islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃالشوریٰ

سورۃالشوریٰ

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حا مِیم۔
عین سین قاف۔
اس طرحاں ای وحی کردا اے تیرے ول وی وحی جویں سی کردا ہوندا
تیتھوں پہلاں ہویاں دے ول غلبے والا اُچی نِیویں جانن والا اللہ۔
اسماناں تے دھرتی اندر جو کُجھ ہے وے اوسے دا اے اوہ بڑا ای اُچا
نالے عظمت والا۔
اوہ ویلا اِنج آیا لگدا جد اسماناں نُوں کفروناں اُتے پھٹنوں باجھ ناہ چارا دِسنا
(دُشواری پر ایہہ بن جاندی) کُل ملائک ربّ اپنے دی بے مِثلی دے
حمداں والے نغمے گاندے دنیا دے وسنیکاں واہتے بخشش منگدے، چیتے
رکھن والی گل ایہہ ذات اللہ دی اوٹاں دینے والی ہے دے نالے مِہراں
والی۔
تے اوہ ول جِنہاں نے ہوراں نُوں اے اپنے کم سوارن والے جاتا اُس
نُوں چھڈ کے اللہ نُوں اوہ چیتے ہے نیں اُنہاں دی کِس وکالت
تینُوں سونپی۔
ایہہ قرآن اساں عربی وِچ اِس پاروں اے نازل کیتا تاں جے جھونیں
تُوں مکیالاں نُوں تے آل دوال دیاں نُوں تے اُنہاں نُوں اوس دِہاڑے
دی ہیبت دے بارے دسّیں جد سبھناں نے سرپر کٹھیاں ہونا ہے وے
تے اِکناں نے جنت جانا اِکناں دوزخ دے وِچ جانا۔ (٧)
جے منظور اللہ نُوں ہوندا اوہ سبھناں نُوں اِک ٹولہ ای کر سکدا سی۔ اے
پر اللہ جِس نُوں چاہے اپنی رحمت دے سائے دے ہیٹھ لیاوے۔ تے ناہ
ہتھ پواوا کوئی ہے اُنہاں دا حدّاں جیہڑے ٹپن والے ناہ اُنہاں نُوں
بوہڑن والا کوئی ہوسی۔
اُنہاں ایویں غیر اللہ نُوں کاج سوار بنایا ہویا حالاں اللہ کم بنانے والا
سارے اوہوا موئے زِندہ کردا تے ہر کم تے قادر ہے وے۔
تے اِس میری وحی دے بارے پاڑ تُہاڈے اندر جیہڑا اللہ ای سی
سکدا اُس نُوں، اوہ اللہ ای ربّ اے میرا اوسے پرنے گڈ میری اے اوسے
ول ای موڑ کھاواں۔
ڈولن والا اوہ اسماناں تے دھرتی دا اوس تُہاڈے اپنے وِچوں جوڑ تُہاڈے
ہین بنائے اِنجے ڈنگراں وِچوں وی نر مادے ایس طریقے نال تہانُوں اوہ
پھیلائی جاندا ہے وے اوہدے ورگا ہور ناہ کوئی، اوہ سمیع اے اوہ بصیر اے۔
اسماناں تے دھرتی دی وی کھول اوسے دے ہتھ وس ہے وے جِس
دا چاہے کر دیوے اوہ رِزق کُشادہ جِس دا چاہے اوہ گھٹائے ہر کاسے دا جاننہارا
اے۔
دِین تُہاڈے واہتے اوس بنایا اوہوا جِس دے بارے جھیں اُس کیتی
نوح نبی نُوں تے ہُن تینُوں وی وحی اوسے بارے گھلی۔ ابراہیم اتے موسیٰ
تے عیسیٰ نُوں وی جھیں ایہوا ای کیتی ہے سی جے ایسے ای دِین دے اُتے
پکّیاں رہنا اِس دے وِچ ناہ پاٹوں پاٹی کرنا کوئی مشرک لوکاں نُوں اوہوا
ای گل اوکھیری لگدی ہے وے تُوں اُنہاں نُوں جدھر سدّیں اللہ جِس
کِسے نُوں چاہے اپنے ول بُلانے واہتے چُن لیندا اے تے اُنہاں نُوں راہے
پائے، جیہڑے اُس دے ول مُڑ دے نیں۔
اوہوا لوکی سمجھاونی آ جانے تے وی بال کے اپنی وکھری سیکن اِک
