islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃالمومن (مکی)

سورۃالمومن (مکی)

سورۃالمومن (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

پہلا حصہ

بسم اللہ الرحمن الرحیم
حا مِیم۔
غلبے والے اللہ ولّوں ایہہ کتاب اُتریوی ہے وے۔ (٢)
اللہ جیہڑا پاپاں اُتے مِٹی پائے۔
تے توبہ من جائے ڈاہڈا پکڑن ہارا وی اے کُھلا دینے والا وی اے بِن
اُس دے معبود ناہ کوئی اوسے دے ول ای ول موڑا۔
اللہ دی آیات اُتے نیں اوہوا کھڑبا کھڑبی کر دے جیہڑے لوکی
کافر ہوئے اُنہاں دی ناہ ایدھر اودھر پھیرا ٹوری تینُوں وِچ دلیلاں پائے۔
آخر اُنہاں توں پہلاں وی نُوح کیاں نے اِنجے ای جُھٹلایا ہے سی
اُنہاں پِچھوں ہور وی کئیاں، ہر منڈلی تے چارے تاں جے اپنے
ول آئے پیغمبر نُوں وختاں وچ پائے، اُنہاں جتن بہتیرے کیتے کُوڑ
کڑل دے سِر دے اُتے حق نُوں اوہ پَیراں توں کڈھن، (ہویا کیہ جے) میں
اُنہاں نُوں قابو کیتا۔ تے کس کولوں بُھلیا ہے وے جو کُچھ باب اُنہاں
دے ہوئی۔
ہُن وی نابر ہونے والے لوکاں بارے رب تیرے دے مُونہوں
نِکلی اِنجے پُوری ہو کے رہسی اوہ اگ واسے لِکھ کے رکھ لے۔ (٦)
(دُوجے پاسے) عرش اُٹھائی رکھن والے، عرش دوالے رب اپنے دِیاں
حمداں تے تسبیحاں پڑھنے والے ہے نیں۔ اوہ اللہ نُوں منن والے تے ایمانی
لوکاں واہتے اوٹ خدا دی منگن والے (تے ایہوا ای آکھن والے) مِہر
تےری تے علم تیرے دے رب اساڈے ہر شے گھیرے اندر ہے وے۔
اُنہاں نُوں تُوں اوٹ اپنی دے وچ لیاویں جیہڑے تیرے ول مُڑ آئے
تے ہُن تیری راہ تے چلدے۔ تُوں اُنہاں نُوں دوزخ دی پھینٹی توں وِچ
حفاظت رکھیں۔ (٧)
اے رب اساڈے تُوں سدیوی باگاں اندر اُنہاں نُوں لے جائیں تُوں
جِنہاں دا آپ خدا نے وعدہ کیتا ہویا۔ پیواں زالاں جمیاں اُنہاں دے وِچوں
وی جیہڑا سِدھا ٹُریا (نال اُس دے وی اِنجے ورتیں) بے شک غلبے والا تے
دانائیاں والا تُوں ایں۔
اُنہاں نُوں مندیائیاں کولوں تُوں ایں باز ایں رکھن والا، تے جِس ول
نُوں اج بُرائیاں توں ڈک رکھسیں۔ اُس دے اُتے رحمت کر سیں۔ تے اُس
واہتے اُس توں وڈی شے کیہڑی اے۔
جیہڑے لوکی کافر ہوئے اُنہاں نُوں آواز پوے گی اج تُسیں پے
اپنے اُتے جِنّا کِھجدے اُس توں ودھ کے اللہ اودوں کِھجدا ہے سی جد
تہانُوں من ٹُرنے دی گل آکھی سی تے ناہ منن ول آئے سی۔ (١٠)
اوہ آکھن گے اللہ دو واری تُوں موت اسانُوں دِتی تے دو واری
زندہ کیتا۔ اپنے اسیں گناہ من دے ہاں ہر دس اگوں نکلن دا وی رستہ کوئی۔
دسیا جاسی ایہہ تُہاڈے تے ورتیوی اے اُس پاروں جد وی یاد نرول
خدا نُوں کیتا جاندا سنگت مُول تُسیں ناہ کر دے تے ایسے نُوں من دے ہے
