islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃالصٰفٰت

سورۃالصٰفٰت

سورۃالصٰفٰت
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم شاہد اے صف بندی، صفاں بناون والڑیاں دی، للکر مارن والڑیاں دی للکر ماری، رب رب کرنے والڑیاں دی رب رب کرنی۔ جے معبود تیرا اے اِکم اِکو۔ رب اے اوہ اسماناں دا تے دھرتی دا وی اُنہاں دا وی جو کُجھ اُنہاں دے وِچکار اے، چڑھدل لانبھاں دا وی اوہوا رب اے۔ اُرلے پاسے دے اسمان اساں ای کیتے ہوئے سوہنے، سوہنے تارے جڑ کے نالے اِنج محفوظ بنایا ہویا ہے وے۔ نافرمانے ہر شیطانوں۔ سُن سکن ناہ تاں جو کُجھ وی اُتلڑیاں دی بہکے ہووے، تے ہر پاسوں (انگیاری) پھنڈ پیندی، پِچھانہہ نسانے واہتے اُنہاں تائیں، تے ایہہ مار سدیوی، تے جے کوئی جھٹ جھٹائی کرنا چاہے اُس دے پِچھے لگ جاندا الانبُو انگیارا۔ ہُن ایہہ پُچھ نیں کیہ اُنہاں نُوں پیدا کرنا اوکھا ہے سی یا اوہ دُوجے اساں جِنہاں نُوں پیدا کیتا اُنہاں دی اپنی پیدائش چِیکن مِٹی توں اُس کیتی۔ تینُوں ہووے حیرت اِس تے، اوہ اُس تے کھچ ماری کر دے تے جد مت اُنہاں نُوں دئیے کنّاں دے وِچ مارن۔ آیت جد وی اوہ اساڈی کِدھرے تکدے کرن بکھیڑے لگدے۔ اوہ کہندے نیں ایہہ بھچلانویں گل اے جد مر جاساں تے مِٹی ہو جاساں یا ہڈیاں رہ جاساں فیر ا’ٹھائے جاساں۔ سنے اُنہاں دے جیہڑے ساتھوں پہلاں ہوئے۔ کہہ دے تُوں جے اِنجے ہوسی تے بھاگاں دے وِچ تُہاڈے ذِلت ہے وے۔ اِک ڈانٹے ای (اُٹھ بہناں نیں) تے مُڑ اکھیں تاڑے لگسن۔ تے آکھن گے شامت ساڈی کیتی پانے دا آ پُجیا ایہہ دِہاڑا۔ ایہہ نکھیڑے دا اوہ دِن اے جِس دے (کل) انکاری ہے سَو۔ ۤ(ایہہ حُکم ہوسی) کٹھے کر لوو سب دھروئی۔ سن اُنہاں دیاں سنگیاں، اُنہاں نُوں وی، رہے جِنہاں دی پُوجا کر دے اللہ نُوں اوہ چھڈ کے، تے اُنہاں نُوں سِدھم سِدھے راہ دوزخ دے پاؤ۔ اُنہاں نُوں کھلیارو پُچھ گچھ اُنہاں کولوں ہونی۔ کیوں اِک دُوجے نُوں اج ہتھ پواون ناہیں۔ اج تاں جی جی کردے جاون۔ اِک دوجے دے ول مُنہ کر کے پُچھن لگے۔ اِک آکھن گے تُسیں اساڈے کول آؤندے سی قسماں چاندے۔ (دُوجے) کہسن سچ تاں ایہہ وے بے ایمانے آپ تُسیں سی۔ ساڈا تے ناہ زور تُساں تے چل سکدا سی چڑھی ہوئی سی پِھٹ تُہانُوں ساڈے بارے رب نے جو فرمایا ہے سی اوہ رہیا اے ہو کے، اساں سواد اے اُس دا چکھنا آپ اسیں بدراہے ساں، اساں تہانُوں وی بدراہیا۔ اِنج اوہ اوس دِہاڑے بھائی وال عذاباں دے وِچ ہوسن۔ پاپی لوکاں نال اسیں آں اِنجے کر دے۔ حال اُنہاں دا ایہہ ہوندا سی جد اُنہاں نُوں آکھی دا سیں بِن اللہ دے کوئی وی معبود نہیں جے آکڑ دے سن۔ تے ایہہ کہندے کیہ اسیں اِک تک بازے سودائی دے ہُن آکھے لگ کے چھڈ دئیے معبود ای اپنے۔ حالاں اوہ تے دِین سُچیرا لے کے آیا تے سارے پیغمبراں تائیں اوہ سچیاندا۔ تُساں عذاب دُکھاواں ہے وے چکھ کے رہنا۔ تے ایہہ کیتی دا ای پھل تُساں پانا ایں۔ پر اللہ دے مخلص بندے، رِزق اُنہاں دا سارے جانن (کیہ ہونا ایں) میوے ہوسن اُنہاں ہونا آدر والا پھل پھُل والے باگاں اندر تختاں اُتے اِک دُوجے دے ول مُنہ کر کے بیٹھے ہوسن چلدے ہوسن کاسے صاف شراباں والے رنگوں چٹیاں اتے پِیاکاں واہتے ہوسن لذّت بھریاں پاِک ملاوٹ توں اوہ ہوسن تے بد مست ناہ کر سن اُکا۔ (٤٧) کول اُنہاں دے ہوسن اوہ جو نِیویں پاون، موٹی موٹی اَکھ اُنہاں دی آنڈیاں وانگوں، سانبھی سانبھی۔ اِک دُوجے ول مُنہ اوہ کر کے گلّاں کرسن اِک آکھے گا آکھن والا میرا اِک ساتھی ایہہ کہندا ہوندا ہے سی کیہ تُوں وی سچیاونہاراں وِچوں ہے ویں اُس دے بارے، مِٹ جاواں گے تے جِس ویلے مِٹی تِھیساں یا ہڈیاں ای رہ جاواں گے بدلے فیر اساں پانے نیں (واج آوے گی) جھاتی پاسو تاں اوہ جھاتی پاسیں تے تکسی جے (اوہ ساتھی) تے دوزخ دے وِچکار اے۔ مُڑ اوہ کہسی قسم خدا دی تُوں تاں مینُوں لے چلیا سی تے جے رب ناہ میرا کردا مِہر میرے تے میں وی پھڑیا جانا ہے سی۔ کیہ مُڑ ہُن اسیں ناہ مرساں، ہاں اُس پہلی موت اپنی دے پِچھوں، تے ناہ کدی عذابی لوکاں وِچوں ہو ساں ایہہ اساڈی کِڈی وڈی بامُرادی۔ کرنی کرنے والے نُوں اِنج وی ای جچدی چنگی اِنج دی مہمانی ایں یا زقوم والی اُس نُوں اساں عذاب بنایا نافرمانی کرنے والے لوکاں واہتے ایہہ اوہ رُکھ اے جیہڑا اُگدا اے دوزخ دے ہیٹھوں کِدھروں تے پھل اوہدا شیطاناں دیاں سریاں وانگوں۔ اوہ اُنہاں نُوں کھانا پَیسی تے ڈِھڈ اوسے نال ای بھرسن اُنہاں واہتے اُس دے وِچ رلایا جا سی قلقو (سڑدا بلدا) پانی پرت اُنہاں دی ہر حالت وِچ دوزخ ہوسی، بے شک اُنہاں وڈکڑیاں نُوں (اِنجے) کُھنجنہار ای تکیا تے اُنہاں دے پاہے ایبھی رہے سی وغ تغ کر دے۔ بے شک اُنہاں نالوں پہلاں دے لوکاں چوں چوکھے راہوں کُھنج گئے سن تے اُنہاں دے ول اساں مُڑ ہُوڑنہارے گھلے، تے ایہہ ہے ای اکھاں اگے کیہ اِنجام اوڑک سی ہویا ہُوڑے جانے والڑیاں دا ایس انجاموں اللہ دے مُخلص ای بندے بچدے نُوح فریادی جد ہویا سی ساڈے اگے کِنج اوہدی سُن اساں لئی سی تے اوہنُوں سی اساں بچایا سن ٹبرے نُوں اوس کڑاکے دی سختی توں اوسے دے ای جِیا جَنت دا اگوں نام چلایا آؤنے والے لوکاں نے یاد اُس نُوں چنگیوں کیتا۔ سارے جگ دے وِچ دھن شادا نُوح دے بھاگیں، نیکی جانن والے لوکاں نُوں پھل اساتھوں اِنجے مِلدا اوہ اساڈے مومن بندیاں وِچوں ہے سی باقِیاں نُوں غرق اساں کر دِتا ہے سی۔ ابراہیم (نبی) وی اُس دے نال دیاں دے وِچوں ہے سی سچے دل توں جد اوہ اپنے رب دے ول رجُوع ہویا سی تاں مُڑ اُس نے پیو اپنے نُوں نالے اپنے لگدیاں نُوں ایہہ کہیا سی تُسیں کہناں نُوں پُوج رہے او۔ ہٹ ہٹا کے اللہ ولّوں جُھوٹھے معبوداں ول جاؤ۔ سارے جگ دے رب دے بارے کیہ خیال تُہاڈا ہے وے۔ تارے تک کے اوس کہیا سی میں بیزار اُنہاں توں لوکاں اُس توں مُنہ بھوایا تے کنڈ کیتی۔ اوہ اُنہاں دے معبوداں دے نیڑے ہویا تے پُچھیو سُو کیوں تُسیں ناہ کھاندے ہے او۔ کیوں تُسیں ناہ کوندے ہے او۔ مُڑ اُنہاں ول وگیا، تے اُنہاں نُوں خُوب ٹکائیاں۔ نس کے اُس ول لوکی آئے۔ اوس کہیا جے ہتھ گھڑیاں نُوں پُوجن توں کیہ حاصل ہووے جد تہانُوں پیدا اللہ نے کیتا اے کیوں کرتُوت او اِنج دے کردے (آپے وِچ) ایہہ گل گِنیوں نیں اوہدے واہتے ولگن ولِئیے تے ایہنُوں اگ وِچ سُٹ دئیے، اُنہاں نے سی چکر چلیا، پر اوہ آپوں چکر ہیٹھاں آئے اُنہاں نُوں سی اوس کہیا جے میں تے اپنے رب دے رستے لگن والا۔ اوہوا مینُوں راہے پاسیں۔ (٩٩) نیکوکار جیہا جی کوئی ربّا دیویں مینُوں فیر اساں اُس نُوں خوش خبری جِگرے والے پُت دی دِتی۔ (١٠١) تے جد اُس دے کول ای رہ کے پُجا ہڈ ہلانی عُمرے، پیو کہیا جے بچڑے میرے میں سُفنے دے وِچ تکیا اے گل کٹی میں تیری کیتی۔ تُوں اِس سُفنے توں کیہ کڈھیں۔ اوس کہیا پیو میرے کر دے تُوں جو امر ہویا ای انشاء اللہ مینُوں تکسیں صابر لوکاں وِچوں۔ تے اِنج دواں سِر سُٹ دِتا پیو نے پُت نُوں سُٹ لیا سی متھے پرنے۔ تاں آواز اساں ایہہ دِتی ابراہیما! تُوں سُفنے نُوں سچ کر دسیا (کُجھ کرنے دی لوڑ ناہ اگوں) اِنج اسیں آں آکھے لگنہاراں دی کِیتی وڈیاندے، ایہہ تاں اوہدی کُھلم کُھلی ازمائش سی۔ تے مُڑ اوہنُوں اِک وڈی قربانی دے عوضانے (بدلے) وِچ سی اساں چھڈایا آؤنے والے لوکاں نے یاد اُس نُوں چنگیوں کیتا ابراہیم دا دھن شاوا۔ اِنج اسیں آں آکھے لگنہاراں دی کِیتی وڈیاندے۔ اوہ اساڈے مومن بندیاں وِچوں ہے سی۔ اُس دی دل ودھائی کیتی جد اسحاق جہیا اِک نیکوکار اساں (پُت) اُس نُوں دِتا تے اُس نُوں وی نبی بنایا۔ (١١٢) کرماں والا اُس نُوں کیتا سن اِسحاق (نبی) دے لڑی اُنہاں دی وِچوں اگوں آکھے لگ وی بعضے ہوئے تے اِنج دے وی جِنہاں اپنے پیراں اُتے آپ کُہاڑی ماری ہے سی ظاہرم ظاہرا۔ (١١٤) مُوسیٰ تے ہارون اُتے وی کِیتا سی احسان (اِنجے ای) اُنہاں نُوں وی قوم سنے ای اِک وڈیری سختی کولوں اساں چُھڈایا اِنج اُنہاں نُوں ہتھ پوایا جے اوہ ہو گئے جتنہارے۔ اِک کتاب نرا ای چانن دِتی اُنہاں تائیں۔ تے اُنہاں نُوں سِدھم سِدھی راہے پایا۔ آؤنے والے یاد اُنہاں نُوں چنگیوں ای رہے کر دے دھن شاوا اے مُوسیٰ واہتے اُس دے بھائی ہارُون دا اِنج اسیں آں آکھے لگنہاراں دی کیتی وڈیاندے۔ اوہ دونویں ایں ساڈے مومن بندے ہے سن۔ پیغمبراں دے وِچوں ای الیاس وی اِک سی۔ قوم اپنی نُوں جد ایہہ گل سی اوہنے آکھی کیوں نہیں ڈر دے اللہ کولوں۔ بعلے (اک بُت دا ناں) نُوں تے تُسیں پکارو تے اوہ جیہڑا سبھناں نالوں چنگا خالق اُس نُوں تُسیں وِسارو۔ اللہ ای اے رب تُہاڈا رب تُہاڈے وڈکڑیاں دا وی اوہوا سیں۔ اُنہاں نے ناہ اُس دی منّی تے اِس پاروں (بھلکے اُنہاں پھڑیا جانا) رب دے مخلص بندے چھڈ کے۔ آونے والے یاد اُس نُوں چنگیوں کردے دھن شاوا الیاس(نبی) دا۔ اِنج اسیں آں آکھے لگنہاراں دی کیتی وڈیاندے۔ (٣١) اوہ اساڈے مومن بندیاں وِچوں ہے سی۔ لُوط وی (اِنجے) پیغمبراں دے وِچوں ای سی۔ اوہنُوں وی سن ٹبرے اساں چھڈایا۔ اِک بڈھی نُوں چھڈ کے جیہڑی رہندلیاں دے سنگ رلی سی مگرلیاں نُوں جانوں فیر لنگاہ دِتا سی۔ اج وی اُنہاں تھاواں کولوں لنگھدے ہے او فجرِیں فجرِیں شامیں شامیں۔ کیوں ناہ ایدھر سوچو۔ یُونس وی تے ایس طرحاں ای پیغمبراں دے وِچوں ہے سی۔ نس کے اوہ اِک پُور بھری بیڑی وِچ وڑیا۔ کناں جدوں سبھناں نے پایا اوسے دے ای ناویں ڈُبن ہاری آئی اگوں مچھی نے مُنہ پایا اوہنے کوہجا کم کیتا سی تے اوہ جے کر تسبیحاں ناہ پڑھدا ہوندا تاقیامت مچھی دے ای ڈِھڈ وِچ رہندا۔ اوہنُوں اساں سٹایا رِڑھ تے ڈِھلم ڈِھلا تے کول اُس دے ویلی بُوٹا اِک اُگایا۔ تے فیر اُس نُوں اُنہاں لوکاں ول پرتایا جِنہاں دی آبادی لکھ یا اُس توں ودھ سی۔ تے اوہ سب ایمان لیائے تے اُنہاں دے کُجھ چِر واہوا ڈنگ ٹپائے پُچھ اُنہاں توں آخر رب تیرے دے پلّے دِھیاں پاون ایہہ کِس پاروں تے پُت اپنے پلّے۔ (١٤٩) کیہ ملائک پیدا کیتے اساں زنانے تے اوہ اودوں دیکھ رہے سن، اپنے کولوں گھڑ گھڑ کے ایہہ آکھی جاندے اللہ ہے وے جمیاں والا تے ایہہ لوکی کُوڑ مریندے (اُس بارے وی) جے اللہ نُوں دِھیاں پُتراں نالوں اگے کیہ تہانُوں وگی ہے وے کِنج دِیاں گلّاں کر دے ہے او کیوں ناہ سوچو۔ کول دلیل تُہاڈے کیہڑی پکی پیڈی جے سچیار او لے کے آؤ جِتھے لکھیا ہویا ہے وے۔ اُنہاں نے تے جِنّاں نُوں وی ساک اللہ دا کیتا ہویا تے جِنّاں نُوں خُوب پتہ اے اُنہاں کل کچہری رب دی پیش ہونا ایں۔ اللہ پاِک اے اُس توں جو کُجھ آہندے ہے او اللہ دے کُجھ بندے اے پر چون اُس دی نیں۔ آپ تُسیں وی تے معبود تُہاڈے رل کے اُنہاں نُوں ناہ اُس توں دُور ہٹا سکدے او۔ ہاں جِنہاں نے دوزخ دے ای وِچ پَینا ایں اُنہاں دی گل وکھری۔ اسیں تے وِچ دربار کھلونے والے اوہدے صفاں بنا کے اپنی اپنی تھاویں اسیں تے اُس دے تسبیحاں ای پڑھنے والے، کُجھ (اعرابی) کہندے ہے سن کول کتاب اساڈے وی جے پہلڑیاں دے وانگوں ہوندی اسیں ویہوندے اُس نُوں نیڑے لوکاں وِچوں۔ تے اُس دے (آجاون اُتے) انکاری ہو جاون دی لگ جانی سُرت اُنہاں نُوں۔ (١٧٠) اپنے بھیجے بندیاں واہتے گل اساں پہلاں دی کیتی جے اُنہاں دے ای بھاگیں اے مدد اساڈی تے ساڈے ای لشکر دے بھاگاں وِچ جِت اے۔ اِس کر کے تُوں اُنہاں نُوں ہُن مُنہ ناہ لائیں کُجھ چِر تائیں تے اُنہاں نُوں تکدا رہ تُوں جھبدے ای اوبھی تک لیسن اوہ عذاب اساڈے واہتے ڈاڈھے سَوڑے۔ تے جد اُنہاں دے اوہ ویہڑے آ لتھے گا، ماڑا دِن اُنہاں دے واہتے اوہ چڑھنا ایں جیہڑے ول سی ہُوڑے ہٹکے۔ کُجھ چِر تائیں ہُن اُنہاں نُوں مُنہ ناہ لائیں تکدا رہ جھبدے ای اوبھی تک لَیسن۔ ماناں والا رب تیرا تے اُنہاں گلّاں توں بے داغ اے لاندے ہے نیں جو ایہہ متھے۔ دھن شاوا پیغمبراں دا وتے حمداں اللہ نُوں زیبن، جو رب سب دا۔