دُوجے دے نال جِنہاں دی لگ ناہ آوے کافی ساڈی اُنہاں بارے وگ
جانی سی ہر اِک وعدہ ربّ تیرے دے ولّوں پہلاں اِک ویلے تک ہویا ہویا
تے اوہ لوک اساں جِنہاں دے ہتھ کتاب پھڑائی ہے سی اُنہاں پِچھوں
اُنہاں اندر ای اِس بارے شک پئے ہن گڑ گڑ کر دے تیرے اُتے ایسے
توں ایں ذمہ داری آ پَیندی اے ماری جا اُنہاں نُوں سدّاں تے جمّیا رہ اُس
دے اُتے جِویں اساں سمجھایا ہے وے تے لوکاں دی من مرضی دے لگ
ناہ پِچھے کُھلم کُھلا کہہ دے میں تاں اوسے نُوں ای منّاں اللہ جو کُجھ نازل کیتا
ہویا کتاباں اندر مینُوں ایبھی اوسے نے فرمایا ہے وے میں تُہاڈے وِچ
ترکڑی ساہنویں رکھاں اللہ ربّ تُہاڈا وی اے ساڈا وی اے ساڈے عمل
اساڈے بیلی عمل تُہاڈے اِنجے بیلی ہین تُہاڈے اِک دُوجے دے نال متّکے
لانے دی اے لوڑ ناہ کوئی، اللہ سانُوں اِک دربارے آپ بُلاسی اوسے ول ای
پرت اے سبھ دی۔
جیہڑے اللہ دی اِس وحی اُتارن اُتے رِڑکاں رِڑک رہے نیں ہُن جد
اُس نُوں اللہ نے اپنایا اُنہاں دی ایہہ رِڑک اوہنے اِک پاسے چھنڈی
ہتھوں (اِس گستاخی پاروں) کُوڑ اُس دی اوہوا ای جھلسن تے اُنہاں دے
بھا عذاب بڑا ای ڈاہڈا۔
اللہ ایہہ کتاب اُتاری حقّیاں سچّیاں گلّاں والی ایہہ ترکڑی وی
عملاں دی تے اِس بارے تُوں کیہ جانیں ہو سکدا اے تول گھڑی اوہ سِر
تے ہووے۔
اُس دے بارے اُنہاں نُوں ایں سَوڑ اے بہتی جیہڑے اُس نُوں
من دے ناہیں تے اوہ جیہڑے من دے ہے نیں اُس دے ناں توں
کنب کنب جاون ایبھی اوہ نیں خُوب سمجھدے اوہ اٹل اے چیتا رکھیں۔
جیہڑے لوکی اوس گھڑی دے بارے شکّی اوہ چوکھے ای راہوں کُھنجے۔
اللہ اپنے بندیاں واہتے نرمِیلا اے جِس کِسے نُوں جِنّا چاہے دیندا
غلبے والا اوہ تراناں والا۔
جو اگے دی کھیتی چاہے اُس دی ایتھے والی کھیتی وِچ اسیں آں برکت
پاندے تے ایتھے دی کھیتی جِس دی چاہت ہووے اُس نُوں وی اِس
وِچوں دیئیے پر اگیرے چل کے اُس نُوں کُجھ ناہ لبھسی۔
ہین شریک اُنہاں دے کیہڑے بِن اللہ دے اِذنوں جیہڑے
شرعی بناون پَے کُجھ گلّاں تے جے گل نیاں دے بارے مُک چُکی ناہ
ہوندی پہلاں اُنہاں بارے کد دی کانی پِھر جانی سی۔ بے شک اِک
عذاب کریڑا حد ٹپیالاں واہتے ہے وے۔
اپنے کرتُوتاں دے پاروں حد ٹپیالاں نُوں چِھڑنے نیں کانبُو تے
اُنہاں تے اوس گڑے نے وس کے رہنے (دُوجے پاسے) اوہ جِنہاں نے
چنگے عمل کمائے ہوسن اوہ جنت دے باگیں ہوسن، اللہ دے درباروں مِلسی
اُنہاں نُوں من چاہیا ایدوں ودھ کے ہور اُنہاں نُوں کیہ چاہی دا۔
ایسے دی ای اللہ ہے خوش خبری دیندا اُنہاں لوکاں تائیں جیہڑے
مومن ہوئے تے مُڑ چنگے عمل کمائے آکھ اُنہاں نُوں میں تُہاتھوں وٹّے
وِچ ناہ کُجھ وی منگدا، ہاں محبت ساکاں والی منگدا ہے واں تے جِس ول
وی چنگ کمایا اُس دی چنگیائی وِچ اوہدے واہتے برکت پا دیواں گے۔
بے شک اللہ اوٹاں والا نالے قدر پچھانن والا۔