سی جے اُس نال شریک رلائیے ہُن جاتو جے اُچیاں شاناں والے اللہ نے
ای کرنا جو کُچھ کرنا اوہ تہانُوں دسدا رہندا ہے اچرجاں، گھلدا رہندا اسماناں
توں رِزق تُہاڈے واہتے اوہوا، اے پر مت اوسے نُوں ٹوہنڈی جیہڑا موڑا
کھانے والا۔ (١٣)
اِس کر کے اللہ نُوں تُسیں چتارو اُس دی راہ تے دِلوں بجانُوں چلّن
والے بن کے کفروناں نُوں بھاویں کِنّاں ماڑا لگے۔
اللہ دے نیں اُچے درجے اوہ تاں عرشاں والا اپنے بندیاں وِچوں
جِس دے ول اوہ چاہے وحی اُتارے اپنے امروں تاں جے (اگوں) اوہ
لوکاں وِچ میل دِہاڑے دا ڈر پائے۔
جِس دن اُنہاں دی ہر کیتی ہر کِسے تے کُھل جانی ایں کیوں جے
اُنہاں دی ناہ کوئی شے اللہ توں اوہلے، اوس دِہاڑے دسّو کس دا راج ہوناں
ایں اللہ ای دا اوہ واحد اے اوہ قہار (قہر ڈھاون والا) اے۔
اوس دِہاڑے ہر کوئی اپنا کیتا پاسی پر کِسے دے نال ودھیکی مُول ناہ
ہوسی بے شک اللہ کھاتے میلن وِچ ترِکھا۔ اوس دِہاڑے دا ڈر پا تُوں۔
جیہڑا ہے سِرے دے اُتے تے جد سنگھاں تیک آ جاسن دِل اندوہاں
ہتھوں اوس دِہاڑے ظالم لوکاں دا ناہ کوئی دردی ہوسی ناہ سفارش کرنے
والا اِنج دا ہوسی جِس دی اگے سن وی گھتے۔ (١٨)
اوہ خیانت اکھیاں دی تے نالے من لُکائی جانے۔
تے حُکم اُس دا حقا سچا ہوندا ہے وے تے جِنہاں نُوں سدّ دے
رب توں ہٹ کے اوہ کِسے تے حُکم چلانے جوگے ناہیں، اللہ ای اے
ویکھن ہارا سُننے ہارا۔
کیہ دُنیا تے پِھر ٹُر کے ناہ تکیا اُنہاں کیہ اُنہاں دے باب ہوئی سی
جو اُنہاں توں پہلاں ہوئے اُنہاں نالوں اوہ ڈاہڈے سن زوروں وی تے
اپنے پِچھے یاداں دُنیا دے وچ چھڈ کے جانے ولّوں پر جد بَھیڑ اُنہاں نے
کیتے اللہ پکڑ اُنہاں دی کیتی تے اُنہاں نُوں اللہ کولوں کون بچانے والا
ہے سی۔
ایہہ ہویا سی اِس پاروں ای جے اُنہاں دے کول رسول اُنہاں
دے آئے کُھلم کُھلیاں گلّاں لے کے پر اوہ نابر ہوئے آخر اللہ نے
اُنہاں نُوں قابو کیتا۔ کیوں جے اوہ تے زوراور وی نالے ڈاہڈا پھینٹی لانے
والا وی اے۔
مُوسیٰ نُوں وی گھلیا اساں اچرجاں دے کے تے تورات جہی شے وزنی
دے کے فرعون ہامان تے قارُون ولّے۔ اُنہاں نے بکواس ایہہ کیتی
ایہہ کڑلّی منتریا اے۔
جد گیا سی اُنہاں ول اساڈے ولّوں حق سچ لے کے اُنہاں گل گِنی
سی ایہوا، جیہڑے ول ایمان لیائے نیں نال اُس دے، اُنہاں دے
پُت جانوں مارو تے زالاں نُوں زِندہ رکھو۔ پر کفروناں دی ایہہ ٹُر سکی ناہ
گاٹی۔ (٢٥)
ایہہ فرعون کہیا سی کم ایہہ میرے اُتے سُٹو، میں مُوسیٰ نُوں جانوں
لیساں اوہ بُلائے رب اپنے نُوں۔ مینُوں ڈر اے اوہ تُہاڈا دِین بدل ای دے
ناہ کدھرے۔ یا مُلکے دے اندر کوئی گڑ بڑ کر دے۔
