islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃالسجدہ (مکی)

سورۃالسجدہ (مکی)

سورۃالسجدہ (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام مِیم۔
سارے جگ دے رب ولّوں ای بے شک ایہہ کتاب اُتری اے۔
لوکی کہن پئے جے کہندے ایہہ گھاڑ اپنی تیری۔ سچ تاں ایہہ وے
رب تیرے دے ولّوں ایہہ وے، تے اِس واہتے جے تُوں ہُوڑیں اُنہاں
تائیں اِس توں پہلاں ول جِنہاں دے ناہ کوئی ہُوڑنہارا آیا۔ ہو سکدا اے
اوہ ہدایت اِنج پا جاون۔
اللہ دی ای ذات اے جس نے چھے دِناں وچ پیدا کیتے ایہہ اسمان
سنے دھرتی دے۔ تے جو کُجھ دوہاں دے وچ اے، فیر سنگھاسن تے اوہ
بیٹھا۔ اُس توں وکھرا کون تُہاڈا سِر دا سائیں کون شفاعت (سفارش) کرنے والا، کیوں
ناں مت تہانُوں آوے۔
اسماناں توں لے کے اوہوا دھرتی تائیں کم سارے رلکائی جاندا تے ہر
کم دی کیتی کرنی اوسے دے ول مُڑدی، ربّی اِک دہاڑے اندر جیہڑا اِک
ہزار تُہاڈے سالاں نال بروبر ہووے۔
اوہوا جانے غلبے والا مہراں والا گُجھے ان گُجھے دے بارے۔
اوہ ول جس نے ہر شے واہوا پیدا کیتی تے مٹی توں انسانی پیدائش دا
مُڈھ اوہنے بنھیا۔ (٧)
تے نسل اوہدی اگّوں ٹوری بے قدرے پانی دی اک نچوڑوں۔
فیر اوہنُوں اُس اِک جُو کیتا تے روح اپنی اُس وچ پُھوکی، فیر تہانُوں
کن اُس دِتے اکھیں دِتیاں تے دِل دِتا۔ اے پر تھوڑے ای شُکریلے۔
اوہ کہندے نیں جد مِٹّی دے وچ رل جاساں فیر اِک واری پیدا
ہوساں (ممکن ناہیں) سچ تاں ایہہ وے اوہ اللہ دے اگّے پیشی دے مُنکر
نیں۔ (١٠)
ملک الموت لوے گا جِند تُہاڈی سرپر دس اُنہاں نُوں۔ اوہنُوں
ایسے کم تُہاڈے اُتے ہے وے لایا ہویا۔ فیر تُساں نے رب اپنے دے ول
ای مُڑنا۔
کر تصور اُس ویلے دا جد ایہہ سرکش رب اپنے دے اگّے ہوسن سِر
لٹکا کھلوتے ہوئے (تے آکھن گے) اساں خدایا تک لیا اے، سُن لیا اے
اک واری پرتا اسانُوں کرساں عمل اسیں ہُن چنگے، ساڈا ہُن یقین کھلوتا۔
جے اساڈی مرضی ہوندی ہر کِسے دے اسیں ہدایت پلّے پاندے پر
میں گل اٹل ایہہ مونہوں کڈھی ہوئی جے دوزخ نُوں بھر دیواں گا۔ جِنّاں
تے انساناں نال ای اِکو واری۔
لوو سواد ہُن (آکھاں گا میں) اج دے ایس دہاڑے دی اِس پیشی نُوں
بُھلن دی بُھل دا۔ اسیں وی یادوں لاہ تہانُوں دِتا ہے وے۔ چکھدے رہوو
عذاب ہمیشہ اپنے ای عملاں دے پاروں۔ (١٤)
اوہوا ول آیات اساڈی نُوں من دے نیں، جیہڑے جد اوہ