ایہہ کہندے نیں جُھوٹھ کڑل اِس جوڑے ہوئے تے اللہ دے
کھاتے پائے اللہ نُوں منظور ہویا تے تیرے دِل نُوں بے اثر بکواس
اُنہاں دی ولّوں کر سی تے باطل نُوں ملیا میٹ بناندا ہویا سچ نُوں سچ اوہ
کر دے گا اوہ دِلاں دِیاں جانن والا۔
اوہ بندیاں دی کیتی توبہ نُوں من لیندا تے اُنہاں توں ہوئی ہوئی
مندیائی بُھل جاندا اوہ تُہاڈی ہر کرنی دا اندر جانے۔
اوہ اُنہاں نُوں سینے لاندا جیہڑے ول ایمان لیائے تے مُڑ چنگے عمل
کمائے تے فضل اپنا ہور اُنہاں دے اُتے کردا کفروناں دے بھا البتہ ہے
عذاب بڑا ای ڈاہڈا۔
جے اللہ نے لوکاں نُوں رِزق دے بارے کُھلی چُھٹی دِتی ہوندی دُنیا
وِچ ہنھیر مچا دینا سی اُنہاں، اے پر اوہنے اپنے ہتھ اندازہ اِس دا رکھیا ہویا
اپنے بندیاں بارے اوسے نُوں ایں خبراں کَیڑاں۔
تے اوہوا ای بدّل پاندا جد لوکی بے حِرصے ہوندے تے اِنج اپنی
رحمت نُوں پھیلا دیندا اے اوہ بڑی ای کاج سوارن والا تے ات چنگا۔
اسماناں دی تے دھرتی دی پیدائش دے وِچ اچنبھے تے اِس وِچ وی
جو دوہاں دے وِچ نیں جِنیدل ایدھر اودھر کھلرے ہوئے تے اُنہاں نُوں
جد اوہ چاہے اِک تھاں کر وی سکدا ہے وے۔
انساناں تے جو مصیبت وی آ جاندی ہے (اُچیچی) اوہ اُنہاں دے
عملاں پاروں ای آ جاوے اُنہاں وِچوں اللہ بہتڑیاں دے بارے ہے
در گزری کردا۔
دنیا وِچ تُسیں ناہ عاجز کر سکدے او اُس نُوں تے اللہ دے باجھ ناہ کوئی
ہے تُہاڈا کاج سوارا بوہڑن ہارا۔
اِک اچرجاں اوس دیاں دے وِچوں ایبھی وِچ سمندراں ہین پہاڑاں
ورگے بیڑے چلدے جیہڑے۔
جے ربّ چاہے اوہ ہواواں نُوں ناہ ٹورے تے اوہ رہن کھلوتے اِکّو
تھاں دے اُتے وِچ پانی دے اُسدے وِچ پتے دی گل اے ہر صابر تے
شاِکر واہتے۔
اوہ چاہے تے اُنہاں دی کیتی دے پاروں اُنہاں نُوں پانی وِچ
ڈوبے یا اکثر نُوں اُنہاں وِچوں اوٹ اپنی دے وِچ لیاوے۔ (٣٤)
تے اوہ جیہڑے مِیناں میخاں کڈھ دے رہندے ساڈیاں گلّاں دے
وِچوں چیتے رکھن اُنہاں نُوں ناہ سِر چھپائی کِدھرے مِلنی۔(٣٥)
جو کُجھ ہے تہانُوں دِتّا ایس ایتھے ای رہ جانا ایں چنگا اوہوا جو اللہ دے
کولوں مِلنا اوسے نے ای باقی رہنا تے اوہ اُنہاں واہتے ہے وے جیہڑے
ول ایمان لیائے تے اللہ دے پرنے اپنی ہر گل سُٹی۔
اوہ گناہواں وڈیاں وڈیاں نالے بے حیائیاں کولوں بچدے ہے نیں
تے جد غصے دے وِچ آون، جر جاندے نیں۔
تے اوہ ول وی جیہڑے اپنے ربّ دی من دے اُتے نمازاں پکّیاں
کر دے تے کم کرن صلاحواں کر کے آپس دے وِچ تے دیندے نیں
اگوں ساڈے دِتے وِچوں۔
تے اوہ ول وی جیہڑے اپنے نال ودھیکی ہونے دا بدلا تے لیندے
پر بھانجی اونی پرتاندے جنی دُوجے پائی ہووے۔
ہاں جِس اگوں غصہ تُھکیا تے کیتو سُو راضی نامہ اللہ اُس نُوں اجر اُس
گل دا آپوں دیسی کیوں جے اللہ حد ٹپیالاں نُوں چنگا ناہ جانے۔
