islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃالقصص (مکی) پہلا حصہ

سورۃالقصص (مکی) پہلا حصہ

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

طاسِین میم۔ (١)
ایہہ گلّاں نیں اوس کتابوں کھریاں کھریاں جس دے اندر۔
تینُوں اسیں سُنانے ہے واں مُوسیٰ تے فرعون والی گل دا ٹوٹا جِویں
حقیقت دے وِچ ہے سی۔ منن والے لوکاں دے کَن پانے واہتے۔
فِرعون دی مِلکے اندر ہے سی آکڑ شاہی، وسنیکاں نُوں اوہنے پھاڑی
پھاڑی کیتا ہویا ہے سی، تے اِک ٹولے نُوں وی اوس دبیل بنایا، جاتکڑِیاں
نُوں اوہ ولا کے اُنہاں دے سی جاتک کوہندا (قتل کردا)، سی بڑا ای اوہ اَتّ چانا۔
(ایدھر) ساڈی ایہہ مرضی سی مِلکے دے کمزورے لوکاں دے وی
دِن پرتائیے۔ تے اُنہاں نُوں آگُو کر کے وارث مِلکے دا کر دئیے۔
اُس مُلک اندر ای اُنہاں دے پیر جمائے تے دس دئیے فِرعون
نُوں ہامان نُوں تے اُنہاں دے لشکر نُوں وی اُنہاں راہیں اوہ گل جس
تُوں اوہ ڈردے سن۔ (٦)
ایہہ اِشارہ مُوسیٰ دی سی ماں نُوں ساڈے ولّوں ہویا۔ اُس نُوں ودھ
چُنگھاندی جا تُوں۔ تے جِس ویلے جان اُس دی نُوں خطرہ جاچیں۔ کر دیئیں
اُس نُوں آب حوالے۔ خوف کریں ناہ جھورا کوئی۔ اُس نُوں تیرے ول
پرتاساں تے پیغمبراں وِچوں کرساں۔ (٧)
(پانی وِچوں) نپ لیا فرعون کیاں دے وِچوں ای اِک ول نے تے مُڑ
اُنہاں دا ای ہویا اوہ وَیری تے جھورا۔
فرعون ہامان تے سب لشکر کولوں کُھنج ہوئی۔
(نپّن والے) فرعون کیاں دی تِیوِیں بولی، میری وی تے تیری
وی ایہہ اکھ دی ٹھنڈک (ہو سکدا اے سائیں) ناہ مار اِس نُوں ہو سکدا اے
نفع اسانُوں ایہہ دے جاوے پُترا وی سکنے آں اِس نُوں، اُنہاں نُوں کُجھ
خبر نہیں سی (کیہ ہونا ایں)۔
ماں مُوسیٰ دی اندروں ڈولی ہوئی ہے سی، ظاہر کرنے والا ویلا سِر اُتے
آ پُجیا، جے اسیں ناں اُس دے دِل نُوں ڈاہی دیندے تاں جے رہے اوہ منّن
والے لوکاں وِچ ای (اوہ دس دیندی)۔
بھین اپنی نُوں اوس کہیا جے اُس دے پِچھے پِچھے جائیں تے اوہ کنڈے
کنڈے جاندی تکّ رہی سی، اِس (منصوبے) دی ناہ خبر کِسے نُوں لگی
تے ناہ اِس وِچ ہور کِسے دا دُدھ پیون دی رغبت پائی ایسے توں ای
مُوسیٰ دی ماسی نے جا کے ایہہ گل کیتی جے آکھو تے میں اِک اِنج دے گھر
دی دَس تہانُوں پاواں جیہڑے اُس نُوں پالن دا ذمہ چک جا سن تے اوہ لوکی
نِیّت دے وی چنگے ہے نیں۔ (١٢)
تے اِنج موڑ لیاندا اُس نُوں ماں اُس دی دے ول اساں جے اکھ
رہوے اِنج اُس دی ٹھنڈی تے ناہ جھورا اُس نُوں لگّے تے اوہ سمجھے اللہ سچے
وعدے کردا بھاویں چوکھے لوک ناہ اُس نُوں من دے۔ (١٣)
تے جد اوہ جوانی چڑھیا بالغ ہویا سُگھڑ سیانا تے ہر گل نُوں سمجھن والا،
اُس نُوں کِیتا جیہڑے ول احسان اساڈا جانن والے اُنج اُنہاں دی جھولی
بھرِئےے۔
اک واری اِک شہرے وڑیا جدوں نہیں سی اوتھے دے لوکاں دا جانُو،
کیہ تکدا اے دو بندے نیں گُتھم گُتھا اِک سی اُس دی اپنی ونڈ دا تے دُوجا
