوا ای عقلاں والے
، کیہ مُڑ اوہ جِنہاں دے بارے حُکم عذابی پکا ہویا تے اوہ جیہڑے اگ
پیاں وِچ اُنہاں نُوں چھڈواسیں۔
ہاں اوہ جیہڑے خوف خدا دا رکھدے آئے ممٹیاں ای ممٹیاں
اُنہاں دے واہتے ہیٹھاں اُتے بنیاں ہوسن، وگدے پانی کولوں لنگھدے،
ایہہ اللہ دا وعدہ ہے وے۔ تے اللہ ناہ وعدے اپنے توں ہوندا اے ایدھر
اودھر
تُوں نہیں تکدا اللہ ای تے اسماناں توں پانی گھلدا تے مُڑ اُس توں چشمے
جاری کردیندا اے دھرتی اُتے۔ اوسے نال ای رنگا رنگ دے کھیت
اگائے فیر اُنہاں نُوں جدوں پکائے اُنہاں نُوں تُوں پِیلا پِیلا ہوندا ویکھیں
تے اوڑک نُوں چُورا چُورا کر دیندا اے۔ اِس ساری تبدیلی اندر متّاں ہے
نیں عقلاں والے لوکاں واہتے۔
(بھاگاں والا) اوہ دِل جِس دا کُھل چُکیا اسلام لئی اے تے رب اُس نُوں
چانن دے وِچ لے آندا اے تے بھیڑے نیں بھاگ اُنہاں دے دل
جِنہاں دے ذِکر الٰہی ولّوں پتھر دے پتھر نیں، اوہ کُراہے کُھلم کُھلے
اللہ نے تے نازل کیتی گلّاں وِچوں گل چنگیری، ایس کتاب اندر
گلّاں اِک دُوجے نال رلدیاں ہوئیاں تے دُہرائیاں وی اوہ جاون (سُن
اُنہاں نُوں) لُوں آجاون کنڈیں، پر اُنہاں دے جیہڑے اپنے رب توں
ڈر دے تے اُنہاں دے دِل تے جُثے ڈِھلے پیندے یاد اللہ دی کر دے
ویلے اِنج ہدایت اللہ دیندا پر اوہ اوسے نُوں ای دیندا جِس دے ول توجہ
کردا۔ تے اوہ جِس نُوں بُھلن دیوے کیہڑا اُس نُوں راہے پائے۔
روز قیامت اوس عذاب کرارے اگے مُونھاں ڈھال ناہ بن سکنا ایں (
اوہ تاں عملاں بننا) حکم ہووے گا واگ تڑاکاں نُوں جے لوو سواد ہُن اپنے
کرتُوتاں دا۔
اُنہاں نالوں پہلاں دے وی لوکاں جُھوٹھ ای جاتا ہے سی اُنہاں
تے وی اچن چیت عذاب آیا سی۔
اِس دنیا دے وچ وی اللہ ولّوں اُنہاں رسوائی ای چکھی تے اوڑک دا
اِس توں ودھ عذاب ہونا ایں۔ سمجھ اُنہاں نُوں جے ایہہ ہوندی
اِس قرآن اندر اُس رنگا رنگ مثالاں دِتیاں ہے نیں لوکاں واہتے
تاں جے اُنہاں نُوں مت آوے۔
عربی وچ ای ایہہ قرآن اے ڈِنگوں پیچوں بالکل خالی تاں جے اِس
نُوں ڈھال بناون اللہ اِک مثال ایہہ دِتی اِک بندے دی جِس دے پُٹھیاں
متّاں والے کِنے ول ای مالک ہے نیں تے اک بندہ سولہ آنے اِکو دا ای کاما
ہے وے، کیہ اوہ دونویں اِکو جہے نیں۔ سب حمداں اللہ نُوں زیبن چوکھے لوکی
اینی کُو گل سمجھن ناہیں۔
اِک دن تُوں وی مرنا ہے وے اِک دن اُنہاں وی مرنا ایں
فیر تُہاڈا پیش مقدمہ روز قیامت رب دے اگے ہوسی۔ (٣١)
تے اُنہاں توں ودھ کے اپنے واہتے کِس نے ظلم کمایا جِس نے گلّاں
گھڑ کے رب دے متھے لائیاں تے جِس کُوڑا ای جاتا سچ نُوں کول آون تے
ایس طرحاں دے نابر لوکاں دی تھاں دوزخ کِویں ناہ ہوسی۔