اِنج جِس ول نے اپنے نال ودھیکی ہونے تے اِنجے بھانجی پرتائی اللہ
ولّوں نہیں اُلاہمہ اُس دے اُتے۔
کیوں جے ایہہ ُالاہمہ اُنہاں تے ای بن دا جیہڑے ول ودھیکی
کر دے لوکاں اُتے تے دنیا دے وِچ نیں دھکے شاہی کر دے اپنے نال
ودھیکی کوئی ہوئے باجھوں ہے عذاب کرارا اُنہاں دے بھاگاں وِچ۔
مُڑ وی جیہڑا اگوں گل ودھاندا ناہیں تے غصے نُوں تُھک دیندا اے اللہ
اوہدے ایس رویے نُوں گِن دا اے بہت اُچیرا۔
جِس بندے نُوں اللہ پُٹھی راہے پائے اُس توں پِچھے کیہڑا اُس دا کاج
سوارے تے تُوں تکسیں حد ٹپیالاں نُوں جِس وقت عذاب دِسیسی بول اٹھن
گے کیہ کوئی پِچھے مُڑ جانے دا رستہ ہے وے۔
تُوں ویکھیں گا اوہ اگ اگے اِنج لیاندے جانے جے اُنہاں دا نال
خواری نیواں نیواں سِر ہووے گا کانی اکھے ایدھر اودھر تکدے ہوسن
ایمانی لوک آکھن دے بے شک اُنہاں لوکاں گھاٹے دے وِچ پایا اپنے
تائیں ٹبراں نُوں وی، روز قیامت چیتا رکھیں حد ٹپیالاں نے رہنا ایں وِچ
عذاب ہمیشہ واہتے۔
تے اُنہاں نُوں بوہڑن والے کیہڑے سنگی ساتھی ہوسن اللہ دے نال
وڈدے ہوئے ،سچ تاں ایہہ وے جِس کِسے نُوں اللہ راہواں لاہ دیندا اے
اُس نُوں کوئی راہ ناہ مِلدی۔
اِس کر کے ربّ اپنے دے ای آکھے لگو مت سِرے تے آ جاوے
ہے اوہ دِہاڑ اللہ ولّوں جِس نے آؤنا ای آؤنا ایں تے مُڑ اوس دِہاڑے کوئی
سِر لُکائی مِلسی ناہیں ناہ ایں اوں آں کر سکنی جے۔
جے اوہ بُوتھا بھوائی رکھن (لکھ پَے رکھن) اُنہاں دی ناہ راکھی تیرے
سِر تے پائی تیرا کم تے ایناں ای اے ساڈی آکھی نُوں اُنہاں دے کن وِچ
پائیں، انساناں دی مِٹی اِنج دی ساڈی رحمت پاروں اُس دا ساہ جدوں وی
سوکھا نکلے کِھڑ جاندا اے پر جے کھوبے وِچ پھس جائے بھاویں اپنے ای
پَیراں توں تاں ناشُکرا بن جاندا اے۔ (٤٨)
اسماناں دی تے دھرتی دی شاہی ساری ہتھ اللہ دے جو کُجھ چاہے اوہ
خلقائے جِس نُوں چاہے، دھیاں جِس نُوں چاہے پُتر دیوے یاں مُڑ پُتر وی
دِھیاں وی دیوے جِس نُوں چاہے اپھل رکھے اوہوا جانے (جو اُس کرنا) اوہ
تے کرنی کرنے والا۔
ایہہ ناہ ممکن اللہ بشر (انسان) کِسے دے نال کلامی ہووے ہاں پر وحی دی
راہیں یا مُڑ اوہل کوئی رکھ رُکھ کے یا مُڑ اوہ فرشتے گھلے تے اوہ اذن الٰہی
پاِ کے وحی پُچاون اُس دے تیکر جو وی اُس دی مرضی ہووے اوہ اُچیرا اوہ
بڑی ای حکمت والا۔
اِنجے ساڈے امروں تیرے ول وی اُتری ہے وے وحی حالاں تینُوں
خبر نہیں سی کیہ کتاب اے کیہ ایمان اے ایہہ اساں ایں نُور بنا کے وحی اے
تیرے ول اُتاری تاں جے اِس دی راہیں سدھے پاسے لائیے جِس نُوں
چاہیے اپنے (اُنہاں) بندیاں وِچوں سانُوں ایہہ تسلی ہے وے تُوں سِدھے
ای رستے اُتے ہے لوکاں نُوں لایا ہویا۔
اوس اللہ دے رستے جِس دے ہتھ وس ہے وے جو کُجھ وی اسماناں
وِچ اے جو کُجھ دُنیا دے وِچ ہے وے چیتے رکھیں سارے کمّاں دی
7پڑتال اللہ ای کرنی۔ (٥٣)