مُوسیٰ کہیا میں تُہاڈے ورگے آکڑخاناں کولوں جیہڑے لیکھے والے دن
نُوں من دے ناہیں ہے واں اپنے رب دی اوٹے جیہڑا رب تُہاڈا وی اے۔
سی فرعون کیاں دے اندر وی اِک بندہ جیہڑا اُنج تے مومن ہے سی
اے پر گُجھا گُجھا اوس کہیا کیہ اِک بندے نُوں قتل کرو گے۔ اُس توں جے
اوہ کہندا ہے وے اللہ میرا رب اے۔ تے اوہ اپنے رب دے ولّوں ہے
نتارُو گلّاں لے کے آیا ہویا ہُن جے کر تے اوہ جُھوٹھا اے جُھوٹھ اوسے تے
اُس دا پَیسی۔ اے پر جے کر اوہ سچا اے تاں مُڑ اُس دے آکھے وِچوں بھار
تُہاڈے اُتے کُجھ ناہ کُجھ پے جاسی۔ کیوں جے اللہ راہے مُول ناہ پاندا ہے
وے جیہڑا حداں ٹپ جاندا اے تے ان گھڑیاں چھڈ دا ہے وے۔
سُن لوو لوکو اج تُہاڈے ہتھ وچ راج اے تے ست ویہا سو تُہاڈا مُلکے
وچ اے۔ کل کلاں جے اللہ ڈاہڈ وِکھائی اپنی کون اسانُوں ہتھ پواسی۔
فِرعون مُڑ گل پرتائی۔ میں تُہانُوں سوچ سمجھ کے راء پیا دیواں تے چنگے
پیا راہے پاواں۔
تے اُس بندے اگوں ایہہ وی آکھی لوکو مینُوں ایہہ اندیشہ باب تُہاڈے
وی اوہ ہونی جو جُھٹیالاں نال ہوئی سی۔ (٣٠)
نوح تے عاد ثمود تے اُنہاں نالوں پِچھوں آون والے لوکاں دی سِر
بِیتی وانگوں، اللہ اپنے بندیاں نال کدے نا چاہے وادھی کرنی، لوکو مینُوں
بُھاجڑ والے دِن دے کولوں ڈر لگدا اے۔ (٣٢)
جِس دن کنڈاں کر کے نسّن دی کرنی اے تُساں عذابوں پر ناہ کوئی
ہوسی اللہ توں جو بچاسی تے جیہڑا پے جائے بُھلے اللہ ولّوں اُس نُوں راہے
کیہڑا پائے۔
یُوسف وی تے کول تُہاڈے اِس توں پہلاں آیا ہے سی لے کے
صاف دلیلاں اُس دی اوس لیاند اُتے وی شک سدا ای رہیا تُہانُوں تے جد
یُوسف پُورا ہویا سُکھ دا ساہ لئیو جے ایس بُھلیکھے ہُن تاں کوئی اُس توں پِچھے
اللہ ولّوں پیغمبر ناہ آ سی۔ شکّی لوکی تے حدّاں نُوں ٹپن والے ایس طرحاں
ای اللہ ولّوں پَے جاندے نیں پُٹھے راہے۔
جو اللہ دِیاں متّاں بارے اگوں بحثاں بے دلِیلے کر دے ہے نیں اوہ
اللہ نُوں گل بڑی ای غصہ چاہڑن والی کر دے نالے اُنہاں نُوں وی
جیہڑے ہین ایمان لیائے ہوئے ایس طرحاں ای اللہ مُہراں لا دیندا اے ہر
اُس وَل دے دِل دے اتے جیہڑا آکڑخانی دھکے شاہی کردا۔
تے فرعون نے ایہہ کہیا ہامان تائیں میرے واہتے محل بنا تُوں (اُچا
سارا) ہو سکدا اے لبھ لواں میں رستے۔ (٣٦)
رستے جیہڑے اسماناں دے پاسے جاون تے اِنج مُوسیٰ دے رب دا
کُجھ کھوج کُھرا لبھ جاوے۔
اِنج خیال میرا تے ایہہ وے اوہ کڑلاں مارن والا۔
اِنج فرعون نُوں بدعملی اوہدی دسّی اساں سجا کے تے ڈک دِتا اوہنُوں
راہوں تے فرعون دی چال تے مات ہونا سی۔ (٣٧)
مومن بندے ایہہ مت دِتی لوکو ویکھو میرے پچھے لگو تاں جے
پا دیواں جے چنگے راہے۔