پڑھیاں جاون اُنہاں اگّے سجدے اندر ڈگ پیندے نیں تے تسبیحاں
رب دیاں تے آکھن لگدے۔ اوہ آکڑ ناہ اُکا کر دے۔ (١٥)
پاسے رہندے نیں اُنہاں دے منجیاں توں اِک پاسے، تے اوہ رب
رب کر دے رہندے آسے اتے نراسے۔ تے جو کُجھ اُنہاں نُوں دِتا اُس
دے وِچوں اگّوں دیندے۔
تے معلوم کِسے نُوں ناہیں اُنہاں واہتے اکھیاں دی کِنّی کُو ٹھنڈک
اساں ولا کے رکھی ہوئی اُنہاں دے کرماں دا بدلہ۔
اِک بروبر ہو ناہ سکدا ہے ایمان لیاون والا نال اُس دے ایمانوں مُنکر
جیہڑا ہووے۔
ہاں اوہ جو ایمان لیائے تے مُڑ چنگے عمل کمائے اُنہاں دا جنت وچ
واسا۔ اوہ مہماناں وانگوں رہسن اپنے ای کرماں دا صدقہ۔
تے اوہ جیہڑے مُنکر ہوئے اُنہاں دا اگ اندر واسا اوتھوں نِکلن دی
جاں کرسن مُڑ اوہدھر پرتائے جاسن تے اُنہاں نُوں دَسّیا جاسیں چکھدے
رہوو عذاب اِس اگ دا جس توں کل اِنکاری ہے سو۔
اسیں اُنہاں نُوں اوس عذاب وڈیرے نالوں پہلاں وی چکھوانا ہے
وے اِک عذاب ہتھ ہولا رکھ کے۔ خورے اِنج ای باز آ جاون۔
تے اُس نالوں بد نصیبا کیہڑا ہے وے جس نُوں اُس دے ربّوں آئیاں
ہوئیاں متّاں دِتیاں گئیاں تے اُنہاں توں بُوتھا بھوائے (مُنہ موڑے)، اِنج دے
نافرماناں نُوں کیتی دا بدلہ مِل کے رہسی۔
مُوسیٰ نُوں وی اساں کتاب اِک دِتی ہے سی۔ اِس دے ساڈی گھل
ہونے دے بارے شک شُبہ ناہ کوئی اِس نُوں اساں بنایا ہے سی اِک ہدایت
اسرائیل کیاں دے واہتے۔ اُنہاں وِچوں اگوں ہور امام بنائے جد اُنہاں
نے ثابت قدمی دس دِتی سی۔ اوہ اساڈے امروں رہے ہدایت دیندے
نالے رہے اساڈی ہر آکھی نُوں من دے۔
بے شک رب ای روز قیامت بنسی آپ نِیائیں جس گل بارے
چھوہندے رہے سی اپنی اپنی۔
کیوں اِس گل توں اوہ ہدایت ول ناہ آئے جے اُنہاں توں پہلاں
کِنِّیاں سنگتاں نُوں اسیں مار مُکایا۔ اج اُنہاں دے ایہہ گھراں وچ پِھر
دے پَے نیں۔ اِس ہونی وچ عِبرت ہے وے کیوں ایہہ کنّاں دے وچ
مارن۔
کیہ اوہ اُس ول تکدے ناہیں پانی سٹکی ہوئی دھرتی ول ای گھلیئے۔
تے مُڑ اُس دے پاروں کھیت اُگائیے جس چوں کھاندے مال اُنہاں
دے تے اوہ آپوں۔ کیوں اِس پاسے تکدے ناہیں۔
ایہہ کہندے نیں گل کدوں اک پاسے لگنی (دسّو) جے سچیار تُسیں
او۔
کہہ دے گل اِک پاسے لانے والے ویلے جے اُنہاں ایمان
لیاندا کفروناں دے واہتے اوہ بے حاصل ہوسی ناہ اُنہاں نُوں مُہلت مِلنی۔
تُوں اُنہاں توں مُنہ بھوا لے، تے راہ تکدا رہ اُس دن دی ایبھی لگے
رہن اُڈیکے۔ (٣٠)