islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃالمومن (مکی)

سورۃالمومن (مکی)

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

دُوجا حصہ

لوکو ایہہ تاں دُنیا ہے وے چار دِناں دا میلہ۔ اصل ٹکانہ تے چھیکڑ ای
چھیکڑ ہے وے۔
جِس کِسے نے بھیڑ کمایا بدلہ اِنج دا ای اوہ پاسی۔ جِس کِسے نے چنگ
کمایا مرد ہووے کیہ عورت ہووے رب دا پر اقراری ہووے۔ اوس
طرحاں دے ہوسن جنت دے وچ داخل۔ اوتھے رِزق اُنہاں نُوں بے
حسابا مِلسی۔ لوکو گل عجیب جہی اے میں تہانُوں چُھٹکارے دے پاسے
سدّاں تُسیں بُلاؤ مینُوں دوزخ والے پاسے۔
مینُوں رب دے دسّے ولّوں پِھرنے ول بُلاؤ تے اُس ول جے میں
اُنہاں نُوں اللہ نال شریک رلاواں جِنہاں نُوں ناہ جاناں بُجھاں۔ ایدھر میں
تہانُوں سدّاں اُس ول جیہڑا غلبے والا نالے اوٹاں دینے والا۔
سچ تاں ایہہ وے مینُوں تُسیں بُلاندے ہے او جِس دے پاسے اُس نُوں
ناہ تے ایتھے ناہ ایں اوتھے سدّنا پھبدا، ویکھو اللہ ول اے مُڑن اساڈا۔ تے
حدّاں نُوں ٹپّن والے ہوسن اگ واسے۔ (٤٣)
میں تہانُوں جو پیا آکھاں اک دن اُس نُوں یاد کرو گے۔ میں کم اپنا اللہ
دے ای پرنے سُٹیا۔ اوہ بندیاں نُوں اکھوں اوہلے کردا ناہیں۔
اللہ نے مُڑ اُنہاں تائیں فرعونی چالاں دے گُھمن گھیراں وِچوں کڈھ لیا
سی۔ تے اُلٹا فرعون کیاں نُوں گھیر لیا سی اِک عذاب کرارے۔ (٤٥)
اگ اوہ جِس دے اگے شام سویرے اوہ لیاندے جاندے تے جِس
روز قیامت ہوسی ڈاہڈے اِک عذابے اندر دھکے جاسن فرعون دے
لگدے لانے (رب دے حُکموں)تے جد آپے وچ کھڑبن گے دوزخ
دے وِچ کمزورے اُس ویلے کہسن شاہ زوراں نُوں اسیں تُہاڈی رہے ساں من
کے ٹُردے (اوتھے) کیہ اج ایتھے اگ دا سیک اساڈا کُجھ ونڈا سکدے او۔
وڈے بن بن پِھرنے والے ایہہ آکھن گے ہُن تے سارے اِکو چکّی
دے ہاں گالے۔ اللہ نے بندیاں دے بارے اپنا حُکم سُنا دِتا اے۔
دوزخ والے ایہہ درباناں نُوں آکھن گے ساڈے واہتے مِنّت کرو
رب اپنے اگے جے کُچھ چُھوٹ اسانُوں ایس عذابوں لبھے۔ اوہ آکھن گے کیہ
رسول تُہاڈے ناہ سی آئے کول تُہاڈے صاف دلِیلاں لے کے۔ اوہ آکھن
گے آئے تے سن۔ تاں دربان ایہہ کہسن آپ تُسیں ای عرض کرو ہُن (
اسیں ناہ کرساں) پر کفروناں دی عرضی نے ہُن کِسے ناہ پاسے لگنا۔
ہاں امداد اساں پیغمبراں دی کیتی تے اُنہاں دی وی اِس دُنیاوی
جیون اندر جیہڑے سی ایمان لیائے تے اُس دن وی (سرپر) کرساں
جدوں گواہواں نے تُرنا ایں۔
اپنی کرنے والے اودوں عُذر کرن گے پر بے حاصل ہاں پھٹکار
اُنہاں نُوں پَیسی تے مِلسی نیں مندا واسا۔ (٥٢)
مُوسیٰ نُوں وی اساں کتاب ہدایت والی دِتی ہے سی۔ تے مُڑ اسرائیل
کیاں نُوں وارث اوسے دا سی کیتا۔ (٥٣)
اِس دے وچ ہدایت اتے نصیحت ہے سی سُوجھت والے لوکاں واہتے