اوہ ول جیہڑا سچ ای لے کے آیا ہے وے تے اوہ اُس نُوں سچ جِنہاں
نے جاتا ہے وے اوہوا لوک ای خوف خدا دا رکھن والے۔
اپنے رب دے کولوں اُنہاں نُوں مُنہ منگیا مِلسی۔ ایہہ صِلہ اُنہاں دا
جیہڑے واگوں سِدھے۔
اللہ اُنہاں کولوں ہوئیاں بُھلاں دھوسی تے اگوں وی چنگی کِیتی دا
پھل ہتھوں سوہناں دیسی۔
کیہ اللہ ناہ کافی اپنے بندے دا اے کاج سوارا اینویں تینُوں ایہہ
ڈراون غیر اللہ توں، اللہ جِس نُوں بُھلے پایا اُس نُوں کیہڑا راہے پائے۔ تے
آپ اللہ جِس کِسے نُوں راہے پائے اُس نُوں کیہڑا راہ بُھلائے۔ اللہ تے وے
زوراں والا تے بھانجی پرتانے والا۔
جے تُوں اُنہاں کولوں پُچھیں ایہہ اسمان سنے دھرتی دے آخر کس
نے پیدا کیتے اوہ منن گے اللہ نیں ای۔ آکھ اُنہاں نُوں کیہڑی گلّوں
مُڑ غیر اللہ نُوں سدّ دے او، جے کر اللہ مینُوں اوکھا کرنا چاہے اُنہاں وِچوں
کون اوکھت ٹالن والے، تے جے مینُوں سوکھا اوہ ای کرنا چاہے کِس دی
جان اے اُس دی دتی رحمت کھوہے، کہہ دے مینُوں میرا رب بہتیرا اوسے
تے ای تکیہ رکھدے تکیہ رکھن والے۔ (٣٨)
للکر دے نیں لوکو جِتھے لگے ہے اوہ لوکو لگی جاؤ میں وی جِتھے لگا ہویا لگا
ہویا جھبدے سب کُجھ نِتر جاسی۔
کس اُتے آ جانا ہے وے اِک عذاب خواری والا اوہ عذاب اے کِس
تے ڈھلنا فیر ناہ جِنّے کھیہڑا چھڈنا۔
ایہہ کتاب اساں تے گھلی تیرے ول اے لوکائی نُوں حق دی راہے
پانے واہتے۔ اگوں جیہڑا راہ پوے گا اوہ پوے گا اپنے واہتے تے جو
ایدھر اودھر ہویا اُس دی بُھل دا بھار اُس اُتے۔ تُوں اُنہاں دی کِویں
وکالت کر سکنا ایں۔
موت جدوں آجاندی ہے وے اللہ قبض کریندا جاناں نیندر وچ وی
اوہ ان مویاں توں لے لیندا۔ جِس دے بارے کانی مرنے دی چل جاوے
اوہ ناہ پرتے دُوجی پرتے مِتھی ہوئی مُدّت تائیں اِس گل اندر متّاں ہے
نیں سوچن والے لوکاں واہتے۔
ٖغیر اللہ نُوں کیوں شفاعت کرنے والے اوہ گِن دے نیں دس اُنہاں
نُوں اُنہاں دے ناہ ہتھ وس کُجھ وی ناہ اوہ سوچن جوگے۔
دس اُنہاں نُوں ہر شفاعت اللہ کول اے، اسماناں دی تے دھرتی دی
شاہی اُس دی تے اوسے ول پرت اے اوڑک۔
تے جد اوسے اِکو اللہ دا ذکر ہوندا ہے وے کِدھرے دِل اُنہاں دے
کِھجن لگدے جِنہاں دا ایمان ناہ چھیکڑ والے دن تے، ہاں جد کِدھرے
غیر اللہ دا ذکر ہووے تاں اوہ کِھڑ جاندے۔
بول زُبانوں اے اللہ اے اسماناں دے تے دھرتی دے پیدا کرنے
والے، نالے اوہلے تے نِراوہلے دے اے جاننہارے تُوں ایں کل نتارا کرنا
اِس گل بارے جِس تے اج ایہہ بحثیں لگے۔
واہدی گھاٹی کرنے والے لوکاں کول دُنیا دا سب کُجھ وی ہووے
ہتھوں ایناں ہور وی ہووے تاں وی اوہ چُھڈوائی وجہوں دے کے