سی وَیری ونڈ دا۔
مُوسیٰ دے دھڑے والے نے بوہڑ اُس نُوں پائی رل کے وَیری دھڑے
دے گل پَینے واہتے مُوسیٰ نے اک ہُورا کسّیا جِس توں نِکل گئی جان اُس
دی، آکھن لگّا ایہہ شیطانی کم ہویا اے اوہ کُھلم کُھلا دُشمن تے راہوں
تُھڑکانے والا۔
تے اُس منّیا ربّا میں جِند اپنی نال (ایہہ کر کے) ماڑا کیتا تُوں میرے
اِس کم دے اُتے پردہ پائیں تے اللہ نے پردہ پایا بے شک اوہ غفور رحیم
اے۔
آکھن لگا اِس پاروں جے تُوں اج مِہر میرے تے کیتی اگّوں توں میں
ساتھ کِسے وی جھگڑن والے دا ناہ دیساں۔ (١٧)
مُڑ اِک واری شہر اوہ آیا فجرِیں فجرِیں ڈردا ڈردا ٹوہاں لیندا، تے جِس
بندے مُوسیٰ تائیں بوہڑ آکھی سی کچھ چر پہلاں فیر پیا بوہڑن نُوں آکھے۔
ہُن مُوسیٰ نے صاف کہیا جے تُوں تاں پُٹھیاں کاراں والا کُھلم کُھلا۔ (١٨)
تے جد مُوسیٰ نال اُس دے ہُن نِبڑن ول اُلارا کھاہدا جِس نُوں دوہاں دا
اُس دُشمن جاتا، اوس کہیا اے مُوسیٰ تیری مرضی لگدی جانوں مینُوں اَج لَینے
دی کل جِویں سی اِک بندہ تُوں مار مُکایا۔ مینُوں لگدا تُوں لوکے وِچ دھکے
شاہی کرنا چاہیں۔ مینُوں تُوں ناہ لگدا ہے ویں صُلح صفائیاں کرنے والا
شہر دے پرلے پاسوں نیک سبھا دا بندہ آیا کوئی، اوس کیہا اے مُوسیٰ
لگدا سرداراں نے تینُوں مار مُکانے دی اے سُبی بنھی (سازش کیتی)۔ تُوں وَگ ایتھوں۔
میں ہاں تیرے چنگ چاہاں چوں۔
نِکل پیا مُڑ اوتھوں مُوسیٰ ڈردا ڈردا ایدھر اودھر تکدا ہویا ایہہ دُعائیں منگدا
ربّا مینُوں ایہناں ظالم لوکاں کولوں آپ بچائیں۔
تے جد مدِیَن دے وَل اوہنے مُنہ کیتا سی دِل وِچ آئی ہوسکدا اے
رب کِسے ہُن سِدھے رستے پائے مینُوں (ٹُردا ٹُردا) مدِیَن دے اوہ پنگھٹ
تے جا پُجیا۔ اوتھے اوہنے لوکی ویکھے چوکھے سارے پانی ڈاہندے، ایبھی
ڈِٹھا جے دو کُڑیاں (بکریاں نُوں) ڈکّی کھلیاں اوس کہیا کیوں اِنج کھلیاں او۔
اُنہاں دسّیا پانی ڈاھ اسیں ناہ سکساں جد تائیں ناہ ایہہ چرواہے ایتھوں ہٹسن
پیو اساڈا بُڈھا عُمر ہنڈایا ہویا۔
مُوسیٰ اُنہاں ولّوں (ودھ کے) پانی ڈاہیا تے مُڑ چھاویں ہیٹھ آ بیٹھا فیر
ایہہ ُاس دے اندروں اُٹھی ربّا تیرے ولّوں مینُوں خیر پوے جیہڑا وی
جھولی میں محتاج آں اُسدا اینے چِر وِچ اُنہاں وِچوں جھکدی جھکدی اِک
مُوسیٰ ول آئی آکھن لگّی پیو میرے دی سدّ اے تینُوں اوہ چاہندا اے
تیرے پانی ڈاہ دینے دا اجر چُکائے۔ جد اوہ اوتھے جا ونجیا تاں۔ اپنی بِیتی اُس
اگّے رکھ دِتی۔ اوس کہیا تُوں ڈر ناہ اُکا۔ ظُلمی لوکاں کولوں تُوں ہُن بچ آیا
ایں۔ (٢٥)
تے اینے چِر وِچ اک دوہاں چوں آکھن لگی، ایہنُوں ایتھے کم تے رکھ لے
اجری کر کے۔ اجری سب توں اوہوا چنگا جیہڑا ہِمت والا ہووے تے
ہووے ست والا۔
اوس کہیا ایہہ مرضی میری اُنہاں دوہاں دِھیاں وِچوں اک ویاہ دیاں
میں تینُوں اِس شرط اُتے اٹھ ورھے تُوں میرا اجری بن کے رہسیں تے جے
دس ورھے تُوں پُورے کر دیویں احسان اے تیرا میں نہیں چاہندا اپنے