چھتھا ناہ پو اللہ دا وعدہ اے سچا بدگویاں دی بدگوئی توں اوٹ خدا دی
منگدا ہویا گُن گاندا رب اپنے دے شام سویرے۔
جیہڑے لوکی رب دےاں اُترانداں بارے پُٹھیاں گلّاں کر دے ہین
دلِیلوں خالی اوہ لوکاں دے وچ وڈیرے بننے واہتے ای اِنج کردے۔ ایہہ
وڈیائی اُنہاں نُوں نہ مِلنی تُوں رہ اللہ دی اوٹ اندر اوہوا سُننے والا ہے وے
اوہوا ویکھن والا وی اے۔
اسماناں نُوں تے دھرتی نُوں پیدا کرنا انساناں نُوں پیدا کرنے نالوں چوکھا
وڈا کم سی۔ بہتے لوکاں دے اندر ایہہ گل ناہ بہندی۔
انھا اُنج سجاکھے نال کدے ناہ رلدا۔ تے اوہ لوکی جیہڑے نیں ایمان
لیائے تے مُڑ چنگے عمل کمائے۔ بریاراں دے سنگ ناہ تُلدے۔ کیوں ناہ
آخر ڈُونگھا سوچو۔
اُس دے وِچ تاں شک ناہ کوئی اوس گھڑی نے آکے رہنا۔ چوکھے
لوکاں دا دل منّن نُوں ناہ کردا۔ (٥٩)
رب تُہاڈا کہندا ہے وے مینُوں سدّا مار کے ویکھو میں تُہاڈی سدّ سُناں
گا۔ تے ایہہ جیہڑے آکڑ پاروں مینُوں کدے چتارن ناہیں۔ اُنہاں نُوں
میں دوزخ داخل بڑی خواری دے کے کرساں تے جھبدے ای۔ (٦٠)
اللہ دی ای دین اے اوہنے رات بنائی تاں جے اِس وچ سوکھے ہووو
تے دن کیتا ویکھن چاکھن واہتے۔ لوکاں اُتے اللہ کِنی نظر سوَلی رکھ دا۔
مُڑ وی چوکھے لوک اُس دی ناشُکری کر دے۔
ویکھو ایہہ جے رب تُہاڈا ہر اک شے دا خالق، بِن اُس دے معبود ناہ
کوئی کِدھر او پَے موڑے کھاندے۔
موڑے اِنجے اوہناں لوکاں وی کھادے نیں اللہ دی اُترانداں
بارے جیہڑے حُجتاں کر دے رہندے حالاں اللہ اوہ اے جس نے دھرتی
ایہہ بنائی اِک لُکان تہاڈے واہتے اسماناں نوں چھت بنایا فیر تہاڈی ڈول
اُس ڈولی مُنہ چت لگدی ڈول ہر اک دی کھانے نُوں وی چنگا دِتا سُتھرا دِتا
۔ اِنج دا رب تہاڈا ہے وے۔ بڑیاں شاناں والا اللہ پالن ہارا سارے جگ دا۔
دائم زندہ بِن اُس دے معبود ناہ کوئی۔ اِس کر کے اوسے دے تائیں
تُسیں نرول چتاری جاؤ، سبھے حمداں دے اوہوا ای لائق ہے وے جیہڑا پالنہار
اے سارے جگ دا۔
کہہ دے مینوں ٹھاک اِس بارے جے ناہ ہور کسے نوں پُوجاں تُسیں
جہناں نوں پُوج رہے او اللہ نُوں اِک پاسے کر کے کیوں جے میرے تک
تے اپنے رب دے ولّوں اوہ گلّاں آ چُکیاں ہوئیاں جِنہاں وچ بُھلیکھا نہ
کوئی مینوں ایبھی حکم ہویا اے جے اوسے ای سارے جگ دے پالن
ہارے دے آکھے میں لگاں۔ (٦٦)
اوس تُہانوں پہلاں خاکوں پیدا کیتا اگوں واہتے نُطفہ اوہ بنائے۔ اُس
نُطفے توں لوتھ بنائے۔ فیر تُہانوں بال بنا کے پیٹوں کڈھے فیر جوانی تیک
اپڑائے۔ فیر تُہانوں بُڈھیاں کر دے بعض تُہاڈے وِچوں پہلاں پُورے
ہوون۔ اِنج ہر اِک نوں مِتھی ہوئی مہلت اوہنے دِتی ہوئی تاں جے ورتو عقل
اپنی نُوں۔
اوہوا ای اے مارن اتے جواون والا۔ تے جد کم کوئی اوہ کرنا چاہندا ہے
وے ہو جا آکھن تے ہو جاندا۔
اوہناں لوکاں نُوں وی تکدا رہندا ہوسیں جو اللہ دِیاں دسّاں بارے