چاہسن اوس قیامت والے دن دے کڑے عذابوں جان بچاون کیوں جے
اودوں اللہ ولّوں اوہ کُجھ نظری پَینا ہے نیں جِس دا چِت ناہ چیتا سی نیں
اُنہاں نُوں ہُن نظری آسن بیجی دے سب مندے سِٹے تے جِس دی
سن کھچ مریندے اوہنے سنگھوں گُھٹ لینا ایں۔
جد کدے وی دُکھ انسان کِسے نُوں ٹوہندا اوہنُوں یاد اساڈی آوے
تے جد اُس تے مِہر اسیں کر دینے ہے واں، اوہ ایہہ سمجھے سُوجھ میری دا ایہہ
کرِشمہ، سچ تاں ایہہ وے اوہ اوہدی ازمائش ہوندی۔ چوکھے لوک اِس
(بارِیکی) توں واقف ناہیں۔
اُنہاں نالوں پہلاں دے وی لوکاں دی سوچ ایہوا ہے سی
اُنہاں دے وی کم ناہ آیا جو کُجھ اوہ کماندے رہے سی
ہاں اُنہاں دے وسباں پاروں مندا حال اُنہاں دا ہویا۔ اتے
اجوکیاں وِچوں وی پُٹھے چالے ہین جِنہاں دے اُنہاں نُوں وی اُنہاں
دے کرتُوتاں دا پھل مِل کے رہنا۔ اوہ اسانوں عاجز کرنے والے کیہڑے
کیہ معلوم نہیں اُنہاں نُوں اللہ رِزق کشادہ کردا گُھٹ وی لیندا۔ جِس
دا چاہندا۔ اِس دے وچ پتے نیں اُنہاں لوکاں واہتے۔ جیہڑے ول
ایمان لیاون۔
میرے بندیاں دے کن پا دے اوہ جہناں نے اپنیاں جاناں دا اے
آپوں بھار ودھایا اوہ بے حِرصے اللہ دی مِہروں ناہ ہوو اللہ پاپ اُنہاں
دے سارے ای دھو دیسی بے شک اوہ غفور رحیم اے۔
ہاں مُڑ آوو اپنے رب دے پاسے، تے اُس اگے سِیس نواؤ، مت
عذاب سِرے تے آوے، فیر اُس ویلے کیہڑا بوہڑے
جو کُچھ نازل ول تہاڈے رب تہاڈے ولّوں ہویا ول طرحاں اُس نُوں
اپناؤ۔ اِس تُوں پہلاں جدوں اچانک آ عذاب سِرے تے جائے تے ناہ پتہ
تہانُوں لگے۔
تے ایہو ای ہر کوئی آکھے ہائے ہائے کِڈی میرے توں بُھل ہوئی اللہ
بارے بلکہ میں تے چگھن والے لوکاں وچ ساں۔
یا ایہہ آکھے اللہ مینُوں ہائے راہے جے پا دیندا اج میں مُتّقیاں وِچ
ہوندا۔
یا ایہہ آکھے نظر عذاب پوے جِس ویلے، فیر کدے جے موقع
پاواں میں ہو جاواں نیکی جاننہاراں وِچوں۔
پر اے شخصا پُجیاں جد آیات اساڈے ولّوں ہے سن کول تیرے
تُوں اُنہاں دا انکاری بینوں آکڑ سی تے کفروناں وِچوں ہوئیوں
کُوڑ جِنہاں نے اللہ بارے بولے ہوسن، روز قیامت تُوں دیکھیں گا
کالے ہوئے مُنہ اُنہاں دے۔ آکڑخاناں واہتے دوزخ توں وکھ کیہڑی
ٹھاہر ہو سکدی۔ (٦٠)
تے سی خوف خدا دا جیہڑے لوکاں اندر اُنہاں تائیں آپ بچا کے
(ایس عذابوں) اللہ کھڑ سی سُکھ دے ڈیرِیں دُکھ اُنہاں دے نیڑے اوتھے
مُول ناہ آسی ناہ ایں کوئی جھورا ہوسی۔
اللہ ای ہر شے دا خالق تے ہر شے اوسے دے پرنے
اوسے کول ای اسماناں دیاں کنجیاں ہے نیں سن دھرتی دے تے اوہ
لوک آیات اساڈی دے جیہڑے انکاری ہوئے اُنہاں دے بھاگاں وچ
گھاٹا۔