ولّوں تینُوں چوکھا بھار چُکاواں اِنج تُوں مینُوں رب چاہیا تے چنگے لوکاں
وِچوں تکسیں۔
مُوسیٰ کہیا میرے تیرے وِچ ایہہ گل اے میں جیہڑی وی مُدّت
پُوری دوواں وِچوں کر سکیا کر دیساں پر مینُوں مجبور ناہ کرنا۔ تے اگوں اللہ
دے وَس اے ساڈی گل نُوں توڑ پُچانا۔ (٢٨)
مُدّت پُوری کر چُکنے تے مُوسیٰ اپنا ٹبّر لے کے جد ٹُر ونجیا طُور پہاڑی
دے ول اُس نُوں اگ وکھائی دِتی، ٹبّر نُوں ایہہ اوس کہیا جے ٹھہر اِس
تھاویں مینُوں اگ وکھائی دِتی۔ میں جاواں تے راہ کھیہڑے دی کَیڑ لیاواں یا
اوتھوں چَو اگ دا پر جد آیا کول اُس تھاں دے اُس وادی دے سجے دندیوں
رُکھاں والی ٹاکی ولّوں واج ایہہ آئی مُوسیٰ میں آں سارے جگ دا پالنہارا۔
تے عاصے نُوں سُٹ دے ایتھے تکّیا اوہنے اک سپونگل وانگوں اُس نُوں
ہِلدا اوہ کنڈ کر کے اوتھوں نسّیا مُول ناہ پِچھوں اوہنے تکّیا (اواز آئی) اے
مُوسیٰ آجا ناہ ڈر اُکا۔ تُوں بے کھٹکے لوکاں وِچوں۔ گلمے اندر ہتھ اپنے نُوں کر
کے کڈھ روگوں پاک ایہہ چِٹّا ہوسی۔ بانہواں نُوں اِنج لائے سِینے
جیوں ڈر ویلے لوکی کر دے ایہہ بُرہاناں دونیں تیرے رب دے ولّوں
فرعون تے اوس دیاں سرداراں ولّے بے شک اوہ نیں بے فرمانے۔
اوس کہیا میں اُنہاں وِچوں ربّا اک دی جان لئی سی۔ ڈر ناہ اوبھی
کِدھرے مینُوں مار ناہ دیون۔
تے ہارُون بھرا میرا وے میرے نالوں گلّاں باتاں وِچوں چنگا اُس
نُوں نال میرے تُوں گھل دے اِک امدادی کر کے ہاں وِچ ہاں ملاندا میں
ڈرناں واں اُنہاں میری سُننی ناہیں۔ (٣٤)
فرمایا جے بانہہ تیری نُوں ٹل دیاں گے نال بھرا تیرے نُوں کر کے
اپنے اِنج نشاناں پاروں اسیں تہانُوں ہمت والا کر دیواں گے اوہ تہانُوں
ہتھ ناہ لاسن غالب رہسو دونویں ول ای تے اوہ ول وی جیہڑے سنگ تہاڈا
کرسن۔ (٣٥)
کھرے کھرے جد حُکم اساڈے مُوسیٰ لے کے کول گیا اُنہاں دے
آکھن لگّے کھڑے ہوئے ایہہ اپنے تیرے منتر ہے نیں، ایہہ اساں ناہ پیو
دادے توں سُنے کدے وی۔
مُوسیٰ کہیا رب میرے نُوں خوب پتہ اے اُس دے کولوں کون
ہدایت لے کے آیا اتے اخیر چنگیری کِس دی ایہہ ضرور اے مند کارے
ای بے مُرادے۔
فرعون سرداراں دے نال ایہہ گل کیتی میتھوں وکھرا کیہڑا ہے
معبود تہاڈا ایہہ میرے توں اوہلے اے ہامان اِس کر کے جاؤ آوے چاہڑو
تے اِک محل اُسارو جِس تے چڑھ کے میں پجیونہارے مُوسیٰ دے نُوں
ویکھاں مینُوں اوہ کڑلی لگے۔
تے اوہ فوجاں دے سر اُتے آکڑ خاں سی بنیا ہویا دھکو دھکی اوہ سن
ایس بُھلیکھے اندر جے اُنہاں نے ساڈے ول پرتینا ناہیں۔
پکڑ اساں مُڑ اوہدی کیتی، اُس دے لشکر دی وی کیتی تے دریا دے
وِچ وگایا تک لے کیہ انجام ہوندا اے اُنہاں دا جو نافرمانے، اساں بنایا آگُو
اُنہاں تائیں اُنہاں دا جو اَگ ول سدّن روز قیامت ساتھ اُنہاں دا ناہ کوئی
دیسی۔ (٤١)
اِس دُنیا دے وِچ وی لعنت ای اُنہاں دا پِچھا کر سی اگے چل کے
وی اُنہاں نے ردّیا جانا۔ (٤٢)