حُجتاں دے وچ لگے رہندے کیہڑے پُٹھے پاسے پَے گئے۔ تے اوہ لوک
اساڈے حُکماں دے جیہڑے انکاری ہوئے یعنی اوہناں دے اساں جو
پیغمبراں نوں دے کے گھلے سمجھ اوہناں نوں جھب لگ جا سی۔ جد
دھوناں وِچ طوق ہوسن دے تے پَیراں وچ سنگل پا کے اوہ گھسیٹے جاسن۔
سٹردے بلدے پانی ولّے تے مُڑ اگ دا لُقمہ بنسن۔
مُڑ اُنہاں نُوں پُچھیا جاسی کِتھے جے اوہ کل جِنہاں نُوں تُسیں شرِیک
رہے سی گِن دے نال اللہ دے، اوہ آکھن گے اوہ اسانوں چھڈ گئے نیں۔
اُنج اسیں پہلاں وی ناہ سی (اُنہاں وِچوں) کاسے نُوں وی پُوجن
والے، اللہ اِنج دے کرتُوتاں توں کفروناں نُوں مِلیامیٹ بنانا۔ (٧٤)
ایہہ بدلہ اوسے دا ہے جے کل تُسیں دُنیا دے اُتے رہے اِتراندے نالے
آکڑ آکڑ پِھردے ہُن دوزخ دے بُوہے لنگھو تے اوتھے ای رہوو ہمیشہ۔ آکڑ
کرنے والے لوکاں دا ماڑا ای واسا ہوسی۔
رہ کھلوتا تُوں گل اُتے رکھ تسلی اللہ دی آکھی تے سرپر ہو کے رہنا۔
اوس عذاب اساڈے وِچوں ممکن ہے وے کُجھ جھلکارا تیرے ہوندے
وی دس دئیے جِس دی گل اساں وے نال اُنہاں دے کیتی تے جے
پُورے دن تیرے ہو جاون تاں وی آخر اُنہاں کول اساڈے ای آؤنا
ایں۔(٧٧)
اساں رسول تیرے توں پہلاں وی بھیجے سن اُنہاں وِچوں کُجھ دیاں
گلّاں تینُوں ہین سنائیاں، کُجھ دِیاں اساں سُنائیاں ناہیں تینُوں پر ایہہ
کِسے رسول خدا دے وس وچ ناہ سی اوہ بغیر اللہ دی اِذنوں لے نشان کوئی
آجاوے، ہاں جد امر اللہ دا ہویا حقا سچا ہویا جو کُجھ ہویا، تے جُھٹھیارنہاراں
نے ای بازی ہاری سی اس ویلے۔
ایہہ اللہ دی ذات اے جِس نے ہین تُہاڈے واہتے ڈنگر اِنج دے کیتے
، اِکناں اتے کرو سواری تے اِکناں نُوں کھاؤ۔
ہور وی لبھتاں اُنہاں وِچ تُہاڈے واہتے، تُسیں اُنہاں دی راہیں من
دے مطلب پورے کر سکدے او۔ تُسیں اُنہاں تے چڑھدے پِھردے
تے بیڑی دے وچ وی۔
تے اِنج سیر سفر دی راہیں اوہ نشان تہانُوں اپنے دَسدا ہے وے،
کیہڑی کیہڑی تُسیں نشانی اوہدی دا انکار کرو گے۔
کیہ لوکاں نے پِھر ٹُر کے ناہ دُنیا دے وچ تکیا کیہ اُنہاں نُوں
پہلڑیاں تے ورتی بیتی، حالاں اوہ سن چوکھے اُنہاں نالوں، تے ڈاڈھے وی،
گھر گھاٹوں وی دُنیا اندر، پر ایہہ سب کُجھ کم اُنہاں دے ماسہ وی آ سکیا
ناہ سی۔ (٨٢)
تے جد اُنہاں کول رسول اُنہاں دے آئے کھریاں کھریاں لے
کے، اپنی جاننہاری وچ ای اوہ مگن سن تے اُنہاں نُوں کھچاں مارن پاروں
پھڑنہاری نے آ پھڑیا سی مُڑ عذاب اساڈا اُنہاں نُوں جاں دِسیا، آکھن لگ
پَے اللہ واحد تے ایمان اسیں لے آئے تے اُنہاں سبھناں توں توبہ اسیں
جِنہاں نُوں سِیری رب دا گِن دے رہے سی۔
پر عذاب ہُن ویکھن پِچھوں اُنہاں دے ناہ کم کِسے ایمان لیاون آیا،
ایہہ دستور الٰہی چِر دا اُس دے بندیاں اندر ہے وے چلدا آیا تے اوہ کافر
بازی ہار گئے اُس ویلے۔(٨٥)