کہہ اُنہاں نُوں اے نادانو مینُوں آکھو غیر اللہ دی کراں عبادت
ویکھ تیرے ول حُکم اساڈا آ چُکیا اے تیرے توں جو پہلاں ہوئے
اُنہاں دے ول وی آیا سی جے تُوں ساڈے نال کِسے دی سانجھ رلائی
کِیتی کتری کُھوہ وچ پَیسی۔ تے تُوں تِھیسیں گھٹیاراں چوں
ویکھ عبادت کر اللہ دی تے رہ شُکر گُذاراں وِچوں اللہ دے، ناہ قدر
پچھانی لوکاں حق پچھانن دا جئیوں ہووے، روز قیامت ساری دھرتی اُس
دی مُٹھ دے وچ ہونی ایں تے اسمان ولیھیٹے ہوئے۔ اُس دے سجے ہتھ وچ
ہونے، اوس دِیاں تے ایہہ شاناں نیں اوہ اُنہاں توں بہت اُچیرا
سنگ جِنہاں نُوں اُس دا کر دے۔ (٦٧)
قرنائے جد پُھوک وجِینی ہر شے ہو بے سُرت ڈِگینی بھاونویں اوہ اسماناں
وچ اے بھاویں دھرتی اُتے ہے وے ہاں پر اللہ جِس نُوں چاہے آپ
بچائے۔ دُوجی واری پُھوک وجِینی اے جِس ویلے اوہ سارے ای اُٹھ
کھلوسن تکدے ہوئے (کیہ بن دا اے)۔
رب اپنے دے نُوروں دھرتی لاٹ مریسی تے مُڑ پوتھی کُھل جاوے
گی فیر نبی تے ہور گواہ لے آندے جاسن، تے اُنہاں دے وِچ نیاں مُڑ
سولاں آنے ٹھیک ہووے گا نال کِسے دے دھکا شاہی مُول ناہ ہوسی
ہر کِسے دے عملاں دا مُل ٹھیک پوے گا۔ کیوں جے اُس توں کس دی
کیتی بُھلی ہوئی۔
نابر لوکی دوزخ دے ول دھکے جاسن ٹولے ٹولے تے جِس ویلے نیڑے
اُس دے ڈُھکسن اُس دے بُوہے کھل جاون گے تے اوتھے دے
داروغے ایہہ پُُچھسن کیہ رسول تُہاڈے ول ناہ آئے ہے سن قوم تُہاڈی
دے وِچوں ای کم جِنہاں دا ایہہ ہوندا اے۔ اوہ تہانُوں رب تُہاڈے ولّوں
آئیاں متّاں آکھ سُناون تے اللہ دے اگے پیشی اج ہونے دی گل وی
چھیڑن اوہ منن گے (پر بے فیدا) کیوں جے حُکم عذابے والا رب دے
ولّوں جاری ہُن ہو چکیا ہوسی کفروناں دے واہتے۔
اُنہاں نُوں دوزخ دے وِچ وڑ جانے دا حُکم ہووے گا، تے اوہ دائم
اوتھے رہسن آکڑخاناں واہتے ہوسی ٹھاہر مندیری۔ (٧٢)
دُوجے پاسے رب اپنے توں ڈرنے والے لوکاں تائیں جنت دے کول
کھڑیا جا سی جتھم جتھے اوہ بھی جد اپڑن گے اگوں بُوہے کُھل جاون
گے تے اوتھے دے دروغے جی آیاں کہسن اُنہاں تائیں (نالے کہسن)
شالا خوشیاں مانو۔ آجاؤ اندر رہوو ہمیشہ ای اِس تھاویں۔ (٧٣)
نکلے گا اُنہاں دے مونہوں تُوں حمداں دے لائق ربّا جِس نے کر دسّیا
اے اپنا کارا سچا۔
تے اُس جا دا وارث سانُوں کر دِتا اے جنت دے وچ جِتھے چاہیے
ڈیرے لائیے۔ اِنج اسیں تے کرنے والے ہاں لوکاں دے عملاں دے مُل
پاندے۔
اوتھے تکسیں تُوں ملائک عرش دوالے گھیراپا کھلوتے ہوئے رب اپنے
دے گُن گاون وچ لگے ہوئے لوکاں بارے جو کُجھ ہوسی عملاں دے ای
سِر تے ہوسی تے ہر پاسے ایہو نعرہ لگدا ہوسی ہے حمداں دے لائق اللہ
جیہڑا رب اے سارے جگ دا۔ (٧٥)